Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Directorial’

Υπάρχουν ακόμα δύο τρεις ερωτήσεις που έχουμε ετοιμάσει για σας στο A Communist Quiz.

Δύο αφορούν στις άκρως επαναστατικές και συνεπώς ηθικά άμεμπτες μεθόδους που, στις φυλακές της χούντας των συνταγματαρχών, χρησιμοποιούσε το ΚΚΕ εξωτερικού για να εγγράφει νέα μέλη.   Η τρίτη αφορά στον Β’ Παγκόσμιο (αλλά και στον Εμφύλιο) Πόλεμο και την αντίδραση του εκπροσώπου του ΚΚΣΕ στα σχέδια της ηγεσίας του ΚΚΕ.  Μέχρι αύριο θα έχουμε επιβεβαιώσει το όνομά του και την έκφραση που σχηματίστηκε στο πρόσωπό του ενώ τους άκουγε.

Μην περιμένετε όμως να διαβάσετε καμιά απ’ τις προαναγγελθείσες ερωτήσεις αυτή την εβδομάδα.  Ο (μεγαλοαστός, εννοείται) νομικός μας σύμβουλος – ο μπουρζουάς δικηγόρος μας δηλαδή – κάνει αυτόν τον καιρό διακοπές σε εξωτικό νησί του Ινδικού Ωκεανού, μαζί με την παρηκμασμένη παρέα του.

Καλύτερα όμως.  Θα έχετε χρόνο να σκεφτείτε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που σας θέσαμε μέχρι τώρα.

monalisa Δεν ξέρουμε αν σας βοηθάμε – πάντως τις απαντήσεις στις πρώτες δύο ερωτήσεις του A Communist Quiz τις έδωσε η ίδια η Αλέκα Παπαρήγα, πριν από μερικά χρόνια, στη γνωστή τηλεοπτική εκομπή του Νίκου Χατζηνικολάου.  Τις εξήγησε κιόλας (όχι πάντως με τα εργαλεία του επιστημονικού σοσιαλισμού) και αμέσως μετά συνέχισε τον αγώνα της ενάντια στην ιδιωτική παιδεία.

Εκείνο που διαπιστώσαμε μέχρι στιγμής είναι ότι όσοι σχολίασαν το A Communist Quiz προφανώς δε γνωρίζουν την απάντηση σε καμιά απ’ τις ερωτήσεις του.  Από την άλλη, όσοι τις γνωρίζουν, πριν τις δημοσιεύσουμε έκαναν ένα και μοναδικό σχόλιο: “Ναι, αλλά αυτά δε λέγονται.”

Εμείς όμως αποφασίσαμε να κάνουμε το quiz μας κυρίως για να τιμήσουμε τους ανθρώπους οι οποίοι βασανίστηκαν άγρια από τη χούντα των Παπαδόπουλου, Παττακού και Μακαρέζου, αλλά δε σκέφτηκαν ποτέ να εξαργύρωσαν την αντίστασή τους με κομματικά αξιώματα, βουλευτιλίκια και λογαριασμούς στην Ελβετία.

Αποφασίσαμε να το κάνουμε και γιατί στη δημοκρατία τα πάντα πρέπει να λέγονται και κανενός το παρελθόν και το παρόν να μην είναι στο απυρόβλητο.

Αποφασίσαμε να κάνουμε το A Communist Quiz και γιατί είναι καιρός να ξεμπροστιαστεί μια κλίκα η οποία – χάρη τόσο στην έλλειψη αστικής συνείδησης όσο και στην ανυπαρξία φωτισμένης συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα – τα τελευταία εξήντα χρόνια περιθωριοπεί ό,τι δε συμμορφώνεται με τις ζντανοβικές αντιλήψεις της.

Read Full Post »

Ο Χαζαλέξης και ο κυρ-Αλέκος, ο μυλωνάς, έχουν ένα μαγαζάκι σαν εκείνα που στήνονται πρόχειρα λίγο πριν τσίπρας αλαβάνοςτα Χριστούγεννα και πουλάνε λαμπιόνια και κοστούμια του Άϊ Βασίλη μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές. 

Όπως όλα τέτοια μαγαζάκια, έτσι και το πρόχειρο μαγαζάκι του Χαζαλέξη και του κυρ-Αλέκου, του μυλωνά, ξαναστήνεται για τις επόμενες γιορτές, ίσως με άλλο όνομα, πάντως με την ίδια φθηνή πραμάτεια:

Υπάρχει πράγματι μια κρίση στο πολιτικό σύστημα. Περνάει κρίση ο δικομματισμός. Μάλιστα, θα ‘λεγε κανείς ότι βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Καλούμε, λοιπόν, όλους και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους να βάλουν ένα χεράκι για να καταρρεύσει ακόμα πιο γρήγορα, προκειμένου να δούμε μια άσπρη μέρα στον τόπο.

 

Read Full Post »

hungry children in africa Αυτές οι υστερικές κραυγές για τους κινδύνους που διατρέχουμε, υποτίθεται άμεσα, εξαιτίας της καταστροφής του περιβάλλοντος είναι στάχτη στα μάτια ενός εξαθλιωμένου και σχεδόν πλήρως αποβλακωμένου κόσμου.

Το ποιος τη ρίχνει και γιατί τη ρίχνει δεν είναι μυστικό.  Χωρίς να κρύβουν πια την αναίδεια και τον κυνισμό τους, οι δημαγωγοί από κάθε λογής πολιτικό και ιδεολογικό μετερίζι ενώθηκαν με τους τοκογλύφους του κόσμου για να αποπροσανατολίσουν (ιδού η λέξη κλειδί της Ιστορίας), για άλλη μια φορά, τους ανθρώπους.

Με την περιβαλλοντολαγνεία τραβούν την προσοχή μας μακριά απ’ τις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας μας.

Οι συνέπειες των αλλαγών του κλίματος είναι αισθητές.  Η θερμοκρασία της Γης και η ατμοσφαιρική ρύπανση αυξάνονται ταχύτερα απ’ ό,τι υπολογίζαμε.  Παρόλα αυτά, δεν πρόκειται για φαινόμενα που απειλούν και τόσο άμεσα τον άνθρωπο.  Κάθε τόσο, εξάλλου, το κλίμα στη Γη αλλάζει με ευθύνη κάποιου είδους που η ίδια εξέθρεψε.  Άρα το περιβάλλον δεν μπορεί να είναι ζήτημα μείζονος σημασίας με το οποίο θα ασχολούμαστε μέρα νύχτα, ξοδεύοντας κι ένα σωρό λεφτά απ’τους κρατικούς προϋπολογισμούς.  Μάλλον πρέπει να μας απασχολήσει όσο απασχόλησε τους δυνοσαυρους, τους βροντόσαυρους και τους προγόνους μας που έζησαν την εποχή εκείνη.

Η τρύπα του όζοντος και η όξυνη βροχή δε σκοτώνουν παιδιά στην Αφρική και την Ασία.  Τα σκοτώνουν οι φυλετικοί πόλεμοί, η πείνα και το AIDS.  Οι άνθρωποι εκεί δεν απελπίζονται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αλλά με τις άφταστες πια τιμές τροφίμων και φαρμάκων.  Δεν τους λείπει καθαρός αέρας.  Φαΐ και νοσοκομεία τους λείπουν για να μην πεθαίνουν τα μωρά τους μόλις γεννηθούν.  Η φτώχεια και οι επιδημίες θερίζουν την Αφρική και την Ασία – όχι ο Ελ Νίνιο.

Το μόνο που οι δημαγωγοί του κόσμου, εξ ορισμού, μπορούν να κάνουν για τους αληθινούς εφιάλτες αυτών των ανθρώπων είναι να τους πετάξουν κάθε τόσο και από μια ωραία σύνοδο κορυφής σε κάποιο πολυτελές θέρετρο.  Και μόλις διαβαστεί το βαρυσήμαντο ανακοινωθέν της βαρύγδουπης διάσκεψης που έλυσε, γι’ άλλη μια φορά, όλα τα προβλήματα του Τρίτου Κόσμου, να τρέξουν στα αφεντικά των πολυεθνικών για να εισπράξουν τα εύγε και την αμοιβή που τους αναλογούν για το έργο τους.

Με ποιο δικαίωμα θα ζητήσει κανείς απ’ τους πεινασμένους να ξεχάσουν την πείνα τους και να προβληματιστούν για το νέφος, όπως θέλουν οι δημαγωγοί και οι τοκογλύφοι όλου του κόσμου;

Οι άνθρωποι στη Δύση δε λιμοκτονούν ακόμα όπως στην Αφρική και την Ασία.  Κάθε φορά, όμως, που φεύγουν από σούπερ μάρκετ ή βενζινάδικα νιώθουν ότι όπου να ‘ναι έρχεται η σειρά τους.  Κάθε φορά που τους έρχονται οι λογαριασμοί, συνειδητοποιούν ότι όλα τα ‘χουν και τίποτα απ’ αυτά που έχουν δεν είναι δικό τους.  Τα αγαθά πάνω στα οποία έχουν οικοδομήσει την ύπαρξή τους δεν τους ανήκουν.  Τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα έπιπλα, τα ρούχα και τα εσώρουχά τους – όλα τα σύμβολα του κονωνικού κύρους τους, δηλαδή – τα δανείζονται απλώς, με σαδιστικούς όρους, απ’ τις τράπεζες που μπορούν να τους τα πάρουν όποτε τους κατέβει, χωρίς καμιά εξήγηση.  Πράγμα το οποίο και γίνεται, δεν πά’ να γαβγίζουν τα συνταγματικά και άλλα δικαστήρια όσο θέλουν.  (Τα συνταγματικά και άλλα δικαστήρια που άλλα γαβγίζουν και άλλα διατάζουν.)

Η απληστία των ανθρώπων για ευτελείς επιδιώξεις και σύμβολα κενά περιεχομένου οδηγεί στη δυστυχία, όχι τα παγόβουνα που λιώνουν γρηγορότερα απ’ ό,τι το περιμέναμε απ’ αυτά.  Εξαιτίας της λιμοκτονούν οι “υπανάπτυκτοι” και χρεοκοπούν οι “ανεπτυγμένοι.”

Η πορεία ενός κόσμου χωρίς αλληλεγγύη είναι μη αναστρέψιμη και το μόνο που μένει να κάνει κανείς είναι μερικές ευχές:

Ευχόμαστε, λοιπόν, μέχρι τα Χριστούγεννα το πετρέλαιο να φτάσει τουλάχιστον τα $ 1,000 το βαρέλι.   Ευχόμαστε οι τιμές των λεγόμενων αγαθών πρώτης ανάγκης να ανέβουν, στην χειρότερη περίπτωση, για 500%, έτσι που η ελεημοσύνη που τη λέμε μισθό να μη φτάνει ούτε για μια φέτα ψωμί.  Ευχόμαστε οι τοκογλύφοι (όλου του κόσμου) να ανεβάσουν τους τόκους των δανείων και των πιστωτικών καρτών τους τουλάχιστον στο 100% το μήνα.  Ευχόμαστε να κατασχεθούν όλα τα σπίτια και τ’ αυτοκίνητα που απλώς φανταζόμαστε ότι είναι δικά μας.  Ευχόμαστε, βέβαια, οι τραμπούκοι των τοκογλύφων να μας βαράνε φόρους μέχρι να μας έχουν αρπάξει και το τελευταίο φράγκο.

Ευχόμαστε να πεινάσουμε πραγματικά.  Ευχόμαστε να μας εξοντώσει, επιτέλους, η 57441045υποθηκευμένη ζωή μας.   Μόνο εφόσον συμβεί αυτό, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε οι πιο φτωχοί πλούσιοι από  καταβολής κόσμου και είναι η ώρα ν’ αλλάξουμε μυαλά.

(Καταπώς φαίνεται, πάντως, οι ευχές θα παραμείνουν ευχές.  Και άμα μας τελειώσει η περιβαλλοντολαγνεία;  Ε, όλο και κάποια άλλη – πιθανότατα ανακυκλωμένη – μαλακία θα φυτέψουν στο ζαλισμένο μυαλό μας οι δημαγωγοί, οι τοκογλύφοι και οι τραμπούκοι τους.  Μέσα, φυσικά, απ’ τις LCD οθόνες που λαμποκοπούν μπροστά στο θολό μας το μάτι.)

Read Full Post »

Μετρό, δουλειά, TV, ύπνος

v1rey1a Ακριβώς σαράντα χρόνια μετά την περίφημη εξέγερση του Μάη του ’68, αναρωτιέται κανείς: Πώς η (δυτική) κοινωνία έφθασε να είναι τρισχειρότερη από ποτέ;

Ο πειθαναγκασμός σε μια τρισάθλια καθημερινότητα προκαλεί πρωτοφανή απόγνωση στους ανθρώπους.  Και το χειρότερο απ’ όλα είναι που οι πρισσότεροι δε βλέπουν κανέναν τρόπο βελτίωσης των συνθηκών μέσα στις οποίες ζουν.  Γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει.

Ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν πιο δυστιχυσμένος και ποτέ δεν είχε τόσα πολλά πράγματα και τόσα πολλά προσόντα.

Η κοινωνία της πάση θυσία αυξανόμενης παραγωγικότητας, της ξέφρενης ανάπτυξης, η κοινωνία της ψυχικής πενίας βάλτωσε για τα καλά.  Δεν αξίζει τον κόπο να τη θρηνήσει κανείς.  Πρέπει να την αποτελειώσει όσο πιο γρήγορα μπορεί.

Για να διεκδικήσει ξανά την υπόστασή του, ο φυγόπονος άνθρωπος πρέπει να επαναθεσμίσει την κοινωνία του:

να εγκαθιδρύσει μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στο ασυνείδητό του, το παρελθόν του, τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει, και στον εαυτό του ως στοχαζόμενη και αποφασίζουσα αρχή.

Μπορεί αυτά τα απλά λόγια του Κορνηλίου Κατοριάδη να μην είναι πέρα ως πέρα ακανόητα για τον ακαμάτη καταναλωτή του 2008.  Του προκαλούν όμως τρόμο.

Ζητείται σήμερα απ’ τον άνθρωπο – ούτε λίγο ούτε πολύ! – να αυτονομηθεί.  Να αναγνωρίσει,  καταρχήν, ο καθένας το δικό του αμοραλισμό και κατόπιν να παραδεχτεί την πλαστότητα της ευμάρειάς του και τη δυστυχία του να είναι χαζοχαρούμενο έρμαιο τοκογλύφων, κερδοσκόπων και κωλογλειφτών.

Δεν αρκεί μόνο να άρει την εμπιστοσύνη του σε όσους καταδυναστεύουν τη φαντασία του.  Πρέπει να ξεθάψει τα ψήγματα της φαντασίας του από εκεί που τα έθαψε για να “βαδίσει με την εποχή του.”

Η εποχή, ευτυχώς, έφθασε στο τέλος της και μάλιστα με την καλύτερη δυνατή μορφή – ως εφιαλτικό αδιέξοδο.  Κανένας τοκογλύφος και κανένας κωλογλείφτης δεν μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευσή της.  Ούτε καν να την αμβλύνει.

Read Full Post »