Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Nationalism’

greece1

 

Όπως παν άλλο αντικείμενον αγάπης, ούτω και η πατρίς εμπνέει έρωτα κάπως ανάλογον του ποιού αυτής.

Εμμανουήλ Ροΐδη Ανέκδοτες σκέψεις, Άπαντα Ε’, Ερμής 1978.

Read Full Post »

Το ψέμα που επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, στο τέλος γίνεται αλήθεια.

Λένιν

Καταρχήν, επιβάλλεται, νομίζουμε, μια ιστορική αναδρομή:

Η ιδέα να κατασκευαστεί το μακεδονικό κράτος και έθνος εκκολάπτεται στους εγκεφάλους των τότε ακόμα τυφλά σταλινικών μεγαλοστελεχών της Κομιντέρν, Τίτο και Δημητρόφ, στην αναμπουμπούλα του τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.  Δεν επρόκειτο για σχέδιο τρελών, ούτε για συνωμοσία κατά της Ελλάδας, αλλά για την ορθόδοξη εφαρμογή των θέσεων των Μαρξ, Λένιν και Στάλιν πάνω στα εθνικά θέματα.

Η ανάλυση αυτών των θέσεων δεν απαιτεί ούτε πολύ χώρο ούτε πολύ χρόνο.  Η ουσία τους έγκειται στη δίψα των κομμουνιστών για εξουσία και το συνεχή αγώνα τους για τη διασφάλισή της με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα με όχημα το κράτος-έθνος, το οποίο – για τους ίδιους – αποτελεί τη ρίζα όλων των δεινών στην ανθρώπινη Ιστορία.

Φυσικά και πρόκειται για μια αντίφαση.  Μια αντίφαση μέσα στον γενικό παραλογισμό της μαρξιστικο-λενινιστικο-σταλινικής “θεώρησης” της κοινωνίας.

Στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και στο προγενέστερο αυτού Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, η περιοχή από το Κουμάνοβο ως το Γευγελί ονομαζόταν Νότια Σερβία και κατοικούνταν από Σέρβους, από Βούλγαρους και, σε μικρότερο ποσοστό, από Marshal_Tito_1978Έλληνες.  Από τον 6ο αιώνα μ.Χ. που οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια μέχρι και το 1943 δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε μακεδονικό έθνος.

Στα τέλη Νοεμβρίου του 1943, έχοντας την ευλογία του Στάλιν και του Τσόρτσιλ, οι παρτιζάνοι του Τίτο συρρέουν στη βοσνιακή κωμόπολη Γιάγιτσε για να κάνουν την πρώτη εθνοσυνέλευσή τους.  Η άνοδός τους στην πολυπόθητη εξουσία είναι πια θέμα μηνών.  Οι κομμουνιστικά πειθαρχημένοι σύνεδροι εγκρίνουν δια βοής όλες τις αποφάσεις του Τίτο τις οποίες, με τον ίδιο τρόπο είχε ήδη εγκρίνει και η Κεντρική Επιτροπή του Κομματος (τα μισά μέλη της οποίας αποδείχτηκαν, αργότερα, συνεργάτες των Γερμανών).

Η σημαντικότερη απόφαση που πάρθηκε στο Γιάγιτσε ήταν, πιθανότατα, η διαίρεση της νέας Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας σε έξι Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες.  Σε καθεμιά απ’ αυτές δόθηκε, με διάταγμα, φυσικά, πλήρη κρατική υπόσταση.  Με άλλα λόγια, το Σύνταγμα των παρτιζάνων δημιούργησε έξι αυτόνομα κράτη-έθνη.  (Η δημιουργία των δύο αυτόνομων περιοχών μέσα στη Σερβία έγινε, καταρχήν, για το σούσουρο.)

Επειδή, μέχρι το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου δεν είχε και πολλά να κάνει (οι Σύμμαχοι και ο Κόκκινος Στρατός κέρδιζαν τις μάχες που εκείνος είχε χάσει), ο Τίτο περνούσε τις νύχτες του με τις όμορφες δακτυλογράφους του, ενώ την ημέρα, με τους κολλητούς του, έβαζε τα θεμέλια της νέας Γιουγκοσλαβίας.  Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής ήταν οι προαναφερόμενες έξι Δημοκρατίες.

Ο Τίτο και οι κολλητοί του αντιλήφθηκαν πως μια από αυτές, εκείνη που την ονόμασαν Μακεδονία, πριν από το Γιάγιτσε ήταν μια πέρα ως πέρα ανύπαρκτη έννοια.  Στο Γιάγιτσε απέκτησε την κρατική οντότητά της, μα αυτή, από μόνη της, δεν ήταν αρκετή.  Ο Τίτο και οι κολλητοί του ήξεραν ότι, για να μη γίνουν γραφικοί, εκείνοι και η επανάστασή τους, το “μακεδονικό κράτος” τους έπρεπε να αποκτήσει και το ανάλογο  “μακεδονικό έθνος.”

Ως παλιός κι έμπειρος πλαστογράφος (μεταξύ άλλων), ο Τίτο ήξερε πως κάτι τέτοιο δε θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο.  Πλαστογραφία είναι πλαστογραφία, είτε πρόκειται για αστυνομική είτε για εθνική ταυτότητα.

Read Full Post »

Το Μακεδονικό 2

Δώστε μου τέσσερα χρόνια να διδάξω τα παιδιά σας και αυτό που θα έχω φυτέψει μέσα τους δε θα μπορέσει να το ξεριζώσει κανείς.

Λένιν

Σαν κατασκευή πλαστού διαβατηρίου πρόσεγγισε ο Τίτο την κατασκευή του μακεδονικού έθνους που θα κατοικούσε στο μακεδονικό κράτος.

Είχε αριστεύσει στο σχολείο της σταλινικής Κομιντέρν (την ανώτατη σχολή πλαστογραφίας) και ήξερε ότι το μυστικό της εύρρυθμης λειτουργίας ενός κομμουνιστικού κράτους ήταν η διόγκωση της γραφειοκρατίας του.  Αυτό το αξίωμα της κομμουνιστικής διαχείρησης της εξουσίας τον οδήγησε στην ιδιοφυή ιδέα να κόψει το τσιφλίκι του σε έξι Δημοκρατίες (Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο και Μακεδονία) και δύο αυτόνομες περιοχές (Κόσοβο και Βοϊβοντίνα).tito-in-gligorov

Το καθένα απ’ τα οχτώ κρατίδια της τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας ήταν, στην ουσία, ανεξάρτητο κράτος με όλα τα ανάλογα δικαίωματα, πλην του δικαιώματος απόσχισης από την Ομοσπονδία.

Οι πολυπληθείς νομενκλατούρες τους κράτησαν τον Τίτο στην εξουσία μέχρι και το θάνατό του.  Του χρωστούσαν όχι μόνο τα προνόμια και τα πλούτη τους, αλλά την ίδια την ύπαρξή τους.  Στα ταχύρρυθμα τμήματα των κομματικών σχολών οι αγράμματοι γίνονταν διδάκτορες πανεπιστημίων, ποιητές, επιστήμονες, φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι – εφόσον, εννοείται, ήταν καλοί κομμουνιστές.

Σύμφωνα με την κομμουνιστική αντίληψη της Ιστορίας, η κατασκευή του μακεδονικού έθνους ήταν εύκολη υπόθεση. Τα σύνορα είχαν χαραχθεί, η Βουλή των Μακεδόνων και το ΚΚΕ Μακεδονίας είχαν συσταθεί.  Το μόνο που έμεινε ήταν να επινοηθεί ο αυτόχθονος μακεδονικός πολιτισμός.  Ως γνωστόν, η βάση ενός έθνους και του πολιτισμού του είναι η γλώσσα του.  Γι’ αυτό το σκοπό, η διάλεκτος της βουλγαρικής που μιλούν ορισμένοι κάτοικοι της περιοχής βάφτίστηκε μακεδονική γλώσσα.  Άρον άρον γράφτηκαν γραμματικές και λεξικά και η μακεδονική γλώσσα άρχισε να διδάσκεται στα σχολεία του μακεδονικού κράτους.  Έτσι τελείωσε η πρώτη φάση της κατασκευής του μακεδονικού έθνους.

Στην επόμενη φάση, έπρεπε να κατασκευαστεί η μακεδονική διανόηση.  Στον τομέα των επιστημών αυτό ήταν εύκολο.  Μεγάλοι κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, ιστορικοί και φιλόσοφοι του 20ου αιώνα δεν έγιναν μόνο όσα στελέχη του ΚΚΕ Μακεδονίας, οι οικογένειες και οι φίλοι τους δεν το ήθελαν.  Στον τομέα της τέχνης και ιδιαίτερα της λογοτεχνίας, απαιτούνταν μια σταλιά μεγαλύτερος κόπος.  Το να κατασκευαστούν σημαντικοί μεταπολεμικοί Μακεδόνες μυθιστοριογράφοι, ποιητές, ζωγράφοι και μουσουργοί δεν αποτελούσε πρόβλημα.  Η μαλακία του καθενός δημοσιευόταν απ’ τους κρατικούς εκδοτικούς οίκους – αρκεί το παιδί να ήταν καλός Μακεδόνας και κομμουνιστής.  Όποιου το όνομα κατέληγε σε -οφ ή -όφσκι μπορούσε να γίνει (και κατά κανόνα γινόταν) σπουδαίος Μακεδόνας καλλιτέχνης και λογοτέχνης του 20ου αιώνα.

Κάποια αμηχανία πρέπει να σημειώθηκε στο θέμα του αρχαίου, μεσαιωνικού και προεπαναστατικού μακεδονικού πολιτισμού, ο οποίος έπρεπε να ληφθεί οπωσδήποτε υπόψη για λόγους αληθοφάνειας του κατασκευάσματος.  Για να “αποδειχθεί,” δηλαδή, η συνεχής παρουσία του μακεδονικού έθνους στα Βαλκάνια, τουλάχιστον από τον έκτο αιώνα μ.Χ. και μετά.  Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο πλαστογράφος στράφηκε κυρίως στη βουλγαρική Ιστορία και το βουλγαρικό πολιτισμό και – γέμισε την παγκόσμια Ιστορία με Μακεδόνες βασιλιάδες, ήρωες και επαναστάτες.

Τόση φόρα πήραν ο πλαστογράφος και οι συνεργάτες του που έφθασαν στο σημείο να αφήνουν σαφείς υπαινιγμούς ότι ο Αριστοτέλης ήταν εθνικός Μακεδόνας, αφού ήταν δάσκαλος του Αλέξανδρου, ο οποίος ήταν βασιλιάς των Μακεδόνων με την τιτοϊκή έννοια του όρου.

Και γιατι να μην πάρουν φόρα;  Οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί διανοούμενοι που έρχονταν τακτικά στις Βραδιές ποιήσης στη Στρούγκα και την Αχρίδα, κάθε άλλο παρά απρόθυμοι ήταν να νομιμοποιήσουν την πλαστογραφία.  Και γιατί να είναι απρόθυμοι αφού σ’ αυτές τις συνάξεις και το ψητό και το κρασί ήταν νοστιμότατα;

Έτσι ολοκληρώθηκε η κατασκευή και προχώρησε η εμφύτεψη της μακεδονικής εθνικής συνείδησης στο μακεδονικό λαό.  Η διαδικασία μπορεί να πήρε λίγο περισσότερο από τα τέσσερα χρόνια που ζητούσε ο Λένιν, έγινε όμως σωστά.

Ο φρεσκοκατασκευασμένος μακεδονικός λαός έμαθε πράγματα που μέχρι χθες δε φανταζόταν για τον εαυτό του: έμαθε ότι είναι λαός με ρίζες στην αρχαιότητα, ότι το μακεδονικό έθνος στο οποίο ανήκει έχει μια Ιστορία κι έναν πολιτισμό τόσο πλούσιους και τόσο ανεπανάληπτο που αποτελεί στόχο των φθονερών Σέρβων, Βούλγαρων και Ελλήνων.

Ήταν να μην αισθανθεί ωραίος και σπουδαίος;  Τι έπρεπε να κάνει, δηλαδή;  Έπρεπε να αισθανθεί άσχημα και να μην πιστέψει όλα αυτά τα ωραία ψέματα που του έλεγαν για τον εαυτό του, επί πενήντα χρόνια, ο πλαστογράφος και η παρέα του;

Ποιος άλλος θα έκανε κάτι τέτοιο; Και γιατί;

Read Full Post »

Το Μακεδονικό 3

 

Καμιά φορά η Ιστορία χρειάζεται και λίγο σπρώξιμο.

Λένιν

JosipBrozTitoΜε τη Μακεδονία του Τίτο έγινε ό,τι γίνεται και με πλαστά διαβατήρια.  Με άλλα λόγια, αν δε σε πιάσουν στα σύνορα με πλαστό διαβατήριο, το διαβατήριό σου δεν είναι πλαστό.

Για το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο την εποχή που έπρεπε να “πιάσει” την πλαστή τιτοϊκή “Μακεδονία,” τα μοναδικό σοβαρό θέμα εθνικής ασφάλειας (όχι χωρίς λόγο πάντως) ήταν η τουρκική απειλή.

Έχοντας μόλις βγει από μια άγρια Κατοχή και μια αιματηρή Αντίσταση, έπρεπε να αντιμετωπίσει μια απόπειρα ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος, τον Εμφύλιο Πόλεμο.  Όταν το 1948, ο Τίτο αποσχίστηκε από το κομμουνιστικό μπλοκ και έκλεισε τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας για τους αντάρτες του ΚΚΕ, το ελληνικό κράτος ανακουφίστηκε.  Και να έθιγε τότε κάποιος το θέμα του ψευδεπίγραφου μακεδονικού έθνους με το οποίο συνόρευε η χώρα, θα θεωρούνταν γραφικός.

Έπειτα ήρθαν τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονιμάτων και η Αλίκη, η βία και η νοθεία, ο Ασπίδα και η Αποστασία και το αιματοβαμμένο κερασάκι στην τούρτα της μεταπολεμικής Ελλάδας, η χούντα του Παπαδόπουλου και του Παττακού.

Εν τω μεταξύ, ο κομμουνισμός καλά κρατούσε.  Ποιος Έλληνας πολιτικός, δεξιός ή ακροδεξιός, ψηλός ή κοντός, αποστάτης ή μη, μπορούσε να διανοηθεί πως τελικά θα έπεφτε σαν φτυσμένος χάρτινος πύργος;  Κάτι τέτοιο δεν μπορούσαν να προβλέψουν ούτε τα θύματα του γκουλαγκοκομμουνισμού.

Ποιος Έλληνας δημοσιογράφος σκεφτόταν τότε να κάνει ένα οδιποροικό στην Μακεδονία του Τίτο, για να διαπιστώσει ιδιοίς όμμασι ότι οι κάτοικοί της, εκ του μη όντως, είχαν ήδη αποκτήσει τη μακεδονική εθνική συνείδηση;  Άλλα πράγματα ήταν της μόδας – η Αριστερά των μπουάτ, ο Μίκης, οι μεζέδες και το κρασάκι.

Εξάλλου, η Ελλάδα είχε μόλις ενταχθεί στην ΕΟΚ και, καθησυχασμένη, περίμενε ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι της θα την προστάτευαν και θα την χαρτζιλίκωναν εσαεί για τα ωραία τις τα μπουζουξίδικα.

Ακόμα και όταν άρχισαν οι πόλεμοι στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αντί να ασχοληθούν σοβαρά με το θέμα της Μακεδονίας που, ακολουθώντας το παράδειγμα της Κροατίας και της Σλοβενίας, είχε ήδη ανεξαρτητοποιηθεί και όδευε ολοταχώς προς τη διεθνή αναγνώριση με αυτό το όνομα και κανένα άλλο, οι Έλληνες πολιτικοί κυνηγούσαν μίζες, οι Έλληνες διανοούμενοι παρουσιαστές τηλεπαιχνιδιών των ιδιωτικών καναλιών φιλούσαν σταυρωτά τους Σερβοβόσνιους εγκληματίες πολέμου, οι Έλληνες δημοσιογράφοι έτρεχαν να πάρουν συνέντευξη από στυγνούς δολοφόνους σαν τον Αρκάν.  Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ απεργούσαν και οι φοιτητές έπαιζαν τάβλι κάτω απ’ το Νεκροταφείο του Ζωγράφου.

Ένας χαβαλές γινόταν, με λίγα λόγια.

Μέσα στον ελληνικό χαβαλέ, οι Μακεδόνες έβαλαν το Άστρο της Βεργίνας στη σημαία και το εθνόσημό τους.  Και τετέλεστε;  Όχι δα: το τετέλεστε του Μακεδονικού πάει πολύ πριν τη σημαία με το Άστρο της Βεργίνας και τα συλλαλητήρια.  Χρονολογείται το 1974, όταν η Βουλή του Τίτο ψήφισε το τελευταίο Σύταγμά της.  Μ’ αυτό το Σύνταγμα το πλαστό “μακεδονικό” διαβατήριο έγινε νίμιμο ταξιδιωτικό έγγραφο.

Με άλλα λόγια: η Μακεδονία είναι, ντε φάκτο και ντε γιούρε, ανεξάρτητο κράτος εδώ και τριάντα τέσσερα χρόνια, χωρίς η Ελλάδα να το πάρει χαμπάρι.  (Αφού, στα τριάντα τέσσερα αυτά χρόνια, έπαιζε την Ωραία Κοιμωμένη.)

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία η διεθνής κοινότητα διαχειρίζεται το θέμα.  Κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει για ολιγορία, αφού, μέχρι σήμερα, η εναλλακτική λύση από την ελληνική πλευρά δεν είχε προταθεί.

Τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν πια, όσα συλλαλητήρια και αν γίνουν.  Όσο και αν αλαφιάσουν οι έλληνες ειδήμονες στα παράθυρα και τα τσαντίρια, οι κάτοικοι της περιοχής ανάμεσα στο Κουμάνοβο και το Γευγελί δεν μπορούν να δηλώσουν πια τίποτα άλλο εκτός από Μάκεδόνες.

Read Full Post »