Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Τρομοκρατία’

gaza2_narrowweb__300x437,0 Όλος ο ντουνιάς ήξερε ότι το Ισραήλ θα αντιδρούσε με υπερβολική βία, στην παραμικρή πρόκληση από τη Χαμάς.  Έτσι έκανε στο παρελθόν, έτσι κάνει και σήμερα, έτσι θα κάνει όποτε του δοθεί η ευκαιρία.

Καλύτερα απ’ όλους το ήξερε η ίδια η Χαμάς.

Επομένως, η ερώτηση που πρέπει να τεθεί είναι: Γιατί η Χαμάς κάθε τόσο χτυπάει με ρουκέτες το νότιο Ισραήλ;

Πιστεύει ότι έτσι θα αφανίσει το κράτος του Ισραήλ;

Ή ξέρει ότι το να δίνει αφορμές για σφαγές αμάχων ομοθρήσκων της είναι ο καλύτερος τρόπος που έχει μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση για να ανανεώσει τις τάξεις της, αλλά και να διεκδικήσει μεγαλύτερες επιχορηγήσεις από τα σημεία του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου που δεν είναι διόλου σκοτεινά;

Όσο για τους Παλαιστινίους: αν ακόμα πιστεύουν ότι η Χαμάς θα τους σώσει, ε, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους.

Advertisements

Read Full Post »

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες.  Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.

Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;…  Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη.  Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;…  Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά.  Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;…  Μα, για πάντα, φυσικά.

Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν.  Όσο είναι ακόμα καιρός.

 

Read Full Post »

του jack

Από ένα προηγούμενο άρθρο μού άρεσε πολύ μία παράγραφος που περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο το κενό της εξέγερσης και την αστοχία της οργής.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα.Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν.

Σε αυτό θα ήθελα να υπερθεματίσω. Την τελευταία 15ετία κάθε χρόνο πριν τα Χριστούγεννα έχουμε τις καθιερωμένες καταλήψεις και βανδαλισμούς σε πανεπιστήμια και σχολεία και τα οποία προφανώς θα συνεχιστούν και για πολλά ακόμα χρόνια. Απλά τώρα υπήρξε αφορμή όλα αυτά να διογκωθούν υπερβολικά και να νομιμοποιηθούν στην αριστερή συνείδηση του ελληνικού λαού . Το αίτημα φυσικά δεν ήταν ποτέ η καλύτερη εκπαίδευση και τα καλύτερα σχολεία. Αν υπήρχε τέτοιο αίτημα θα βρισκόταν και ο κατάλληλος τρόπος για να εκπληρωθεί ή τουλάχιστον να διεκδικηθεί με αξιώσεις. Ότι γίνεται, γίνεται για το χαβαλέ, για τα δελτία των οχτώ και την ικανοποίηση της ψεύτικης νίκης εναντίον του συστήματος. Είναι σικέ όλο αυτό το πανηγύρι. Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω εγώ σε όλα αυτά είναι ότι δε φταίνε μόνο οι έφηβοι. Μάλλον κυρίως οι έφηβοι δε φταίνε. Οι αντιδράσεις των εφήβων είναι το σύμπτωμα μιας άρρωστης κοινωνίας όχι η αιτία. Η αιτία είναι η διάλυση του κοινωνικού ιστού για την οποία είναι σαφώς υπεύθυνοι οι μεγαλύτεροι.

Πάρτε ένα παράδειγμα συμπεριφοράς ενήλικων και μετά ξαναδιαβάστε την παράγραφο που παραθέτω σε εισαγωγικά να δείτε πόσο ταιριαστή είναι. Και προσαρμόστε την και σε δεκάδες ακόμη περιπτώσεις για να καταλήξετε ότι ζούμε σε μια αυτιστική κοινωνία

Σχεδόν κάθε χρόνο (και αναμένεται και εφέτος) οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι κλείνουν τους δρόμους την περίοδο που κάθονται – άρα χωρίς πραγματικό τίμημα γι’ αυτούς. Τι ζητάνε; Υψηλότερες τιμές στα προϊόντα τους. Δηλαδή ζητάνε κάποιος να τους χαϊδέψει και να τους δώσει χαρτζιλίκι. Επιδοτήσεις πήρανε, αλλά τις φάγανε. Ο Ευρωπαίος συνάδελφος του Έλληνα αγρότη και κτηνοτρόφου πουλάει στις μισές τιμές και του μένουν και χρήματα στην τσέπη. Εδώ ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος πεινάει. Φταίει ο ίδιος που δεν έχει επενδύσει και δεν έχει ορθολογικοποιήσει την παραγωγή του για να ρίξει το κόστος, άλλα σαν κακομαθημένο παιδί απαιτεί να το πληρώσουν άλλοι. Και τι κάνει; Κλείνει τους δρόμους, καίει λάστιχα, πίνει κάνα τσιπουράκι για να ζεσταθεί, κάνει ζημιά σε άλλες κοινωνικές ομάδες (παράπλευρες συνέπειες ή απλώς δε με νοιάζει) και μετά πάει σπίτι του για να ξανακάνει και του χρόνου τα ίδια, χωρίς να έχει τιμωρηθεί και μάλιστα με το ηθικό πλεονέκτημα του αγωνιστή.

Εμένα τέτοιες συμπεριφορές, που ισχύουν φυσικά πολύ ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία με οδηγούν σε ένα πρώτο συμπέρασμα. Πολύ σημαντικοί παράγοντες της διάλυσης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδας παίξανε και παίζουνε δύο πράγματα 1) Η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ-ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ. Ο κόσμος θέλει να αντιμετωπίζεται σα χαϊδεμένο παιδί. Δε θέλει να πληρώνει το τίμημα των πράξεών του. Θέλει άλλοι να πληρώνουν γι’ αυτό. 2) Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ. Ο καθένας κοιτάει το προσωπικό του συμφέρον ή το συμφέρον της ομάδας στην οποία ανήκει και μόνο αυτό. Θα γαντζωθεί από τα κεκτημένα που έχει και θα δαγκώσει όποιον βάλει χέρι σε αυτά. Με αυτά τα δύο χαρακτηριστικά πορεύεται η ελληνική κοινωνία. Αν πασπαλίσεις το μείγμα και με λίγα αριστερό συναισθηματισμό (πρώην δεξιό λαϊκισμό) που ουσιαστικά είναι το συγχωροχάρτι των πράξεών μας και δένει άψογα τα υλικά, έχεις την εικόνα του μέσου Έλληνα, που μπορεί να εκφράζεται ως μια στείρα κλάψα και κουτοπονηριά ή ακόμα στη χειρότερη και ως τραμπουκισμός ή στυγνή εκμετάλλευση του συνανθρώπου.

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Κτηνοτρόφοι κλαψιάριδες που κάνανε τις επιδοτήσεις σαλονάκι λουξ και τουαλέτα 40 τετραγωνικών και τα ζωντανά τους είναι σε καλύβες με άχυρα και τσίγκια. Ελεύθεροι επαγγελματίες που δεν έχουνε πληρώσει ποτέ φόρο και διαμαρτύρονται για την έλλειψη υποδομής σε δρόμους, λιμάνια και υπηρεσίες . Δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν ένδειξη κλειστό στο γκισέ την ώρα που βάφουν τα νύχια και παραπονιούνται τηλεφωνικά στην κολλητή τους για την κούραση της δουλειάς. Συνδικαλιστές εργατοπατέρες που αφήνουν τα κλειδιά της μερσεντές τους σε παρκαδόρους. Πολιτικοί που εναντιώνονται στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας την ίδια ώρα που βγαίνουν φωτογραφίες στην αποφοίτηση του κανακάρη τους στο ιδιωτικό κολέγιο της πόλης τους. Δημοσιογράφοι που αγανακτούν γιατί αυτός που δικάζουν δεν κάθεται φρόνημα. Κάτοχοι 3λιτρων τζιπ που παρκάρουν στο κέντρο της Αθήνας φορώντας κονκάρδες της WWF, γονείς που διαμαρτύρονται και δικαιολογούν αγανακτισμένοι την οργή των παιδιών τους ως προϊόν παράληψης της πολιτείας και όχι δικής τους, οδηγοί που περνάνε το κόκκινο μουτζώνοντας άλλους που έχουν τριπλοπαρκάρει παράνομα, φοιτητές που ξοδεύουν άπειρες ώρες σε συνελεύσεις και πορείες για τη βελτίωση της παιδείας και δεν προσπάθησαν ποτέ να κάνουν έρευνα, να διαβάσουν, να κάνουν εργασίες, να γράψουν, να εμβαθύνουν στις σπουδές και να πάρουν οποιαδήποτε πρακτική πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση.

Πάντα υπάρχει η δικαιολογία. Φταίνε οι καθηγητές, η έλλειψη εργαστηρίων, η έλλειψη κινήτρων, η αποξένωση. Φταίνε οι πολιτικοί που δεν υπάρχει αξιοκρατία. Περιμένουμε μονίμως κάποιος άλλος να μας λύσει τα προβλήματα γιατί φυσικά εμείς είμαστε απλώς τα θύματα.

Αλλά οι καθηγητές, οι πολιτικοί, οι μπάτσοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αφέντες εργοδότες είμαστε εμείς. Δεν υπάρχουν άλλοι. Εμείς είμαστε όλοι κι όλοι.

Ένα ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η ελληνική κοινωνία είναι τόσο κακομαθημένη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Πως φτάσαμε ως εδώ; Φταίνε τα οικονομικά πακέτα που πέφτουνε βροχή από την Ευρώπη; Φταίνε ότι ακόμα εισπράττουμε δεδουλευμένα από το αρχαίο παρελθόν μας;. Ότι μας αγαπούν οι Ευρωπαίοι για κάτι που είμασταν κάποτε; Φταίει που ποτέ δεν πλήρωσε κανείς για τίποτα;

Ότι και να φταίει το ζήτημα είναι πως ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί την πραγματικότητα. Όπως και στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ παρ’ όλα τα στραβά και άσχημα που συμβαίνουν δεκαετίες τώρα θεωρούμε ότι η χώρα μας μοιάζει να πορεύεται υγιής και αλώβητη στο μέλλον. Αυτό τουλάχιστον δείχνει ο αριθμός κινητών, αυτοκινήτων, εξόδων σε μπουζουκολέλουδα και πολλών κιλών μαγκιάς που αναλογούν σε καθένα μας.

Μήπως τα επεισόδια του τριημέρου ήταν μια κλεφτή ματιά στον πίνακα της κοινωνίας μας που έχουμε καλά κρυμμένο στο υπόγειο της συνείδησής μας;

 

 

Read Full Post »

του Chris Anart

Δεν αξίζει καν τον κόπο να πει κάποιος ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνηση ξόφλησε οριστικά. Αυτό το κατάλαβαν οι πάντες το βράδυ της Κυριακής (7/12/08). Τόση ανικανότητα, δειλία, βλακεία και εγκληματική ασυνειδησία δεν αντέχει ακόμα και μια τελείως διεφθαρμένη, σάπια και κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα.

Το δεύτερο πράγμα ανάξιο σχολιασμού είναι η στάση των λεγόμενων ελληνικών ΜΜΕ, όπως και η συμπεριφορά και οι δηλώσεις όλων των υπόλοιπων πολιτικών αυτής της αρχαίας χώρας, οι οποίοι, όλοι μαζί, δεν κατάλαβαν τίποτα και παραμένουν πιστοί στην παλιά τους αυταπάτη πως μπορούν να επωφεληθούν απ’ την κατάσταση: καμιά ψήφο παραπάνω στις επόμενες εκλογές, λίγα παραπάνω λεπτά στις ειδήσεις και τις, μόνο κατ’ ευφημισμόν, πολιτικές εκπομπές, κανένα δωράκι ή καλή φάση απ’ τη χούφτα των ντόπιων μεγιστάνων που θα τους εξασφαλίσει καλύτερη καρέκλα με καλύτερες αποδοχές και μεγαλύτερο υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Το μόνο που αξίζει να μνημονευτεί είναι η εγκληματική αμέλεια του υπουργού των Εσωτερικών (πολιτικού προϊστάμενου της Αστυνομίας) Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να αποφανθεί ότι ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη ήταν εν ψυχρώ δολοφονία, ούτε δύο ώρες αφού συνέβη το περιστατικό, δηλαδή, πριν ακόμα γίνει γνωστό οτιδήποτε σχετικό με την υπόθεση, πριν ακόμα οι κατηγορούμενοι οδηγηθούν στον ανακριτή. Αυτό μένει ως άδοξο παράδειγμα υπουργού που, αφ’ ενός, παρακινεί σε έκτροπα τους πολίτες της ίδιας της χώρας του δίνοντας, εν λευκώ, το δικαίωμα στους χούλιγκαν να ξεκινήσουν την καταστροφή και την πυρπόληση των πόλεών της και αφ’ ετέρου, με πάσα σαφήνεια, αφήνει στα κρύα του λουτρού τους ίδιους τους υφιστάμενούς του, τους αστυνομικούς, εγκαινιάζοντας την κυνηγετική περίοδο εναντίον τους.

Ωστόσο, εκείνο για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε είναι αυτή η γενιά των εφήβων, της οποίας ο μακαρίτης Αλέξης, να που έγινε τώρα σύμβολο και, τρόπον τινα, ίνδαλμα. Τι παιδιά είναι αυτά; Ή μάλλον, μια και τούτες τις μέρες σ’ αυτό επιμένουν όλοι: τι άνθρωποι είναι;

Φυσικά, οι πάντες έχουν κάποια ερημηνεία για το πώς και το γιατί ένα τραγικό, μοιραίο ατύχημα μετατράπηκε στιγμιαία σε ταραχές και καταστροφές πρωτοφανών διαστάσεων. Ό,τι θέλει κανείς μπορεί να ακούσει· δυστυχώς όμως όλες αυτές οι εξηγήσεις καταλήγουν στο ίδιο τροπάριο· είναι τελείως στερεότυπες και γι’ αυτό τελείως άχρηστες ― ένα ασυνήθιστο φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινότυπες φράσεις. Τέτοιες «αναλύσεις» είναι, εντούτοις, αναμενόμενες από τα προαναφερόμενα άτομα, τα οποία, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν κατάλαβαν ή, εδώ και δεκαετίες, αρνούνται να καταλάβουν και να αλλάξουν οτιδήποτε.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με το ποιος φταίει. Θέλω, απλώς, να περιγράψω την κατάσταση της γενιάς του Αλέξη, Με τι μοιάζει λοιπόν ο μέσος Έλληνας έφηβος σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, δε μοιάζει με τίποτα. Εδώ δεν εννοώ ότι είναι άσχημος/άσχημη (μολονότι, βάσει ορισμένων κριτηρίων, θα μπορούσε κάποιος να πει και αυτό) ή ότι ντύνεται και φέρεται άσχημα. Όχι! Αυτό που εννοώ είναι ότι πρόκειται για κενά και απρόσωπα άτομα και γι’ αυτό είναι και άσχημοι, τιποτένιοι, τυχαίοι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καμιά δήλωση, καμιά δραστηριότητα, καμιά συμπεριφορά αυτών των εφήβων που δεν είναι εντελώς ανόητη και κενή.

Κατ’ αρχήν, οι Έλληνες έφηβοι ούτε μιλάνε ούτε συμπεριφέρονται σαν νέοι άνθρωποι· δε διακρίνει κανείς μέσα τους ούτε ψήγμα νεότητας ή παιδικής ηλικίας. Εκείνο που διακρίνει αμέσως είναι η αμορφωσιά, η κακή ανατροφή, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού για τους άλλους και τον εαυτό τους. Πρόκειται πραγματικά για μια αντικοινωνική μάζα, για έναν όχλο που ούτε ματαξύ τους είναι ικανοί να αρθρώσουν λόγο. Δεν είναι ικανοί να αντιδράσουν σε τίποτα, γι’ αυτό γίνονται βίαιοι και καταστροφικοί.

Είναι η γενιά που, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ντροπιάζει ολόκληρη τη χώρα με την απόλυτη αμάθειά της. Σε όλες τις εξετάσεις, σε όλες τις έρευνες, σε όλα τα μαθήματα, έρχονται, μόνιμα, τελευταίοι σε όλη την Ευρώπη. Μόνιμα επίσης, δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για οικουμενικά προβλήματα, είτε πρόκειται για την οικολογική καταστροφή είτε για νέες τεχνολογίες ή νέα ρεύματα στην Τέχνη. (Εξαιρείται μόνο το ενδιαφέρον που δείχνουν, όπως όλοι οι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου, για τα κινητά τηλέφωνα.)

Είναι ανίκανοι να εκφραστούν με κατανοητό τρόπο. Δεν επιθυμούν τίποτα, μόνο αντιδρούν άμεσα, με αντανακλαστικά, σαν τα ζώα. Όταν τους βλέπει κάποιος στο σχολείο, στο δρόμο, στις διαδηλώσεις την ώρα που πετάνε πέτρες και καίνε κάδους απορριμμάτων και καταστήματα, μοιάζουν με ζόμπι.

Σε όλα συμπεριφέρονται σαν κλωνοποιημένα ζώα. Ή αν όχι κλωνοποιημένα, τότε απόλυτα ομοιόμορφα. Όλοι κάνουν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο· όλοι τους συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, μιλάνε με τον ίδιο τρόπο, διασκεδάζουν με τον ίδιο τρόπο. Δεν επικοινωνούν ούτε με άλλους αλλά ούτε ο ένας με τον άλλον. Το μόνο που κάνουν είναι να στέλνουν SMS. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά, ιδέα για οτιδήποτε. Οδηγούν το διαβόητο χάσμα γενεών στα άκρα, αφού δεν είναι καν γενιά με την αληθινή έννοια του όρου. Το μόνο που μπορούν να συλλάβουν ― τονίζω ότι τίποτα δεν ξέρουν, μόνο κάτι μπορούν ή έχουν ― είναι η βία και η περίφημη οργή για την οποία τώρα γίνεται πολύς λόγος.

Και όμως, γιατί είναι οργισμένοι οι Έλληνες έφηβοι; Ή με τι είναι οργισμένοι; Τόσο οργισμένοι που αφήνουν να εννοηθεί πως, πριν απ’ αυτούς, κανένας ποτέ δεν οργίστηκε και δε θύμωσε με κάτι. Λες και οι δικές μας (οι παλαιότερες) γενιές μεγάλωσαν σ’ έναν τέλειο κόσμο στον οποίο μας ήρθαν όλα όπως τα θέλαμε, ενώ αυτούς, να, τώρα τους κακοποιεί όποιος προλάβει και, επομένως, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσιολογικό που αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν αυτές τις μέρες. Νισάφι πια!

Σε ό,τι αφορά την ίδια την οργή, αυτή πραγματικά εισάγει καινούργια στοιχεία, είναι διαφορετική από την οργή των προηγούμενων γενεών. Είναι μοναδική επειδή είναι, όπως και η γενιά που την εκδηλώνει, απόλυτα κενή περιεχομένου. Πρόκειται για καθαρή βία, χωρίς αίτιο, χωρίς εξήγηση, χωρίς λόγο. Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι η η πλήρης ατιμωρησία και γι’ αυτό είναι πραγματικά μοναδική. Διότι, όχι μόνο κανένας και τίποτα δε φράζει το δρόμο σ’ αυτούς (τους Έλληνες εφήβους) και την οργή τους, όχι μόνο κανένας δεν προσπαθεί να τους σταματήσει, αλλά ― όπως βλέπουμε τις τελευταίες μέρες ― κάθε προσπάθεια απώθησης αυτής της οργής στιγματίζεται, δέχεται επίθεση και κατηγόριες. Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν. Πρέπει κάπου να ξεδώσουν (τι να ξεδώσουν, όμως, αφού είναι κενοί;) Πρέπει να τους επιτρέψουμε να βγάλουν από μέσα τους όλη αυτή την οργή. Ποιοι είμαστε εμείς, λένε, να κάνουμε κριτική στα παιδιά, όταν εμείς οι ίδιοι τα φέραμε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση; Οι παλιότερες γενιές είναι αυτές που προκαλούν συνεχώς την οργή και την επιθετικότητά τους, αφού τους κληρονομούν έναν απεχθή κόσμο στον οποίο δεν έχουν ούτε προοπτική ούτε μέλλον.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα. Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν. Και αν καταστρέψουν, σπάσουν ή κάψουν κάτι, δε φταίνε οι ίδιοι: φταίει εκείνος του οποίου ήταν το καμένο, το σπασμένο ή το γκρεμισμένο. Διότι, προς Θεού, είναι δικά μας παιδιά και ποτέ δε φταίνε για τίποτο. Το οποίο, εν μέρει, αληθεύει. Εφ’ όσον είναι χωρίς συνείδηση, πρωτόγονοι, άναρθροι, χυδαίοι και αγράμματοι, δεν μπορούν να έχουν αντίληψη για το καλό και το κακό, ούτε κάποια κοινωνική συνείδηση και αιδώ, ούτε μπορούν να κοινωνικοποιηθούν.

Εννοείται ότι είναι ανώριμοι, λένε, και ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι υπεύθυνοι και σοβαροί. Είναι ακόμα παιδιά. Αυτό μας λένε συνεχώς. Μα, αν είναι έτσι, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν τους φερόμαστε με τον ανάλογο τρόπο; Γιατί δεν τους επιβάλλουμε πειθαρχία, γιατί δεν τους διδάσκει κανείς, γιατί δεν τους ανατρέφουμε, γιατί δεν τους μορφώνουμε; Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να διαμορφώσει ανθρώπους απ’ αυτά τα παιδιά;

Η απάντηση είναι απλή και μονόσημη: γιατί δεν είναι εφικτό! Η κατάσταση έφτασε στο σημείο που κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό. Ούτε οι ίδιοι οι έφηβοι το θέλουν. Κάτω από ομαλές συνθήκες όμως δε θα τίθετο καν η ερώτηση τι θέλουν αυτοί. Κανένας δε θα τους ρωτούσε τι θέλουν, όπως κανένας δε ρώτησε και εμάς.

Τώρα, όμως, που μπροστά μας έχουμε μια ολόκληρη γενιά στην οποία και με την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ― ούτε να συζητήσουμε, ούτε να τη συμβουλέψουμε, ούτε βέβαια να της επιβάλλουμε κάτι ― όταν, λοιπόν, έχουμε μια τέτοια γενιά, καμιά αγωγή και καμιά παιδεία δεν είναι πια δυνατόν να εφαρμοστεί. Για έναν απλό λόγο: για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι οι έφηβοι μας δείχνουν ότι είναι υπεράνω των νόμων και των κανόνων και έξω από κάθε λογική. Κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει οτιδήποτε που κάνουν αυτοί! Είναι στο απυρόβλητο, στην ατιμωρησία. Είναι απόλυτα ανεύθυνοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ευθύνονται για τις πράξεις τους. Δεν κατανοούν καν την έννοια της λέξης ευθύνη. Κατανοούν μόνο εκείνα για τα οποία δε χρειάζεται κατανόηση, δηλαδή κατανοούν μόνο τη βία, την καταστροφικότητα και τέτοια. Τη βία και την καταστροφικότητα που τώρα με τόση ευκολία βαφτίζονται «οργή» και μ’ αυτή τη λέξη τόσο ωραία και κενά δικαιολογούνται.

Πάντως η οργή των Ελλήνων εφήβων θα ήταν ίδια και θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο αν, αντίστροφα, Θεός φυλάξοι, ο μικρός Αλέξης σκότωνε έναν αστυνομικό. Θα είχαμε και πάλι ταραχές και καταστροφές σε ένδειξη στήριξης ― στο σύμβολο της γενιάς, σε ποιον άλλον; Οι «αναλυτές» σε διατεταγμένη υπηρεσία πάλι θα το βάφτιζαν αδικία και πάλι θα επρόκειτο για τυφλή, κενή οργή και βία της ίδιας ομάδας. Οι πρώτοι, οι «αναλυτές,» θα έκαναν τον Αλέξη οπωσδήποτε σύμβολο, αν όχι για άλλο λόγο, τότε να συγκαλύψουν και να θολώσουν το γεγονός ότι εδώ δε μιλάμε για κανένα αίτιο, κίνητρο, αιτία ή παρόμοια βλακεία. Εδώ δεν υπάρχει ίχνος κοινωνικής εξέγερσης, πολλώ δε μάλλον επανάστασης, παρ’ όλα που ακούμε, τρεις φορές τη μέρα, απ’ τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.

Έτσι φτάνουμε τελικά και στην βασική αιτία της τωρινής κατάστασης ― τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και αυτής της νέας γενιάς των «αγωνιστών» εναντίον της αστυνομικής βίας, της κρατικής τρομοκρατίας, της κοινωνικής αδικίας κ.ο.κ. ― φτάνουμε στην Ελληνική Αριστερά. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά, ούτε αυτή η Αριστερά (παρά τις αναιμικές προσπάθειές της να διαδώσει ιστορίες για αστυνομικούς και ακροδεξιούς προβοκάτορες κ.ο.κ.) δεν μπόρεσε να κουκουλώσει το γεγονός ότι οι βάνδαλοι είναι (πνευματικά και κυριολεκτικά) παιδιά τους, κρυμμένα πίσω από το προσωπείο της αριστερής ρητορικής. Το θέμα είναι όμως και βαθύτερο και μεγαλύτερης διάρκειας.

Είναι γεγονός ότι, για την Ελληνική Αριστερά, ο Εμφύλιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· για εκείνη, ο πόλεμος αυτός διαρκεί εδώ και 60 χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Οι αριστεροί ακόμα πολεμούν τη λεγόμενη Δεξιά, παρ’ όλο που στην Ελλάδα εδώ και καιρό δεν υφίστανται πια ούτε φιλομοναρχικοί ούτε φασίστες· δεν υπάρχουν πια ούτε καπιταλιστές, καθώς όλοι οι καπιταλιστές σ’ αυτή τη χώρα είναι αριστεροί. Παρ’ όλο που η ίδια η Δεξιά, ως ιδεολογία και κίνημα, διαλύθηκε εδώ και καιρό και ό,τι έχουμε σήμερα δεν είναι παρά τα τελευταία απομεινάρια του αποσυνθετημένου πτώματός της. Εκ της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία, μόνιμα, βρίσκεται η Ελληνική Αριστερά εκπορεύεται και η απολύτως αρνητική επιρροή της σε όλα τα πεπραγμένα σ’ αυτή τη χώρα.

Η Αριστερά ποτέ δεν πρότεινε κάποιο θετικό σχέδιο, ποτέ δεν παρήγαγε ή δημιούργησε κάτι, μόνο αγνωιζόταν ενάντια σε τούτο ή σ’ εκείνο· πάντα προσπαθούσε μόνο να διαλύει, να εμποδίζει, να απορρίπτει. Η μόνη της ικανότητα ήταν πάντα να διεισδύει, όπως κάθε γνήσια συνωμοτική οργάνωση, σε κάθε πτυχή της κοινωνίας, να κυριαρχήσει στην πολιτιστική σκηνή και το εκπαιδευτικό σύστημα, να παρεμποδίσει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.

Η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα πολεμά και παρασιτεί εδώ και 60 χρόνια και το αποτέλεσμα είναι οι τωρινοί έφηβοι. Το αποτέλεσμα είναι το νέο σύμβολο αυτής της γενιάς, ο Αλέξανδρος Γηργορόπουλος. Η άμορφη μάζα των κλωνοποιημένων ζόμπι που τριγυρίζουν στους δρόμους, καίνε, σπάνε… και αυτό είναι όλο.

Ένας όχλος τον οποίο κανένας δεν καταλαβαίνει επειδή, πολύ απλά, δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβει κανείς. Κάτι χούλιγκαν που δεν περιμένουν τίποτα εκτός από το να τους αφήσουν να κάνουν τους χουλιγκανισμούς τους. Αυτοί είναι τα πραγματικά «παιδιά μας:» τίποτα δε θέλουν, τίποτα δεν ελπίζουν, τίποτα δεν αξίζουν, για τίποτα δεν ευθύνονται.

(μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά directionist)

 

Read Full Post »

(απόδοση: directionist)

desert 1 Είναι πάντα επικίνδυνος όποιος ισχυρίζεται πως είναι ο μοναδικός κάτοχος της Αλήθειας.  Η ανθρωπότητα έχει δει πολλές τέτοιες περιπτώσεις στην Ιστορία της.  Τέτοιους ισχυρισμούς συνήθως προβάλλουν οι θρησκείες.  Υπήρχαν ωστόσο και αρκετές ολοκληρωτικές ιδεολογίες που έκαναν το ίδιο.

Και όμως, δεν υπάρχει σήμερα εξτρεμισμός εφάμιλλος του δικού σας εξτρεμισμού.  Ο δικός σας εξτρεμισμός δείχνει να ξεπερνάει όλα όσα έχουμε ζήσει ως τώρα. Για ευνόητους λόγους, βέβαια.  Όταν υφαρπάζει κανείς τις παραδόσεις και την πίστη άλλων, όταν υποκλέπτει τους μύθους και τους θρύλους τους, προκειμένου να εδραιώσει τη δική του πίστη, δεν του μένουν και πολλά περιθώρια για οτιδήποτε άλλο εκτός από την επιθετικότητα και την ωμή βία.

Και καθώς υποστηρίζετε ότι είστε οπαδοί του μοναδικού αληθινού προφήτη του μοναδικού αληθινού θεού, είναι καθήκον σας να πάτε στους ιερούς τόπους των άλλων και να καταστρέψετε τους ναούς τους και να χτίσετε τους χρυσούς τρούλους σας πάνω στα ερείπιά τους. Δεν μπορείτε να χειριστείτε τίποτα άλλο εκτός από τη βία για να αναγκάσετε τους άλλους να σας δεχτούν ως μοναδικούς απευθείας συνομιλητές με το θεό και με τη βία μόνο μπορείτε να ξεριζώσετε οποιαδήποτε αμφισβήτηση των όσων λέτε και κάνετε.   Και αν κάποιοι, Θεός φυλάξοι, αρνηθούν και πάλι να σας πιστέψουν, είναι ιερό καθήκον σας να κηρύξετε πόλεμο εναντίον τους, να τους κατακτήσετε, να τους αξοντώσετε αν χρειαστεί.  Βέβαια, ό,τι κάνετε, το κάνετε για έναν και μοναδικό λόγο: να γίνει το θέλημα του θεού σας στον οποίο είστε πλήρως υποταγμένοι.

Ο θεός σας είναι βέβαια ένας κατεξοχήν παρεμβατικός θεός.  Τα πάντα, μα τα πάντα, προκαθορίζονται από εκείνον.  Χάρη σε αυτή τη συνεχή θεϊκή παρέμβαση, τίποτα δε συμβαίνει τυχαία και έτσι εσείς δε χρειάζετε να σκέφτεστε ή να ανησυχείτε για οτιδήποτε.  Ιδιαίτερα, μάλιστα, δε χρειάζετε να σκέφτεστε ή να ανησυχείτε για τις πράξεις σας.  Και αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει στον ψυχισμό σας η ιδέα ή το αίσθημα ενοχής για οτιδήποτε κάνετε.  Δεν ευθύνεστε εσείς για τις πράξεις σας καθώς δεν είσαστε αυτόνομα άτομα.  Εσείς δεν αποφασίζετε για τίποτα.  Γι’ αυτό δεν υπάρχει μέσα σας η ιδέα της αντίστασης στον πειρασμό.  Δεν μπορείτε να κάνετε διαφορετικά απ’ ό,τι κάνετε. 

hagia sofiaΗ ουσία συνίσταται, λοιπόν, στο να προληφθούν οι φαύλες καταστάσεις που μπορούν να σας φέρουν σε πειρασμό να κάνετε κάτι.  Αφού εσείς δεν πρέπει να κάνετε τίποτα.  Τα πράγματα πρέπει, απλώς, να συμβαίνουν σε σας.  Διακολογείτε όλες τις πράξεις σας με τον περιβόητο ισχυρισμό: τα πράγματα δεν μπορούν να είναι αλλιώς, γιατί τα πάντα είναι στο χέρι του θεού.  Δεν είστε, λοιπόν, εσείς που κάνετε ό,τι κάνετε, ο θεός σας τα κάνει.  Εσείς απλώς υποτάσσεστε σε εκείνον.  Και επειδή εσείς υποτάσσεστε σε εκείνον, όλοι οι άλλοι πρέπει να υποταχθούν σε εσάς.

Στο τέλος, καταλήγετε να υποστηρίζετε πως εκείνο το αλμανάκ των αναμνήσεων, των αποφθεγμάτων και των πράξεών απ’ τη ζωή σας – τα μέρη του οποίου συντάχθηκαν για ανθρώπους που γνώριζαν ελάχιστα για σας, ώστε δεν ξέρει κανείς αν πρόκειται για ειλικρινή αφήγηση ή απλώς για έναν ακόμη τρόπο να βγάλει κανείς χρήματα – γράφτηκε από τον ίδιο το θεό σας.  Και όποιος ισχυριστεί διαφορετικά πρέπει να καταστραφεί και να θανατωθεί.  Και όποιος δεν πιστεύει, πρέπει (αυτή είναι η ρητή εντολή του ίδιου του θεού σας) να διωχθεί, να βασανιστεί ή και να θανατωθεί.

Η ειρωνεία είναι, όμως, ότι η ορθόδοξη ανάγνωση της ίδιας της θρησκείας και του  “πολιτισμού” σας λέει τα ίδια, ακριβώς.΄Η κοινωνία σας είναι μια κοινωνία ποικίλων διακρίσεων.  Όχι μόνο για να απαλειφθεί η ανάμνηση της λογοκλοπής των βιβλίων των άλλων που κάνατε, αλλά και για να καταστεί το δικό σας βιβλίο καθαρότερο και αγνότερο.  Δε θέλετε, φυσικά, να σταθείτε μπροστά στο θεός σας, τη μέρα της κρίσης, κατηγορούμενοι ότι δεν κάνατε αρκετά για να προωθήσετε τη θρησκεία του.  Έτσι, όσοι πιστεύουν σε άλλες θρησκείες είναι, εξ ορισμού, υποκριτές και ψεύτες, κακοί άνθρωποι που αξίζουν τα χειρότερα.  Το καθήκον σας είναι να φροντίσετε να τους βρουν τα χειρότερα.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι ασυνήθιστα για τις μονοθεϊστικές θρησκείες.  Υπάρχει λογική σ’ όλα αυτά.  Εάν υπάρχει μόνο ένας θεός, είναι φυσικό πως όλοι οι άλλοι που παρουσιάζονται με αυτό το όνομα είναι ψευδεπίγραφοι και φαύλοι.  Μοχθηρά πλαστογραφήματα κατασκευασμένα για να διαφθείρουν ενάρετους ανθρώπους σαν κι εσάς, τους εκλεκτούς, που έτυχε να γεννηθείτε στη δική σας χώρα, τη δική σας κοινωνία και τη δική σας θρησκεία.  Ο μονοθεϊσμός δεν επιτρέπει ανοχή απέναντι σε άλλες θρησκείες.

Και όμως, οι υπόλοιπες μονοθεϊστικές θρησκείες ξεχωρίζουν από τη δική σας πίστη σε ένα βασικό σημείο.  Έχουν την ιδέα του κοσμικού, η οποία τους επιτρέπει να αφήσουν τους άλλους ήσυχους, να συνυπάρχουν μέσα σε κράτη και κοινωνίες χωρίς να προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω σε αυτές και τις δομές τους.  Εσείς, από την άλλη, δεν έχετε καν την ιδέα του κοσμικού.  Εσείς είστε πρώτα υποταγμένοι στο θεό σας και μετά άνθρωποι,  Η ανθρώπινη υπόσταση έχει για σας δευτερεύουσα σημασία.  Είναι τελείως άσχετη με την ουσία του είναι σας, γι’ αυτό η χειραφέτησή σας είναι BXK9360_mesquita-al-aqsa-jerusalem800αδύνατη.  Χειραφέτηση, ξέρετε, σημαίνει κυρίως εκκοσμίκευση.

Είτε φτωχοί είτε πλούσιοι, είτε μορφωμένοι είτε αγράμματοι, εσείς πάντοτε θα ακούτε και θα υπακούτε – πρώτα – στους κληρικούς σας, γιατί αυτοί γνωρίζουν και απαγγέλλουν το νόμο του θεού σας και μετά θα συμμορφώνεστε με τους νόμους της κοινωνίας στην οποία ζείτε.  Φυσικά, αφού η δική σας κοινωνία είναι απόλυτα θεοκρατική.  Απόλυτη κληρικοκρατία όπου τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχουν ο κληρικός και ο θεολόγος. Και είναι πάντοτε επικίνδυνο να αφήσει κανείς στα χέρια των κληρικών και θεολόγων τις αποφάσιες που άπτονται πολέμων και ειρήνης, ζωής και θανάτου, καθώς απάνια ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη ζωή και το καλό αυτού του κόσμου.  Εκτός βέβαια αν πρόκειται για τη δική τους ζωή και το δικό τους καλό.

Read Full Post »

Ερώτηση 8η:

Πόσα χρήματα έταζε το ΚΚΕ εξωτερικού στους κρατούμενους στις φυλακές της χούντας για τη μεταγραφή τους από το άλλο ΚΚΕ;

Α) 3,000 δρχ.

Β) 300,000 δρχ.

Γ) 3 δρχ. και 10 λεπτά

Δ) 20,000 δρχ.

Ερώτηση 9η:

To ΚΚΕ εξωτερικού χρησιμοποιούσε και άλλες μεθόδους για να πείσει όσους κρατούμενους της χούντας δεν ήθελαν να μετεγγραφούν από το άλλο ΚΚΕ;

Α) Ναι..

Β) Όχι.

Γ) Δεν ξέρω, αλλά θέλω να μάθω.

Δ) Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω – είμαι μέλος του ΚΚΕ.

Read Full Post »

Ο καπιταλισμός, όχι η δημοκρατία, οδηγεί στην ειρήνη.

Έρικ Γκόρτζκε, πολιτικός επιστήμονας, Πανεπιστήμιο Κολούμπια

Την ίδια ημερομηνία, την 8η Αυγούστου, σε απόσταση είκοσι χρόνων το ένα από το άλλο, συνέβησαν δύο γεγονότα που έχουν ως κοινό παρονομαστή τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

 

8/8/08

Στις 8 Αυγούστου του 2008 άρχισαν οι “Ολυμπιακοί Αγώνες” του Πεκίνου.  Μόνο όποιος για πρώτη φορά πάτησε στον πλανήτη Γη κατά τη διάρκεια της φετινής ολυμπιακής λαμπαδηφορίας θα μπορούσε να πει:

Αν είχε τσίπα πάνω της, η Κίνα θα είχε παραιτηθεί από τη διοργάνωση των Αγώνων.  Στην καλύτερη περίπτωση.  Στη χειρότερη,  οι μικροί Μάο στη θέση του Μάο θα έπρεπε να σκεφθούν σοβαρά την οικουμενικών διαστάσεων αποστροφή που προκαλεί το αστυνομικό κράτος τους.

walmart commie branch in cn Οι μόνιμοι κάτοικοι της Γης εξ αντικειμένου δε θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν τέτοιους συλλογισμούς.  Οι μόνιμοι κάτοικοι της Γης ξέρουν ότι όσο οι Κινέζοι δικτάτορες διασφαλίζουν – στις πολυεθνικές, αλλά και στην ντόπια πλουτοκρατία – πάμφθηνα εργατικά χέρια και δισεκατομμύρια σαβουροκαταναλωτές, θα απολαμβάνουν ώς και την απροκάλυπτη εύνοιά τους, η οποία εκδηλώνεται μέσα από την αδιαφορία.

Την αδιαφορία για το καθεστώς σκλαβιάς στο οποίο εργάζεται η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της κομμουνιστικής Κίνας.  Την αδιαφορία για την κτηνώδη καταπίεση κάθε ελευθερίας και κάθε ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος.  Την αδιαφορία για τα στρατόπεδα συγκέντρωης.  Την αδιαφορία για τη σφαγή της Τιενανμέν.

Για το Θιβέτ.  Για το Νταρφούρ.  Για το Ζιμπάμπουε.  Για τη Βόρεια Κορέα.  Για τη Βιρμανία.

 

8/8/88

Με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που διαθέτει, η Βιρμανία είναι κάθε άλλο παρά καταδικασμένη στη φτώχεια που τη μαστίζει εδώ και πολλές δεκαετίες.  Ο φυσικός πλούτος της ήταν, εννοείται, ο κυριότερος λόγος που η Βρετανία την αποικήθηκε από το 1824 ως το 1948.  Όπως κάθε αποικιοκρατική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της, οι Βρετανοί αφαίμαξαν τη Βιρμανία όσο μπόρεσαν, με απάνθρωπους, βέβαια, τρόπους (τους περιέγραψε και ο Όργουελ στις Μέρες στη Βιρμανία).

Το 1948, η Βιρμανία απελευθερώθηκε από τη βρετανική κυριαρχία και σε μια δεκαετία, η δημοκρατική κυβέρνηση κατάφερε να ανορθώσει την οικονομία της  στο βαθμό που την έκανε μια από τις ταχύτερα ανπτυσσόμενες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.  Και όλα αυτά, μάλιστα, παρά τις συνεχείς συγκρούσεις με τους μαοϊκούς αντάρτες που γρήγορα εξελίχθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος αποσταθεροποίησε οριστικά τη χώρα.

Ως αποτέλεσμα, το 1962, ο στρατός ανατρέπει με πραξικόπημα το δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Ου Νου και την εξουσία παίρνει η στρατιωτική χούντα του ne win σοσιαλιστή (όπως αυτοπροσδιορίστηκε) στρατηγού Νε Βιν (φωτογραφία).  Η καταστροφή της Βιρμανίας αρχίζει.

Η χούντα κλείνει τη χώρα στην απομόνωση από όλο τον κόσμο, πλην της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας η οποία, παρα τις εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας, παραμένει ο προστάτης της.  Ταυτόχρονα, εξαιτίας της αμάθειας, της αλαζονείας, της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης της χουντικής μαφίας, η βιρμανική οικονομία καταρρέει.  Από εύποροι, οι Βιρμανοί γίνονται πεινασμένοι και πάμπτωχοι και η χώρα τους καταντάει να είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη στον κόσμο.

Όποιον δε θέρισαν η φτώχεια και ο λιμός τον θέρισε ο στρατός και η μυστική αστυνομία.  Ο απολογισμός είναι μακάβριος.

aung san su kyiΚατά τη διάρκεια της 46άχρονης στρατιωτικής  δικτατορίας στη Βιρμανία, εξοντώθηκαν 3,200 εθνικές μειονότητες.  Περισσότεροι από 2,000 Βιρμανοί πολίτες  βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν από το κοθεστώς για πολιτικά “αδικήματα.”  Μεταξύ των φυλακισμένων είναι και η νομπελίστρια Αούνγκ Σαν Σούου Κίι (φωτογραφία), νικήτρια των εκλογών του 1990, το αποτέλεσμα των οποίων ακόμα δεν αναγνωρίστηκε από τη χούντα.  Εκατομμύρια πέθαναν από τη πείνα.  Χιλιάδες είναι οι αγνοούμενοι.  Ο στρατός της βιρμανικής χούντας έχει στις τάξεις του τα περισσότερα παιδιά στρατιώτες στον κόσμο.

Όλα αυτά οδήγησαν στο θρυλικό 8/8/88, τη παλλαϊκή εξέγερση που ξεκίνησε στις 8 Αυγούστου 1988 (εξ ου και το 8/8/88), με αφορμή τη δολοφονία του φοιτητή του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Ρανγκούν, Φον Μο, από στρατιώτες.  Η εξέγερση τελείωσε στις 18 Σεπτεμβρίου με τον πλέον άγριο τρόπο.  Ο στρατός πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά του πλήθους και σκότωσε περισσότερους από 3,000 άνθρωπους.  (Ο Νε Βιν, είναι η αλήθεια, είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: “Όταν ο στρατός πυροβολεί – πυροβολεί στο ψαχνό.”)

Σήμερα, στην επέτειο της εξέγερσης του Αυγούστου 1988, πρέπει να επισημανθεί πως και τότε όπως και κατά τις ειρηνικές διαδηλώσεις πέρυσι το Νοέμβριο (που βέβαια καταπνίγηκαν και αυτές στο αίμα), η διεθνής κοινότητα πήρε αποφάσεις για την επιβολή μέτρων που πρόσφεραν κάποια βοήθεια στο λαό της Βιρμανίας για την ανατροπή της αιματοβαμμένης δικτατορίας.  Καμιά όμως δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί ουσιαστικά, λόγω των εμποδίων που βάζει επίμονα η Κίνα.

Η εθνικοκομμουνιστική Κίνα δυναμίτιζε, δυναμιτίζει και θα than-shwe-cp-3667456συνεχίσει να δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Βιρμανίας, είτε ανοιχτά, με βέτο στον ΟΗΕ, είτε παρασκηνιακά με εκβιασμούς, για δύο λόγους.  Εξαιτίας της αναμφισβήτητης ιδεολογικής συγγένειας που έχει με το καθεστώς της Ρανγκούν, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι οι εξαγωγές των όπλων που κάνει στη Βιρμανία ξεπερνούν κατά πολύ τα 2,000,000,000 δολάρια ετησίως.

(Στη φωτογραφία δεξιά: ο Ταν Σουέ, σημερινός αρχηγός της βιρμανικής χούντας)

Read Full Post »

Older Posts »