Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Υποκρισία’

greek riots 18127Το προσφιλέστερο τερτίπι των ελλαδίτικων λεγόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για να χαϊδέψουν τα αφτιά των εξεγερμένων της φετινής εορταστικής σεζόν (και να αυξήσουν την τηλεθέαση ή την κυκλοφορία τους) είναι να γίνουν το βήμα απ’ το οποίο αυτά θα αρθρώσουν, υποτίθεται, με λόγια τη μανία απ’ την οποία κατελήφθησαν αυτόν το μήνα.  Ευτυχώς.  Έτσι αποκαλύπτονται πράγματα, εγγενή στη Γενιά του Αλέξη, όπως την αποκαλούν και αυτοαποκαλείται, που θα έμεναν για πάντα κρυμμένα.

Όσα εξεγερμένα μίλησαν για την καταστροφή της Αθήνας που έκαναν, ως κύριο αίτιο αναφέρουν το αδιέξοδο και την απόγνωση στην οποία τους έχει βυθίσει το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τόσα χρόνια σπουδάζουν και τελικά ανακαλύπτουν ότι «τα πτυχία μας δεν εξαργυρώνονται.»

Έτσι ακριβώς είναι.  Κατ’ αρχήν, τα πτυχία τους φυσικά και δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπόψη αφού, πολύ απλά, δεν πιστοποιούν καμιά γνώση, αλλά μόνο τη διάρκεια των σπουδών τους.  Πώς, λοιπόν, να τους ανταμείψει κανείς με οποιοδήποτε τρόπο για τους κόπους τους, όταν οι περισσότεροι δεν κάνουν καν τον κόπο να πάνε στα μαθήματά τους;

Τίθεται, ωστόσο, και μια άλλη ερώτηση.  Τα ίδια τα εξεγερμένα, σπουδάζοντας, επιδιώκουν να αποκτήσουν γνώσεις ή απλώς θέλουν ένα χαρτί, όσο χαμηλής ποιότητας και αν είναι;  Η απάντηση είναι, μάλλον ξεκάθαρα, το δεύτερο.

Όποιος διψά στ’ αλήθεια για γνώση, θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά, θα θυσιάσει τα πάντα προκειμένου να την αποκτήσει.  Επειδή, για να αποκτήσει κανείς γνώσεις πρέπει να έχει και αυτοπειθαρχία – να κάτσει να διαβάσει, δηλαδή – τα εξεγερμένα βρήκαν άλλο κόλπο. greekriots18121Σπουδάζουν τριάντα χρόνια, παίζοντας τάβλι σε καφετέριες και ξενυχτώντας σε μουζουκομάγαζα.  Ύστερα ανακαλύπτουν ότι με το πτυχίο τους δεν μπορούν να βγάλουν ούτε 700 απ’ τα εκατομμύρια ευρώ με τα οποία παραμύθιαζαν τόσα χρόνια τον εαυτό τους.

Και τότε;  Και τότε κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας και το κάνουν γιαπί.  Άραγε, για να τρομάξει το Κράτος και να τους κάνει το χατίρι;  Η αλήθεια είναι ότι το ελλαδίτικο Κράτος είναι πάντα πρόθυμο να σταθεί αρωγός στην εξυπηρέτηση των χίμαιρων των πελατών – συγνώμη – των πολιτών του.  Το κακό όμως είναι ότι δεν μπορεί να το κάνει πια όπως παλιά.

Εννοείται ότι γι’ αυτό φταίνε, αποκλειστικά μάλιστα, η κακούργα Ε.Ε. και η άτιμη παγκοσμιοποίηση.  Αυτά λένε, καθημερινά, στα εξεγερμένα τόσο οι δηλωμένοι όσοι και οι κρυφοί σταλινικοί εκμεταλλευτές τους.  Με τις  ανθελληνικές πιέσεις να μπει τάξη στα ελλαδίτικα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε τα πτυχία που τυπώνουν να αποκτήσουν κάποια αξία και εκτός της επικράτειας, η Ε.Ε. και η παγκοσμιοποίηση καταδικάζουν τους αιώνιους φοιτητές μας στο να γίνονται ανειδίκευτοι εργάτες και τους σπρώχνουν στην αιώνια ανεργίαgreek riots 18124 (αφού στην Ευρώπη, το επίδομα ανεργίας και όχι ο μισθός είναι 700 ευρώ).

Επομένως, τα παράπονα των εξεγερμένων για το χαμηλό επίπεδο σπουδών είναι μια ακόμα εκδήλωση της υποκρισίας τους.  Οι ίδιοι πολεμούν κάθε αλλαγή της ισχύουσας κατάστασης.  Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οποιαδήποτε αλλαγή της σημαίνει ότι θα πρέπει να παρατήσουν το τάβλι, τα σφηνάκια και τις συνελεύσεις και, επιτέλους, να σπουδάσουν.

Μόνο ως δείγμα της ανοησίας τους μπορεί να εκλάβει κανείς και τα παράπονα των εξεγερμένων για τα εκπαιδευτικά βιβλία.  Αφού, σύμφωνα με το καύχημα των ίδιων, για τις εξετάσεις διαβάζουν μόνο τις σημειώσεις.   Όποιος, λοιπόν, δεν έχει αγγίξει (όχι ανοίξει) βιβλίο στη ζωή του, δεν έχει ούτε τα εφόδια ούτε το δικαίωμα να κρίνει.  Και αυτό γιατί κρίση δε σημαίνει θράσος και τσαμπαμαγκιά, αλλά χειρισμό κριτηρίων.  Να ξέρει, δηλαδή, κανείς τι λέει.  Σε κάθε άλλη περίπτωση γίνεται το λιγότερο γελοίος.  (Και οι γελοίοι γίνονται, κατά κανόνα, στο τέλος πολύ επικίνδυνοι.)

Η λίστα των παραπόνων τους απ’ τη ζωή τους δε θα ήταν πλήρης χωρίς τους καθηγητές τους.  Ύστερα από 20 χρόνια (1986-2006) στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ως καθηγητής αγγλικών, δικαιούμαι, νομίζω, να επικαλεστώ την προσωπική εμπειρία μου ως αξιόπιστο μάρτυρα όλης της κατάστασης.  Θα διευκρινίσω, κατ’ αρχήν, ότι δίδαξα όλες τις ηλικίες, από δεκάχρονα παιδιά και φοιτητές των ΑΕΙ μέχρι εργαζόμενους μεσήλικες.

Πάμε τώρα στο «ψητό.»  Το πρώτο που παρατήρησα, ήταν το γεγονός ότι τόσο για τους μαθητές μου, όσο και για τους γονείς τους, η greek riots 18125εκμάθηση ξένης γλώσσας είναι αναγκαίο κακό: «Χωρίς το Proficiency δεν μπορείς σήμερα να βρεις δουλειά.»  Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που κάνουν μαθήματα ξένων γλωσσών.  Πρόκειται φυσικά για άκρως αφελή παρανόηση.

Το πτυχίο είναι μόνο η αρχή.  Η συνέχεια της διαδικασίας περιλαμβάνει την εξέταση των γνώσεων της συγκεκριμένης ξένης γλώσσας.  Ε, αυτό συλλαμβάνει τους Έλληνες εξ απίνης.  Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί χρειάζεται να σε βάζει κανείς να μιλήσεις, να γράψεις και να αποδείξεις ότι καταλαβαίνεις μια ξένη γλώσσα, αφού πλήρωσες τόσα λεφτά να πάρεις το πτυχίο.  Δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς τους απέρριψαν σε μια δουλειά παρά το πτυχίο του Cambridge που τόσα χρόνια το ‘χουν κρεμασμένο στο λίβινγκ ρουμ.

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αφ’ ενός ενδημικός για τους Έλληνες και αφ’ ετέρου είναι η απόδειξη της παράκρουσης μέσα απ’ την οποία αντιλαμβάνονται τη ζωή.

Είναι, επίσης, και ένδειξη της αντίληψης που έχουν για τη γνώση γενικά.  Την αντιπαθούν καθώς απαιτεί σοβαρότητα.  Τη θεωρούν άχρηστη, μια και μόνο με μέσον φτάνει κανείς στο θολό προορισμό του.

Σε ό,τι αφορά τις ξένες γλώσσες, η άποψη των Ελλήνων συνοψίζεται στην δήλωση που έκανε σε μένα (το 1996) ένας φοιτητής μαθηματικών, πολύ καλό παιδί κατά τα άλλα.

greek riots 18126«Τα ελληνικά είναι η ωραιότερη γλώσσα του κόσμου!» μου είπε.

«Καμιά άλλη γλώσσα ξέρεις;» τον ρώτησα.

«Όχι,» απάντησε.

«Τότε,» τον ρώτησα, «πώς μπορείς να κρίνεις;»

Απάντηση δεν πήρα.

Μια απ’ τις πρώτες έντονες εμπειρίες μου, ως καθηγητή, είναι από το 1987.  Η τάξη στην οποία ήμουν προετοιμαζόταν για το πολυπόθητο πτυχίο του Cambridge.  Τα θέματα που πραγματευόμασταν ήταν ο στρατός και η αστυνομία.  Για να εμπεδώσουν το απαιτούμενο λεξιλόγιο, ανοίξαμε μια συζήτηση.

«Θα ήθελα να μου πείτε,» είπα στους μαθητές μου που ήταν τότε στην ηλικία των σημερινών εξεγερμένων, «αν η κατάσταση στη χώρα σας ήταν άσχημη, θα είχατε αντίρρηση να επέμβει ο στρατός;»

«Όχι,» μου απάντησαν ομόφωνα.

«Δηλαδή, δε θα σας πείραζε μια στρατιωτική χούντα;» ξαναρώτησα.

«Όχι,» μου απάντησαν οι μαθητές μου, πάλι ομόφωνα.

Δεν είχα και άλλη ερώτηση να τους κάνω.  Σημειώνω μόνο ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους μαθητές μου είναι σήμερα, πιθανόν, γονείς.  Τα συμεράσματα είναι δικά σας.

Βέβαια όποτε ανέφερα ονόματα των Shakespeare, Dickens, Carroll, Swift, T.S. Eliot κ.ά., συναντούσα πλήρη αδιαφορία, η οποία, όπως διαπίστωνα ξανά και ξανά, εκπορευόταν από την άγνοια.  Επίσης, όποτε επιχείρησα να τους δώσω κάτι παραπάνω απ’ τις ασκήσεις του βιβλίου, οι μαθητές μου με σταματούσαν, λέγοντας: greekriots18122«Εντάξει, εντάξει, φτάνει, κύριε καθηγητά.»  Εκτός από δείγμα κακής ανατροφής, τέτοια φράση μαρτυρά και το θράσος του αμαθούς που αποφασίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να μάθει.

Εκείνο που, τελειώνοντας, οφείλω να πω είναι ότι οι περισσότεροι απ’ τους μαθητές που είχα πήραν τα πτυχία που ήθελαν, χωρίς να είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την αγγλική γλώσσα.  Σ’ αυτό βέβαια βοήθησαν και οι διοργανωτές των εξετάσεων, ράβοντας τα τεστ τους ειδικά για τους Έλληνες, ώστε τα αποτελέσματα να μην είναι καταστροφικά και να μη χάσουν την πελατεία.

Βέβαια και υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν αντιπροσωπεύουν καμιά γενιά.  Στα είκοσι χρόνια που θήτευσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ξεχωρίζω μόνο δύο ανθρώπους που μπορώ να αποκαλέσω μαθητές.  Όχι επειδή πήραν τα πτυχία που ήθελαν, αλλά επειδή ξέρουν ότι η μάθηση συνεχίζεται και ύστερα από τη στιγμή που παίρνει κανείς την ειδοποίηση ότι πέρασε με επιτυχία στις εξετάσεις.  Αναφέρομαι στο halia malia και τον jack, οι οποίο αρθρογραφούν ενίοτε και σε αυτή τη σελίδα.

Advertisements

Read Full Post »

του Chris Anart

Δεν αξίζει καν τον κόπο να πει κάποιος ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνηση ξόφλησε οριστικά. Αυτό το κατάλαβαν οι πάντες το βράδυ της Κυριακής (7/12/08). Τόση ανικανότητα, δειλία, βλακεία και εγκληματική ασυνειδησία δεν αντέχει ακόμα και μια τελείως διεφθαρμένη, σάπια και κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα.

Το δεύτερο πράγμα ανάξιο σχολιασμού είναι η στάση των λεγόμενων ελληνικών ΜΜΕ, όπως και η συμπεριφορά και οι δηλώσεις όλων των υπόλοιπων πολιτικών αυτής της αρχαίας χώρας, οι οποίοι, όλοι μαζί, δεν κατάλαβαν τίποτα και παραμένουν πιστοί στην παλιά τους αυταπάτη πως μπορούν να επωφεληθούν απ’ την κατάσταση: καμιά ψήφο παραπάνω στις επόμενες εκλογές, λίγα παραπάνω λεπτά στις ειδήσεις και τις, μόνο κατ’ ευφημισμόν, πολιτικές εκπομπές, κανένα δωράκι ή καλή φάση απ’ τη χούφτα των ντόπιων μεγιστάνων που θα τους εξασφαλίσει καλύτερη καρέκλα με καλύτερες αποδοχές και μεγαλύτερο υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Το μόνο που αξίζει να μνημονευτεί είναι η εγκληματική αμέλεια του υπουργού των Εσωτερικών (πολιτικού προϊστάμενου της Αστυνομίας) Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να αποφανθεί ότι ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη ήταν εν ψυχρώ δολοφονία, ούτε δύο ώρες αφού συνέβη το περιστατικό, δηλαδή, πριν ακόμα γίνει γνωστό οτιδήποτε σχετικό με την υπόθεση, πριν ακόμα οι κατηγορούμενοι οδηγηθούν στον ανακριτή. Αυτό μένει ως άδοξο παράδειγμα υπουργού που, αφ’ ενός, παρακινεί σε έκτροπα τους πολίτες της ίδιας της χώρας του δίνοντας, εν λευκώ, το δικαίωμα στους χούλιγκαν να ξεκινήσουν την καταστροφή και την πυρπόληση των πόλεών της και αφ’ ετέρου, με πάσα σαφήνεια, αφήνει στα κρύα του λουτρού τους ίδιους τους υφιστάμενούς του, τους αστυνομικούς, εγκαινιάζοντας την κυνηγετική περίοδο εναντίον τους.

Ωστόσο, εκείνο για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε είναι αυτή η γενιά των εφήβων, της οποίας ο μακαρίτης Αλέξης, να που έγινε τώρα σύμβολο και, τρόπον τινα, ίνδαλμα. Τι παιδιά είναι αυτά; Ή μάλλον, μια και τούτες τις μέρες σ’ αυτό επιμένουν όλοι: τι άνθρωποι είναι;

Φυσικά, οι πάντες έχουν κάποια ερημηνεία για το πώς και το γιατί ένα τραγικό, μοιραίο ατύχημα μετατράπηκε στιγμιαία σε ταραχές και καταστροφές πρωτοφανών διαστάσεων. Ό,τι θέλει κανείς μπορεί να ακούσει· δυστυχώς όμως όλες αυτές οι εξηγήσεις καταλήγουν στο ίδιο τροπάριο· είναι τελείως στερεότυπες και γι’ αυτό τελείως άχρηστες ― ένα ασυνήθιστο φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινότυπες φράσεις. Τέτοιες «αναλύσεις» είναι, εντούτοις, αναμενόμενες από τα προαναφερόμενα άτομα, τα οποία, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν κατάλαβαν ή, εδώ και δεκαετίες, αρνούνται να καταλάβουν και να αλλάξουν οτιδήποτε.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με το ποιος φταίει. Θέλω, απλώς, να περιγράψω την κατάσταση της γενιάς του Αλέξη, Με τι μοιάζει λοιπόν ο μέσος Έλληνας έφηβος σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, δε μοιάζει με τίποτα. Εδώ δεν εννοώ ότι είναι άσχημος/άσχημη (μολονότι, βάσει ορισμένων κριτηρίων, θα μπορούσε κάποιος να πει και αυτό) ή ότι ντύνεται και φέρεται άσχημα. Όχι! Αυτό που εννοώ είναι ότι πρόκειται για κενά και απρόσωπα άτομα και γι’ αυτό είναι και άσχημοι, τιποτένιοι, τυχαίοι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καμιά δήλωση, καμιά δραστηριότητα, καμιά συμπεριφορά αυτών των εφήβων που δεν είναι εντελώς ανόητη και κενή.

Κατ’ αρχήν, οι Έλληνες έφηβοι ούτε μιλάνε ούτε συμπεριφέρονται σαν νέοι άνθρωποι· δε διακρίνει κανείς μέσα τους ούτε ψήγμα νεότητας ή παιδικής ηλικίας. Εκείνο που διακρίνει αμέσως είναι η αμορφωσιά, η κακή ανατροφή, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού για τους άλλους και τον εαυτό τους. Πρόκειται πραγματικά για μια αντικοινωνική μάζα, για έναν όχλο που ούτε ματαξύ τους είναι ικανοί να αρθρώσουν λόγο. Δεν είναι ικανοί να αντιδράσουν σε τίποτα, γι’ αυτό γίνονται βίαιοι και καταστροφικοί.

Είναι η γενιά που, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ντροπιάζει ολόκληρη τη χώρα με την απόλυτη αμάθειά της. Σε όλες τις εξετάσεις, σε όλες τις έρευνες, σε όλα τα μαθήματα, έρχονται, μόνιμα, τελευταίοι σε όλη την Ευρώπη. Μόνιμα επίσης, δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για οικουμενικά προβλήματα, είτε πρόκειται για την οικολογική καταστροφή είτε για νέες τεχνολογίες ή νέα ρεύματα στην Τέχνη. (Εξαιρείται μόνο το ενδιαφέρον που δείχνουν, όπως όλοι οι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου, για τα κινητά τηλέφωνα.)

Είναι ανίκανοι να εκφραστούν με κατανοητό τρόπο. Δεν επιθυμούν τίποτα, μόνο αντιδρούν άμεσα, με αντανακλαστικά, σαν τα ζώα. Όταν τους βλέπει κάποιος στο σχολείο, στο δρόμο, στις διαδηλώσεις την ώρα που πετάνε πέτρες και καίνε κάδους απορριμμάτων και καταστήματα, μοιάζουν με ζόμπι.

Σε όλα συμπεριφέρονται σαν κλωνοποιημένα ζώα. Ή αν όχι κλωνοποιημένα, τότε απόλυτα ομοιόμορφα. Όλοι κάνουν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο· όλοι τους συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, μιλάνε με τον ίδιο τρόπο, διασκεδάζουν με τον ίδιο τρόπο. Δεν επικοινωνούν ούτε με άλλους αλλά ούτε ο ένας με τον άλλον. Το μόνο που κάνουν είναι να στέλνουν SMS. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά, ιδέα για οτιδήποτε. Οδηγούν το διαβόητο χάσμα γενεών στα άκρα, αφού δεν είναι καν γενιά με την αληθινή έννοια του όρου. Το μόνο που μπορούν να συλλάβουν ― τονίζω ότι τίποτα δεν ξέρουν, μόνο κάτι μπορούν ή έχουν ― είναι η βία και η περίφημη οργή για την οποία τώρα γίνεται πολύς λόγος.

Και όμως, γιατί είναι οργισμένοι οι Έλληνες έφηβοι; Ή με τι είναι οργισμένοι; Τόσο οργισμένοι που αφήνουν να εννοηθεί πως, πριν απ’ αυτούς, κανένας ποτέ δεν οργίστηκε και δε θύμωσε με κάτι. Λες και οι δικές μας (οι παλαιότερες) γενιές μεγάλωσαν σ’ έναν τέλειο κόσμο στον οποίο μας ήρθαν όλα όπως τα θέλαμε, ενώ αυτούς, να, τώρα τους κακοποιεί όποιος προλάβει και, επομένως, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσιολογικό που αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν αυτές τις μέρες. Νισάφι πια!

Σε ό,τι αφορά την ίδια την οργή, αυτή πραγματικά εισάγει καινούργια στοιχεία, είναι διαφορετική από την οργή των προηγούμενων γενεών. Είναι μοναδική επειδή είναι, όπως και η γενιά που την εκδηλώνει, απόλυτα κενή περιεχομένου. Πρόκειται για καθαρή βία, χωρίς αίτιο, χωρίς εξήγηση, χωρίς λόγο. Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι η η πλήρης ατιμωρησία και γι’ αυτό είναι πραγματικά μοναδική. Διότι, όχι μόνο κανένας και τίποτα δε φράζει το δρόμο σ’ αυτούς (τους Έλληνες εφήβους) και την οργή τους, όχι μόνο κανένας δεν προσπαθεί να τους σταματήσει, αλλά ― όπως βλέπουμε τις τελευταίες μέρες ― κάθε προσπάθεια απώθησης αυτής της οργής στιγματίζεται, δέχεται επίθεση και κατηγόριες. Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν. Πρέπει κάπου να ξεδώσουν (τι να ξεδώσουν, όμως, αφού είναι κενοί;) Πρέπει να τους επιτρέψουμε να βγάλουν από μέσα τους όλη αυτή την οργή. Ποιοι είμαστε εμείς, λένε, να κάνουμε κριτική στα παιδιά, όταν εμείς οι ίδιοι τα φέραμε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση; Οι παλιότερες γενιές είναι αυτές που προκαλούν συνεχώς την οργή και την επιθετικότητά τους, αφού τους κληρονομούν έναν απεχθή κόσμο στον οποίο δεν έχουν ούτε προοπτική ούτε μέλλον.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα. Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν. Και αν καταστρέψουν, σπάσουν ή κάψουν κάτι, δε φταίνε οι ίδιοι: φταίει εκείνος του οποίου ήταν το καμένο, το σπασμένο ή το γκρεμισμένο. Διότι, προς Θεού, είναι δικά μας παιδιά και ποτέ δε φταίνε για τίποτο. Το οποίο, εν μέρει, αληθεύει. Εφ’ όσον είναι χωρίς συνείδηση, πρωτόγονοι, άναρθροι, χυδαίοι και αγράμματοι, δεν μπορούν να έχουν αντίληψη για το καλό και το κακό, ούτε κάποια κοινωνική συνείδηση και αιδώ, ούτε μπορούν να κοινωνικοποιηθούν.

Εννοείται ότι είναι ανώριμοι, λένε, και ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι υπεύθυνοι και σοβαροί. Είναι ακόμα παιδιά. Αυτό μας λένε συνεχώς. Μα, αν είναι έτσι, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν τους φερόμαστε με τον ανάλογο τρόπο; Γιατί δεν τους επιβάλλουμε πειθαρχία, γιατί δεν τους διδάσκει κανείς, γιατί δεν τους ανατρέφουμε, γιατί δεν τους μορφώνουμε; Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να διαμορφώσει ανθρώπους απ’ αυτά τα παιδιά;

Η απάντηση είναι απλή και μονόσημη: γιατί δεν είναι εφικτό! Η κατάσταση έφτασε στο σημείο που κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό. Ούτε οι ίδιοι οι έφηβοι το θέλουν. Κάτω από ομαλές συνθήκες όμως δε θα τίθετο καν η ερώτηση τι θέλουν αυτοί. Κανένας δε θα τους ρωτούσε τι θέλουν, όπως κανένας δε ρώτησε και εμάς.

Τώρα, όμως, που μπροστά μας έχουμε μια ολόκληρη γενιά στην οποία και με την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ― ούτε να συζητήσουμε, ούτε να τη συμβουλέψουμε, ούτε βέβαια να της επιβάλλουμε κάτι ― όταν, λοιπόν, έχουμε μια τέτοια γενιά, καμιά αγωγή και καμιά παιδεία δεν είναι πια δυνατόν να εφαρμοστεί. Για έναν απλό λόγο: για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι οι έφηβοι μας δείχνουν ότι είναι υπεράνω των νόμων και των κανόνων και έξω από κάθε λογική. Κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει οτιδήποτε που κάνουν αυτοί! Είναι στο απυρόβλητο, στην ατιμωρησία. Είναι απόλυτα ανεύθυνοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ευθύνονται για τις πράξεις τους. Δεν κατανοούν καν την έννοια της λέξης ευθύνη. Κατανοούν μόνο εκείνα για τα οποία δε χρειάζεται κατανόηση, δηλαδή κατανοούν μόνο τη βία, την καταστροφικότητα και τέτοια. Τη βία και την καταστροφικότητα που τώρα με τόση ευκολία βαφτίζονται «οργή» και μ’ αυτή τη λέξη τόσο ωραία και κενά δικαιολογούνται.

Πάντως η οργή των Ελλήνων εφήβων θα ήταν ίδια και θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο αν, αντίστροφα, Θεός φυλάξοι, ο μικρός Αλέξης σκότωνε έναν αστυνομικό. Θα είχαμε και πάλι ταραχές και καταστροφές σε ένδειξη στήριξης ― στο σύμβολο της γενιάς, σε ποιον άλλον; Οι «αναλυτές» σε διατεταγμένη υπηρεσία πάλι θα το βάφτιζαν αδικία και πάλι θα επρόκειτο για τυφλή, κενή οργή και βία της ίδιας ομάδας. Οι πρώτοι, οι «αναλυτές,» θα έκαναν τον Αλέξη οπωσδήποτε σύμβολο, αν όχι για άλλο λόγο, τότε να συγκαλύψουν και να θολώσουν το γεγονός ότι εδώ δε μιλάμε για κανένα αίτιο, κίνητρο, αιτία ή παρόμοια βλακεία. Εδώ δεν υπάρχει ίχνος κοινωνικής εξέγερσης, πολλώ δε μάλλον επανάστασης, παρ’ όλα που ακούμε, τρεις φορές τη μέρα, απ’ τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.

Έτσι φτάνουμε τελικά και στην βασική αιτία της τωρινής κατάστασης ― τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και αυτής της νέας γενιάς των «αγωνιστών» εναντίον της αστυνομικής βίας, της κρατικής τρομοκρατίας, της κοινωνικής αδικίας κ.ο.κ. ― φτάνουμε στην Ελληνική Αριστερά. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά, ούτε αυτή η Αριστερά (παρά τις αναιμικές προσπάθειές της να διαδώσει ιστορίες για αστυνομικούς και ακροδεξιούς προβοκάτορες κ.ο.κ.) δεν μπόρεσε να κουκουλώσει το γεγονός ότι οι βάνδαλοι είναι (πνευματικά και κυριολεκτικά) παιδιά τους, κρυμμένα πίσω από το προσωπείο της αριστερής ρητορικής. Το θέμα είναι όμως και βαθύτερο και μεγαλύτερης διάρκειας.

Είναι γεγονός ότι, για την Ελληνική Αριστερά, ο Εμφύλιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· για εκείνη, ο πόλεμος αυτός διαρκεί εδώ και 60 χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Οι αριστεροί ακόμα πολεμούν τη λεγόμενη Δεξιά, παρ’ όλο που στην Ελλάδα εδώ και καιρό δεν υφίστανται πια ούτε φιλομοναρχικοί ούτε φασίστες· δεν υπάρχουν πια ούτε καπιταλιστές, καθώς όλοι οι καπιταλιστές σ’ αυτή τη χώρα είναι αριστεροί. Παρ’ όλο που η ίδια η Δεξιά, ως ιδεολογία και κίνημα, διαλύθηκε εδώ και καιρό και ό,τι έχουμε σήμερα δεν είναι παρά τα τελευταία απομεινάρια του αποσυνθετημένου πτώματός της. Εκ της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία, μόνιμα, βρίσκεται η Ελληνική Αριστερά εκπορεύεται και η απολύτως αρνητική επιρροή της σε όλα τα πεπραγμένα σ’ αυτή τη χώρα.

Η Αριστερά ποτέ δεν πρότεινε κάποιο θετικό σχέδιο, ποτέ δεν παρήγαγε ή δημιούργησε κάτι, μόνο αγνωιζόταν ενάντια σε τούτο ή σ’ εκείνο· πάντα προσπαθούσε μόνο να διαλύει, να εμποδίζει, να απορρίπτει. Η μόνη της ικανότητα ήταν πάντα να διεισδύει, όπως κάθε γνήσια συνωμοτική οργάνωση, σε κάθε πτυχή της κοινωνίας, να κυριαρχήσει στην πολιτιστική σκηνή και το εκπαιδευτικό σύστημα, να παρεμποδίσει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.

Η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα πολεμά και παρασιτεί εδώ και 60 χρόνια και το αποτέλεσμα είναι οι τωρινοί έφηβοι. Το αποτέλεσμα είναι το νέο σύμβολο αυτής της γενιάς, ο Αλέξανδρος Γηργορόπουλος. Η άμορφη μάζα των κλωνοποιημένων ζόμπι που τριγυρίζουν στους δρόμους, καίνε, σπάνε… και αυτό είναι όλο.

Ένας όχλος τον οποίο κανένας δεν καταλαβαίνει επειδή, πολύ απλά, δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβει κανείς. Κάτι χούλιγκαν που δεν περιμένουν τίποτα εκτός από το να τους αφήσουν να κάνουν τους χουλιγκανισμούς τους. Αυτοί είναι τα πραγματικά «παιδιά μας:» τίποτα δε θέλουν, τίποτα δεν ελπίζουν, τίποτα δεν αξίζουν, για τίποτα δεν ευθύνονται.

(μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά directionist)

 

Read Full Post »

pic31003 Κανένας, ασφαλώς, δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι, αργά ή γρήγορα, η μπόρα θα περνούσε και ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός θα ορθοποδούσε ξανά.  Κανένας, ασφαλώς, δεν  έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι η νέα καταιγίδα θα ξεσπάσει, σε στιγμή απρόβλεπτη για τους ερασιτέχνες.

Η θύελλα που ξεθυμαίνει έχει ήδη εκτιμηθεί δεόντως από ειδήμονες και μεγαλοπαίκτες και δεν πρόκειται να φέρει καμιά αλλαγή στη νοοτροπία τους.  Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε, άλλωστε, με τρέλα.  Το βραχυπρόθεσμο κέρδος είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και το μοναδικό κίνητρο του χρηματιστηριακού καπιταλισμού.  Γι’ αυτό και δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού.

Οι τυφώνες σαν αυτόν που ρήμαξε τους αφελείς, θα έρχονται και θα παρέρχονται, αφήνοντας, εννοείται, άστεγα και άπορα τα ίδια, πάντοτε, τμήματα του πληθυσμού.  Τα οποία, στην αγωνία τους να ρεφάρουν, ολοένα θα παραβλέπουν το προφανές: δε ρεφάρει κανείς σε μια παρτίδα μπαρμπούτι με πειραγμένα ζάρια.

Read Full Post »

Γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αναγόρευσε το σκληρό Αργεντινό δικτάτορα Βιντέλα σε μετριοπαθή πολιτικό και αντιιμπεριαλιστή;

Α) Επειδή ο Βιντέλα ήταν πραγματικά ένας μετριοπαθής πολιτικός (οπότε οι αγνοούμενοι της Αργενιτνής είναι παραμύθι);

Β) Επειδή ο Μπόμπολας ήταν ο αποκλειστικός μεταφορέας των αργεντίνικων σιτηρών;

Γ) Επειδή ο Βιντέλα αναφέρθηκε μια φορά με καλά λόγια στο Φιντέλ Κάστρο.

Δ) Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω – είμαι οπαδός / μέλος / στέλεχος / παρατρεχάμενος του ΚΚΕ.

Read Full Post »

Για να γεμίσει κανείς με βενζίνη ένα ρεζερβουάρ 42 λίτρων στη Σαουδική  Αραβία χρειάζεται περίπου 22 ριάλ.

Δηλαδή 3,7 ευρώ.

venzinadikoathinas Για να γεμίσει αντίστοιχο ρεζερβοάρ στην Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 50 ευρώ.

Δηλαδή 294 ριάλ.

Εύγε, λοιπόν, στους σπεκουλαδόρους.  Εύγε, φυσικά, και στους εγκωμιαστές τους.

Και μετά από τα εύγε:

Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά και μαζικά μέσα μεταφοράς.

Read Full Post »

τραπεζίτες1 Με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε ότι χρειάζεται να θυμίσουμε το αυτονόητο:

Οποιοσδήποτε δανείζει χρήματα με τόκο είναι τοκογλύφος.  Στον κανόνα αυτό δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.

Δίνει κανείς χρήματα (ή ό,τι άλλο του ζητηθεί) στους συνανθρώπους του διότι θέλει να τους βοηθήσει σε ώρα ανάγκης, σε μια δύσκολη στιγμή.

Όχι επειδή θέλει να τους εξοντώσει οικονομικά, ηθικά και ψυχολογικά.

Η πλήρης εξόντωση των πελατών τους είναι ο μοναδικός στόχος τόσο των ερασιτεχνών τοκογλύφων, όσο και των επαγγελματιών του είδους, των τραπεζιτών.

Οι πρώτοι, κακοντυμένοι, περιφέρονται στο καζίνο του Λουτρακίου και στα στενά γύρω από την Ομόνοια και, ενίοτε, καταλήγουν και στη φυλακή.  Οι τελευταίοι, ακριβοντυμένοι, περιφέρονται στα πολυτελή γραφεία τους στα τραπεζικά μέγαρα και τις πολιτειακές εκδηλώσεις.  Τα παράσιτα αυτά όχι μόνο δεν καταλήγουν ποτέ στη φυλακή, αλλά, χάρη στους δημοσιογράφους, γίνονται και εθνικοί ευεργέτες.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα: ο capo του καρτέλ των τοκογλύφων, Τ.Α.  Ανίκανος να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, ο αξιότιμος κ. Ν.Ν., μας πληροφορεί, στη στήλη του, Ανάλυση (Η Καθημερινή, 03-07-08), ότι εγκρίθηκε η εισήγηση του capo στο Δ.Σ. του και η Αντεθνική Τράπεζα της Ελλάδος θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή τριάντα χειρουργείων στον Ευαγγελισμό.

Πρόκειται, γράφει ο ερωτοχτυπημένος αναλυτής, για μια μεγάλη προσφορά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που τιμά ιδιαίτερα τον κ. Τάκη Αράπογλου ο οποίος, αναδεικνύοντας στο έπακρο την κοινωνική ευαισθησία της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, έχει ενισχύσει πολλαπλές εθνικές πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες με μεγάλα οφέλη για τους πολίτες.

Ενίοτε, τα αυτονόητα αποσιωπούνται.  Στη προκειμένη περίπτωση, ο εγκωμιαστής (από ενθουσιασμό, άραγε, ή για κάποιο άλλο λόγο;…) απέκρυψε τα εξής γεγονότα:

Όπως και όλα τα άλλα τερτίπια τους, η συγκεκριμένη δωρεά γίνεται αποκλειστικά για λόγους εξωραϊσμού της ισχυρότερης των τεσσάρων “οικογενειών” του καρτέλ των τοκογλύφων και του godfather της.  Ο απώτερος σκοπός είναι, ως συνήθως, η προσέλκυση νέων θυμάτων.

Για το δημόσιο σύστημα υγείας, ο Τ.Α. και το Δ.Σ. του σκοτίστηκαν.  Καθώς δεν το χρησιμοποιούν.  Τέτοιοι τύποι νοσηλεύονται αποκλειστικά στο εξωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα σημαντική πτυχή σ’ όλη την ιστορία:

Τα χρήματα για την κατασκευή των χειρουργείων ασφαλώς και δε θα εκταμιευθούν από τους προσωπικούς λογαριασμούς του capo Τ.Α. και των μελών του Δ.Σ. της Αντεθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.

Θα προέρθουν από την αισχροκέρδεια των πανωτοκίων και άλλων τοκογλυφικών τεχνασμάτων που αποτελούν τη βάση της κερδοφορίας της Αντεθνικής Τράπεζας και που, επανειλημμένα, κηρύχθηκαν παράνομα από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

τ.αράπογλου1 Ο χρηματοδότης, λοιπόν, των τριάντα νέων χειρουργείων του Ευαγγελισμού δε θα είναι κανένας Τάκης Αράπογλου, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που θα νοσηλευθούν σ’ αυτά με σοβαρά καρδιακά και άλλα νοσήματα που απέκτησαν συναλλασσόμενοι με την Αντεθνική Τράπεζά του.  Επειδή βρέθηκαν σε ώρα ανάγκης, σε μια στιγμή αδυναμίας και, παραπλανημένοι από τις διαφημίσεις τους, έμπλεξαν μαζί τους.

Για να δοθεί η χαριστική βολή στους τοκογλύφους και τους αυλοκόλακές τους, το μόνο που μένει να κάνουμε είναι:

Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.

και:

Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.

Όσο για τα χειρουργεία στον Ευαγγελισμό:

Εφόσον θα έχετε πάρει και το τελευταίο ευρώ σας από τις τράπεζες, πήγαινετε και δώστε όλα τα λεφτά σας στον καθηγητή Ρούσσο.  Να χτίσει, όχι τριάντα αλλά τριακόσια νέα χειρουργεία στον Ευαγγελισμό.

Read Full Post »

του Μάρκου Ικαριώτη

Σιγά σιγά, οι μίζες της Siemens κλείνουν τον “εκσυγχρονισμό” στον Κορυδαλλό.  Ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.  Ως έμπειροι παίκτες, θα πάρουν κι άλλους μαζί τους παρέα στην κλούβα.

Θα αρχίσουν, βέβαια, από τα “εκσυγχρονιστικά” τρωκτικά που τώρα – λες και η φωλιά τους δεν είναι καταλερωμένη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – απ’ το βήμα του μεγάλου αφεντικού, αραδιάζουν, χωρίς αιδώ, τις ασυναρτησίες περί “αναγέννησης” της πολιτικής.

Λες και δεν τους θυμάται κανείς την εποχή που φαφλάτιζαν ακριβώς τα αντίθετα.  Γιατί το να διαδίδουν, από κανάλι σε κανάλι, τις αρλούμπες του πεκινουά βόλευε, τότε, την τσέπη τους.

Για να σκάσει και η φούσκα των “επανιδρυτών του κράτους” πρέπει να περιμένουμε για πολύ ακόμα;  Μάλλον όχι.  Ο Λιάπης και ο Κυριάκος, του Κωνσταντίνου και της Μαρίκας, έδωσαν ήδη μια πρόγευση του πανηγυριού που έχει να γινει μόλις το μπουλούκι του Καραμανλή κατέβει απ’ τη σκηνή.

Πολύ θα ήθελα να δω να συμβαίνουν όλα αυτά.  Πολύ θα ήθελα να γράψω ότι συνέβησαν – επιτέλους! – όσα λέει ο κοινός νους ότι πρέπει να συμβούν με όσους σιτίζονται στα μαύρα ταμεία των εργολάβων.

Πολύ θα ήθελα να πω ότι η διαφθορά έπαψε να είναι το καθοριστικό στοιχείο της νοοτροπίας των Ελλήνων πολιτικών.

Μόνο ο εγκλεισμός των ιδεολόγων του είμαι-με-όποιον-δώσει-πιο-πολλά-φράγκα (των επιγόνων και των απογόνων τους) στη φυλακή θα σήμαινε την πραγματική αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει.  Όπως δεν έγινε και καμία προηγούμενη φορά.

Οποιαδήποτε διερεύνηση του πιο πρόσφατου σκανδάλου στο οποίο είναι βουτηγμένοι Έλληνες πολιτικοί θα προσκρούσει και πάλι στο τρίπτυχο ομερτά, νομοθετικός δαίδαλος, προαγωγές.

Read Full Post »

Older Posts »