Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Society’

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πάσχος Μανδραβέλης αναμφισβήτητα ανήκει, μαζί με τον αναλυτή της Ελευθεροτυπίας Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, στους ελάχιστους σοβαρούς Έλληνες δημοσιογράφους.

vouli2 Δε χάνει τη σοβαρότητά του ακόμα και όταν προσπαθεί, τρόπον τινα, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τους γκραικυλιστανούς πολιτικάντηδες, μάλλον υπαινισσόμενος ότι είναι ο καθρέφτης εκείνων που τους αναδεικνύουν σε κυβερνητικούς θόκους, παρά την πασίδηλη έλλειψη κάθε ιδιότητας.

Το άρθρο του Μην πυροβολείτε (άλλο) τους πολιτικούς προσφέρει μια θαυμάσια αφορμή να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα σχετικά με τους Γκραικύλους που μόνο η παντελής έλλειψη κοινωνικών κριτηρίων τους επέτρεψε να ασχοληθούν με την πολιτική.

Ευθύς αμέσως, ο Μανδραβέλης θέτει ένα ανύπαρκτο όσο και απλοϊκό δίλημμα.

Αλήθεια!  Αν όλοι οι πολιτικοί είναι χάλια και δεν προσφέρουν καμιά προοπτική, τότε γιατί να μην πάρουμε κι εμείς τις μολότοφ;

Η αλήθεια είναι ότι, μηδενός εξαιρουμένου, οι Έλληνες πολιτικοί είναι χάλια από κάθε άποψη.

Δεν παράγουν πολιτική διότι ούτε θέλουν ούτε ξέρουν πώς να το κάνουν. Το μόνο που θέλουν και ξέρουν είναι να ξεκατινιάζονται, να παραληρούν, να χυδαιολογούν, να κλέβουν.  Όλες οι πράξεις τους έχουν έναν και μοναδικό σκοπό – να γίνουν είδηση στο δελτίο των οχτώ και προσκεκλημένοι σε διάφορες εκπομπές και τηλεπαράθυρα.

Χρόνια τώρα, οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν καμιά ανάμειξη στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στην τύχη της χώρας τους.  Ακόμα και οι αποφάσεις που αφορούν στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας λαμβάνονται χωρίς καμιά συμβολή, χωρίς καμιά ενεργό συμμετοχή των Ελλήνων πολιτικών.  Οι Έλληνες πολιτικοί απλώς παρίστανται στη λήψη αυτών των αποφάσεων.

Αλήθεια, θυμάται κανείς κάποια μακροπόθεσμα οφέλιμη για τον τόπο ενέργεια οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης τα τελευταία είκοσι χρόνια;  Το μόνο που μένει στη μνήμη απ’ αυτή την περίοδο είναι τα ερωτικο-οικονομικά σκάνδαλα των μελών τους.

Αλλά και οι σημερινοί – δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – ποια πολιτική παράγουν;  Τι προσφέρουν στον ελληνικό λαό;

Τι έχει προσφέρει, φέρ’ ειπείν, η Ντόρα Μπακογιάννη στην Ελλάδα;  Ποια ενέργειά της ενίσχυσε τη θέση της χώρας ή έστω βελτίωσε την εικόνα της διεθνώς;  Η μόνη ικανότητα που διαθέτει η σημερινή υπουργός Εξωτερικών είναι να κάνει δημόσιες σχέσεις και, βέβαια, να φλυαρεί για ώρες ατελείωτες.  Τρία λεπτά αφού τελειώσει, όμως, θυμάται κανείς τι είπε;  Οϋτε η ίδια.

Τίποτα το περίεργο.  Με τα γονίδια του Μητσοτάκη μπορεί ποτέ να είναι κανείς χρήσιμος;

Στο Γιώργο Αλογοσκούφη δεν αξίζει καν να αναφερθεί κανείς.  Η ανικανότητά του είναι γραμμένη στο προσωπό του.  Ακόμα και σε τελείως διαφορετικούς καιρούς, θα ήταν το ίδιο λίγος.  Το ίδιο ισχύει για το Σουφλιά, το Μεϊμαράκη, την Πετραλιά και όλους τους υπόλοιπους που απαρτίζουν το, κατ’ ευφημισμόν και μόνο, υπουργικό συμβούλιο του συζύγου της Νατάσας.  Δεν είναι πολιτικοί όλοι αυτοί, ούτε καν πολιτικάντηδες.  Σταλινικοί απαράτσικ βουτηγμένη στην «κομματική πειθαρχία» είναι.

Μα και η μείζονα αντιπολίτευση, ποια πολιτική παράγει;  Όλο με κασέτες ασχολείται.  Σαν τον Τριανταφυλλόπουλο και τον Αναστασιάδη.

Ο γιος Παπανδρέου έχει καταλάβει (η περίφημη, ενδημικά ελληνική, θεωρία του «ώριμου φρούτου») ότι λόγω της ηλιθιότητας του ανιψιού Καραμανλή θα κυβερνήσει, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα.  Γι’ αυτό και μπορεί να αναλώνεται σε αυτιστικά εσωκομματικά παιχνίδια με τους αυριανούς υπουργούς του (τους χθεσινούς του Σημίτη).  Με ένα λόγο, η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καν η αγοραία αντιπολίτευση του πεζοδρομίου που κάνουν ο ΣΥΡΥΖΑ και το ΚΚΕ.

Στο σύνολό τους, οι δικοί μας – πραγματικά δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – είναι γνωστοί σ’ όλη την οικουμένη ως παρακατιανοί της διεθνούς κοινότητας.  Γι’ αυτό κανένας δεν τους λαμβάνει υπόψη.  Γι’ αυτό δε ζητάει κανείς τη γνώμη τους για τίποτα.  Ούτε για τα θέματα που αφορούν άμεσα στη χώρα τους.  Η διεθνής κοινότητα απλώς τους ανέχεται αναγκαστικά, μια και δε γίνεται να αποβάλλει την Ελλάδα απ’ τους οργανισμούς της.

Όσο για τις μολότοφ, ε, είναι λίγο απλοϊκό το σύνθημα.

Μετά την έκτη δημοτικού, έχει μάθει κανείς ότι οι μολότοφ και η βία δεν έλυσαν ποτέ κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Με τη ρίψη μολότοφ και τους βανδαλισμούς κανένας ποτέ δεν κέρδισε περισσότερη ελευθερία.  Κάθε άλλο.  Αυτός ο συνδυασμός οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, είτε σε γκούλαγκ είτε σε δικτατορίες.

Όμως εξαιτίας αφ’ ενός του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τους και αφ’ ετέρου της ανηθικότητας της Αριστεράς, οι έφηβοι χούλιγκαν ούτε μπορούν ούτε ποτέ θα μπορέσουν να αντιληφθούν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετύχει κανείς αυτό που θέλει.  Αν βέβαια το θέλει ειλικρινά.

Η απελπισία τους είναι αβυσσαλέα, επειδή αβυσσαλέο είναι το πνευματικό κενό τους.  Αυτό τους οδήγησε στην καταστροφική μανία των προηγούμενων εβδομάδων και θα τους οδηγήσει εκεί ξανά.  Τίποτα άλλο δεν μπορούν να κάνουν.

Δε βλέπουν άλλες λύσεις επειδή δεν μπορούν να δουν καθαρά τον εαυτό και τον περίγυρό τους.  Και δεν μπορούν να τα δουν καθαρά διότι δεν ξέρουν να σκέφτονται.  Αλλά, το να μάθουν να σκέφτονται δεν ήταν ποτέ επιδίωξή τους.  Γι’ αυτό ακόμα και η «απελπισία» τους είναι μια φθηνή σαπουνόπερα.

Δεν «απελπίζονται» οι Έλληνες έφηβοι ούτε για το μέλλον τους ούτε για την ανεργία ούτε για την επαγγελματική αποκατάστασή τους.  Κούφια λόγια είναι όλα αυτά.

Underage_drinking_1107 Οι Έλληνες έφηβοι είναι απελπισμένοι γιατί δεν υπάρχουν πια φράγκα για να μπεκρουλιάζουν κάθε βράδυ και για να αγοράζουν κάθε βδομάδα καινούργιο κινητό.  Γι’ αυτό πετάνε μολότοφ.

Υπάρχουν δύο διέξοδοι απ’ την απελπισία: η μια είναι η ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή του, η άλλη είναι η αυτοχειρία.

Η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα το κομμάτι της που (τελείως αδόκιμα) αποκαλείται νεολαία διάλεξε, απ’ ό,τι δείχνει, το δεύτερο.

Ήταν η μοναδική επιλογή που μπορούσε να κάνει.

Advertisements

Read Full Post »

fullmoon3 τό γάρ αυτό νοείν έστίν τε καί είναι

Παρμενίδης

 

Χάρη στη συνείδηση, η πραγματικότητα έχει τόσες πολλές πτυχές και οι πτυχές της τόσες πολλές ερμηνείες που οι δογματίζουσες φράσεις όπως,

Η αντίληψή της πραγματικότητας έξω από τον εαυτό μας είναι αδύνατη.

δε συμβάλλουν ιδιαίτερα στην εξερεύνησή τους.  Υποπτεύομαι ότι η συγκεκριμένη φράση εμπεριέχει εξάλλου και κάποια (γόνιμη, θα έλεγα) σύγχυση.  Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται απόλυτα υποκειμενικά μόνο την καθημερινότητά του και τις ανάγκες που αυτή του επιβάλλει.  Η πραγματικότητα, με την υπαρξιακή της έννοια, συνίσταται και από φαινόμενα όπως λόγου χάρη ο θάνατος, η πρόσληψη του οποίου είναι κατ’ εξοχήν αντικειμενική.  Εξ ου και η ανάγκη της πίστης στην υπερβατικότητα της ύπαρξης.

Κάθε αντίληψη της πραγματικότητας από κάθε άτομο τυγχάνει της ίδιας σημαντικότητας;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μόνο υποκειμενική, τότε η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση ασφαλώς και είναι καταφατική.  Τότε η σκέψη και του βλάκα και του ευφυούς έχει την ίδια βαρύτητα, διότι, προφανώς, ο ορισμός της βλακείας και της ευφυΐας είναι επίσης υποκειμενικός.

Η γνώση είναι τελικά η πρώτη ύλη που πρέπει να αναζητά κάθε άνθρωπος ή μήπως όχι;

Θα έλεγα ότι, στην περίπτωση που η πραγματικότητα υφίσταται μόνο ως υποκειμενική, η γνώση είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να αναζητήσει κανείς για να βγάλει νόημα από τον κόσμο γύρω του.  Αντί για γνώση, θα τον συμβούλευα να επιδοθεί στην ικανοποίηση των ενστίκτων και των απωθημένων του.

Δηλαδή ένας ανήθικος, μνησίκακης, συντηρητικός, εκμεταλλευτής καθιστάται με τη γνώση το ανώτερο ον που είναι ο σκοπός της ύπαρξης;

Καθόσον η δημιουργικότητα δεν έχει ως σημείο αναφοράς τα χρηστά ήθη, ένας κακός άνθρωπος μπορεί να είναι αξιόλογος δημιουργός ή διανοούμενος.  Το κακό με τη δημιουργικότητα και τη γνώση, απ’ την άλλη, είναι ότι πάντα διαμορφώνει και το ήθος του ανθρώπου που την κατέχει.  Με άλλα λόγια, η ολοκληρωμένη, βαθιά γνώση και η πραγματική δημιουργικότητα ξεριζώνουν την αναίδεια.

Γι’ αυτό το λόγο νόμιζω πως δεν κατάφερα να θυμηθώ κανέναν αληθινό γίγαντα στην ανθρώπινη Ιστορία που να ήταν μνησίκακος εκμεταλλευτής ή, έστω, φθονερός.  Τέτοιοι, νομίζω, θα βρεθούν μόνο ανάμεσα στους θεωρητικούς και ηγέτες των επαναστάσεων, καθώς οι πράξεις τους καθοδηγούνται από μίσος.

Αν η έλλειψη νοσηρότητας είναι σημάδι ανωτερότητας, τότε οι μεγάλοι δημιουργοί είναι όντως ανώτεροι απ’ το μέσο όρο.  Πάλι όμως, δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν μεγάλο δημιουργό που επιδίωξε ποτέ να είναι ανώτερος ή εξυπνότερος από τους άλλους.  Μου φαίνεται πως τέτοιες επιδιώξεις είναι προνόμιο μόνο των βλακών.

Τι είναι ή ποια είναι λοιπόν το πιο σημαντικά που πρέπει να επιδιώκει κάποιος στο πέρασμα του από τούτο τον κόσμο;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι αυστηρά υποκειμενική, τότε η απάντησή μου δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν εκτός από εμένα.  Με άλλα λόγια, ο καθένας μπορεί να απαντήσει μόνο για λογαριασμό του και μόνο στον εαυτό του.  Για τους άλλους, η απάντησή του μπορεί να είναι ακατανόητη, χυδαία ή και απαράδεκτη.

Πως επεμβαίνει κανείς σε αυτό που είναι; Πως γίνεται καλύτερος; Πως τελικά θα αντιληφθεί ή θα πλησιάσει στην έννοια του Είναι;

Μπορεί κανείς να γίνει καλύτερος άνθρωπος με ένα εκατομμύριο (πιθανόν και πολύ περισσότερους) τρόπους.  Η βελτίωση όμως, κατά κανόνα, προϋποθέτει την αμφισβήτηση.  Ο άνθρωπος που συνήθισε να αμφισβητεί τον τρόπο και τις αξίες της ζωής του καταλήγει γρήγορα να αμφισβητεί και το περιβάλλον του.  Η συμπεριφορά του γίνεται απρόβλεπτη και ενεργοποιεί άμεσα το μηχανισμό αυτοάμυνας της κοινωνίας.

Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει μόνο με άτομα η συμπεριφορά των οποίων είναι απόλυτα προβλέψιμη.  Δηλαδή, δεν μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία αν η συμπεριφορά της πλειονότητας των μελών της δεν ελέγχεται και δε χειραγωγείται εύκολα.

Read Full Post »

It is always dangerous when somebody claims that they have got the copyright on the truth and truly believe it. Humanity has had too much of it throughout history. Usually, it was religions that protested such claims, but there have been quite a few totalitarian ideologies which did the same.

Nothing, however, seems to match the danger of your extremism. It seems to surpass everything we have seen. And there is a reason for that. When you snatch other peoples’ traditions and religions, when you plagiarize their myths and beliefs, their stories and legends in order to assert your own faith, you have very few options available; very few apart from aggression and brute force.

templemount So, as you claim to be the followers of the only true prophet and messenger of the only true god, you have to go to other peoples’ holy places, destroy them and erect your gold-plated domes right on top of their ruins. You don’t have other means but coercion to make these other peoples accept you as the direct interlocutor of god and you must eradicate any doubt about anything you say or do. And, if they refuse by any chance, you have to wage war on them, to conquer them or to eliminate them, if need be.  And all the time you do but fulfill god’s will. For, your god is an interventionist one and everything -  absolutely everything – is predestined by him. Thanks to divine predestination and constantly present divine intervention, nothing happens by chance, so you simply don’t have to think or worry about anything, least of all your own actions; which means that there is no concept or feeling of any guilt in you whatsoever. You are simply not responsible for your actions, because you are not autonomous individuals.  You don’t decide about a thing. That is why there is no idea of resisting temptation for you. You can’t help anything anyway.

The whole point then is to prevent vicious circumstances, to prevent things that might tempt you to do something. In fact, you don’t do things. Things just happen to you. The universal justification for your actions is the famous claim that it cannot be any other way.  For all is in god’s hands. It’s not you who do what you do. It’s god. You are just obeying the god, so everybody else must obey you. In the end, you come to think and say that this collection of reminiscences of your life, your sayings and deeds on different occasions — all parts of which were commissioned and bought from people who slightly knew you, so one just doesn’t know which of them are sincere accounts and which were just made up to make some money — that this almanac was written by god himself. And you must suppress, kill and destroy anybody who says otherwise. And anybody who doesn’t believe should and must (by god’s explicit order) be harassed, tortured, discriminated, segregated. Ironically enough, though, the orthodox version of your own religion and “culture” is exactly the same, it’s a society of deepest and most diverse segregation and discrimination. Not just for the sake of erasing the very memory of your plagiarizing their books, but also for the sake of purity of your own book. You really don’t want to stand before your god on judgment day accused of not doing enough to propagate his faith. So, by definition, those people are hypocrites and liars, bad people who deserve only the worst, and your duty is to give it to them.

But, that isn’t uncommon, at least not in all monotheistic religions. And there is certain logic in that. For one thing, if there is only one god, it is understood that all the others who go by that name are fake and evil.  Vicious counterfeits designed to corrupt righteous people like yourselves, the chosen ones, who happened to be born in your country, community, in your religion. Monotheism does not allow for tolerance towards other religions. However, other monotheisms differ from your faith in one crucial element. They have the idea of the secular, of secularism, which allows them to leave others alone and to co-exist with and within states and societies without necessarily attempting to dominate them on all levels and in all their segments. You, however, do not have even the slightest notion of secularism. For, you are submitted to god first, human beings second. Being human for you is secondary and totally irrelevant to your innermost essence. Therefore it seems impossible to emancipate you: emancipation means mostly secularization.

Rich or poor, educated or illiterate, you will always first listen to and obey your priests, who know and speak the law of god, and then the laws of a country or society where you live. Yours is the community of total theocracy, a thoroughly clerical society and system, where a priest and the theologian have the first and the last say. And it’s always dangerous to let clerics decide about war and peace, life and death, for they rarely have any regard for human life and well-being in this world. Except, of course, for their own life and their own well-being.

Read Full Post »

 

Read Full Post »

Όπως βλέπετε, εμείς πάμε χρόνια μπροστά από τις εξελίξεις (όπως, πανθομολογουμένως, αρμόζει σε τύπους σαν κι εμάς) – και ετοιμάσαμε ήδη το αφιέρωμα για μια μελλοντική επέτειο του ΚΚΕ.  Ιδού ένα χαρακτηρηστικό απόσπασμά του.

kke Ἀλλὰ πόθεν εἶναι δεδομένη ἡ πραγματικὴ δυνατότης τῆς ἀποτελεσματικῆς δράσεως τῆς βλακικῆς ἀγέλης; Ἡ δυνατότης αὕτη εἶναι δεδομένη ἀπολύτως ἀντικειμενικῶς καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ ψυχολογικοῦ ἐλατηρίου (τοῦ ressentiment), τὸ ὁποῖον ἄλλως οὐδεμίαν θὰ εἶχε κοινωνικὴν δρᾶσιν καὶ ἀκολούθως κοινωνιολογικὴν σημασίαν. Εἶναι δεδομένη ἐκ τῆς μοιραίας θέσεως τὴν ὁποίαν κατέχουν εἰς τὴν κλίμακα τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ οἱ βλᾶκες, θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ἀναντικατάστατοι, διότι εἶναι θέσις ὑποδεεστέρα, ἀλλὰ καὶ ἀπολύτως ἀπαραίτητος διὰ τὸν ὅλον κοινωνικὸν μηχανισμόν, ὁ ὁποῖος βασίζεται ἀπολύτως εἰς τὰς κατωτέρας αὐτοῦ βαθμίδας. Εὐκρινέστατα διαφαίνεται ἡ ἐξάρτησις αὕτη τῶν ἀνωτέρω βαθμίδων καὶ προσώπων ἀπὸ τῶν κατωτέρων τοιούτων ὅπου αὕτη λαμβάνει μορφὰς καθαρῶς ἐκβιαστικάς, τὰς ὁποίας γνωρίζουν πάντες οἱ κοινωνικοὶ ἄνθρωποι. Ὡς παράδειγμα δύναται νὰ χρησιμεύση ἡ παρέλκυσις ἢ ὁ ἐνταφιασμὸς μίας ὑποθέσεως εἰς οἱανδήποτε ὑπηρεσίαν ὑπὸ κατωτέρων ὑπαλλήλων, ἡ ἔκδοσις ἐντάλματος συλλήψεως κατὰ καταζητουμένου ἐκληματίου, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ κατώτερα ἀστυνομικὰ ὄργανα εἶναι ἀλληλέγγυα πρὸς αὐτὸν κλπ

Λαμβανομένης ἤδη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ἐπικαίρου ταύτης θέσεως τῶν κατωτέρων βαθμίδων καὶ προσώπων ἐν τῷ κοινωνικῷ διαφορισμῶ καθίσταται ἀπολύτως νοητὴ καὶ ἡ ἄνοδος αὐτῶν εἰς ἀνωτέρας βαθμίδας διὰ κοινοῦ μεταξὺ τῶν συνασπισμοῦ ἀναδεικνύοντος ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν δι᾿ ὀργανωμένης ἀντιστάσεως (boycotage) πρὸς τὰ ἄνω καὶ παραλύσεως τῶν τυχὸν ἀντιθέτων ἐνεργειῶν τῶν ὑπερκειμένων παραγόντων πρὸς ἀνάδειξιν ἄλλου πράγματι ἱκανοῦ, προσώπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ δι᾿ ὀργανωμένης προωθήσεως προσώπου ἐκ τῶν κόλπων αὐτῶν, πρὸς τὴν ἀνωτέραν βαθμίδα. Τὸ φαινόμενον τοῦτο καλεῖται κλίκα. Ὅτι τὴν ἐξέλιξιν ταύτην οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήση εἶναι φανερόν, ὅσον εἶναι φανερὰ ἡ νομοτελειακὴ συνάρτησις τῶν ὡς ἄνω δεδομένων. Κατὰ τὴν αὐτὴν συνάρτησιν τὸ φαινόμενον συνεχίζεται: «ἑνὸς βλακὸς προκειμένου μύριοι ἕπονται», ὁ δὲ οὕτω ἀνελθῶν βλὰξ θὰ προωθήση ὁ ἴδιος πρόσωπα μόνον κατώτερα ἑαυτοῦ, μέχρις ὅτου ἡ μία βίαια ἔξωθεν ἐπέμβασις, ὑπαγορευομένη ὑπὸ τῆς ἀνάγκης ἄλλου τινὸς κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ, ἢ ὁ φυσικὸς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς τοιούτου ὀργανισμοῦ ἐκ τῶν ἔσω, ἐπιφέρει θεμελιώδη τινὰ ἀνατροπὴν ἢ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν τερματισμὸν τοῦ βίου τοῦ ἐκφυλισθέντος ὀργανισμοῦ. Οὕτω λ.χ., εἰς παρομοίαν περίπτωσιν ἡ τὸ 1910 ἀνελθοῦσα κοινωνικὴ ὁμὰς ἀνέτρεψε τὴν ἱεραρχίαν τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν προσώπων καὶ ἐντὸς τοῦ παλαιοκομματισμοῦ, καταστήσασα δυνατὴν τὴν ὑπεφαλάγγισιν τῶν παλαιῶν αὐτοῦ ἀρχηγῶν ὑπὸ νέων (Γούναρη, Στράτου κλπ.)

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνευ συνασπισμοῦ καὶ ὀργανώσεως, ἄνευ«κλίκας», ἀνερχόμενοι βλᾶκες ἢ ἀνίκανοι γενικῶς, ἀτομικῶς καὶ μόνον ἐπικρατοῦντες, εὑρίσκονται ἐν τούτοις δεσμευμένοι ὑπὸ τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ εἰς ἴσον βαθμὸν ὡς καὶ οἱ ὀργανωμένοι τοιοῦτοι. Διότι ἀντικειμενικῶς αἱ θέσεις τὰς ὁποίας λαμβάνουν εἶναι τοιαύται, ὥστε ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ἢ νὰ εἶναι πλεονεκτικὴ ἢ νὰ εἶναι ἀνεκτή, οὐδέποτε ὅμως θέσεις ἀπαιτούσαι πραγματικὰ προσόντα, ἐκ τῶν ὁποίων, καὶ ἂν ἀκόμη φθάνουν εἰς αὐτάς, ἀνατρέπονται καὶ κρημνίζονται εἰς τὴν πρώτην ἀντίξοον περίστασιν καὶ ὑπὸ μεγάλου τινὸς ἢ μικροῦ πνέοντος ἀνέμου. Οὕτω λ.χ. πολλοὶ ἐξ αὐτῶν κατέλαβον διαδοχικῶς πλεῖστα ἀξιώματα τῆς κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας, ἀπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, μέχρι τοῦ «Προέδρου τοῦ Συλλόγου Προστασίας Ἐγγύων Μυιῶν», τοῦ «Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Πωλητῶν Ποντικοπαγίδων» κ.ο.κ., ἀξιώματα βεβαίως, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε θὰ ἐπιδιώξη σοβαρῶς ἀπασχολούμενος ἄνθρωπος. Εἰς τὰ ἀξιώματα ταῦτα προστίθενται φυσικὰ καὶ διακρίσεις οἶον παράσημα, διπλώματα, δεξιώσεις κλπ.

Το πλήρες κείμενο του αφιερώματος θα βρείτε στο βιβλίο  “Η επαναστατική μάζα και η τεραστία σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω” του Ευάγγελου Λεμπέση.

Read Full Post »

Ο ΣΥΡΙΖΑ ονόμασε τον εαυτό του κόμμα γιατί ήταν ο μοναδικός τρόπος να παίρνουν τα στελέχη του επιχορηγήσεις από τον προϋπολογισμό.

Ο τρόπος με τον οποίο “ασκεί” την πολιτική δε διαφέρει σε τίποτα από τον τρόπο με τον οποίο “παρεμβαίνουν” στα δημόσια πράγματα η Espresso, ο Τριανταφυλλόπουλος ή το ζεύγος Ευαγγελάτου-Στεφανίδου.  Ενίοτε είναι, μάλιστα, πιο φαιδρός.

Κατά βάση, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα tabloid στο οποίο μια ΣΥΡΙΖΑ1παρεούλα μωρολόγων εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι ποτέ δε θα κληθεί να διαχειριστεί κανένα από τα προβλήματα για τα οποία ρητορεύει δεξιά και αριστερά με τόση άνεση.

Σημείο παρακμής της ελληνικής Αριστεράς είναι το γεγονός ότι τους μηρυκασμούς του ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί πλέον και το πάλαι ποτέ αξιοπρεπές σταλινικό ΚΚΕ.  Χωρίς την καθοδήγηση από τη Μόσχα, ήταν επόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο.

Read Full Post »

Για να γεμίσει κανείς με βενζίνη ένα ρεζερβουάρ 42 λίτρων στη Σαουδική  Αραβία χρειάζεται περίπου 22 ριάλ.

Δηλαδή 3,7 ευρώ.

venzinadikoathinas Για να γεμίσει αντίστοιχο ρεζερβοάρ στην Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 50 ευρώ.

Δηλαδή 294 ριάλ.

Εύγε, λοιπόν, στους σπεκουλαδόρους.  Εύγε, φυσικά, και στους εγκωμιαστές τους.

Και μετά από τα εύγε:

Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά και μαζικά μέσα μεταφοράς.

Read Full Post »

Older Posts »