Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Κομουνισμός’

Στην εποχή που το μοναδικό κριτήριο της ατομικής ελευθερίας είναι το ότι δε βρίσκεται κανείς στη φυλακή, το μοναδικό κριτήριο της ευφυΐας ο βαθμός ανάπτυξης του ενστίκτου επιβίωσης και το μοναδικό  κριτήριο της κοινωνικής προσφοράς ο αριθμός εμφανίσεων σε τηλεοπτικά παράθυρα – στην εποχή που η φαυλότητα είναι το μοναδικό κριτήριο της ευτυχίας, οι ασήμαντοι δεν μπορεί παρά να είναι οι μοναδικοί δημιουργοί των κριτηρίων ουσίας στην πολιτική, στην τέχνη, στην  πνευματική ζωή.

Άπαξ και αναθέσει κάποιος, έστω από νωθρότητα, τη διαχείριση των βασικών αξιών του σε ήσσονος νοημοσύνης ανθρώπους παραιτείται οριστικά από κάθε παραγωγή πολιτικής, πολιτισμού και ήθους.

Οι Νεοέλληνες υπέβαλαν αυτή την παραίτηση στη δεκαετία του 1980.  Άραγε ακριβώς επειδή είχαν μόλις  αποτινάξει το ζυγό που τους είχε φορέσει η συμμορία του Παπαδόπουλου;  Ποιος ξέρει;  Το γεγονός είναι πάντως πως τότε ανέθεσαν τη  μεταρρύθμιση της κοινωνίας τους, σε ένα δημαγωγό που – ιδιωτικά, βέβαια – Ουγκαντέζους τους ανέβαζε και Ουγκαντέζους τους κατέβαζε.

Ένας τέτοιος ηγέτης ήταν φυσικό να περιβληθεί από ανέμελους μποέμ με σκισμένες σαγιονάρες.  Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, πληρούσαν τη βασική προϋπόθεση για να γίνουν ακόλουθοί του – όφειλαν την ύπαρξή τους σε εκείνον.  Μέσα σε οχτώ χρόνια, ο δημαγωγός τους έκανε νοικοκύρηδες.

Άραγε για να βαρύνει κάπως το έργο ή για ακόμα περισσότερο χαβαλέ (ποιος ξέρει;), ο ηγέτης πρόσθεσε στο θίασό του και κάτι άλλα αστέρια που την επταετία την έβγαλαν με τράκα στα παρισινά καφενεία και τις γερμανικές μπιραρίες;

Όποιος πίστεψε αληθινά και πάλεψε πραγματικά για την κοινωνική αλλαγή στην Ελλάδα είτε περιθωριοποιήθηκε είτε διαπομπεύτηκε από τον ίδιο τον εφευρέτη της, είτε έφυγε απηυδισμένος.  (Εξαιρείται,  βέβαια, ο Κωνσταντόπουλος.)

Μετά τη χούντα, αντί να ενηλικιωθούμε, ξεμωραθήκαμε πέρα από κάθε όριο.   Παραγίναμε ξαφνικά ελεύθεροι χωρίς την απαραίτητη μορφωτική υποδομή και δεν ξέραμε πώς να χειριστούμε την κατάσταση.  Επειδή ο ηγέτης μας είχε αφήσει να εννοηθεί πως, τώρα που αυτός μας κυβερνά, δεν πρόκειται να πάθουμε κανένα κακό, γίναμε επιρρεπείς σε παντός τύπου ανομίες – από την οδήγηση κάτω από την επίρροια του αλκοόλ μέχρι καταπάτηση δασικών εκτάσεων και τις μίζες.  Ήταν η εποχή που ενστερνιστήκαμε, εξάλλου, τη λούφα, την τσαμπαμαγκιά, το τσιφτετέλι και τον πρωτόγονο καταναλωτισμό ως πλέον εκλεπτυσμένη έκφραση της ελληνικότητάς μας.

Η εδραίωση της φαιδρότητας και της απατεωνιάς ως θεμελιακών αξιών του πολιτικού μας συστήματος δεν μπορούσε παρά να καθιερώσει τους πλέον φαιδρούς ανάμεσά μας ως αποκλειστικούς διαμορφωτές της γνώμης μας και δημιουργούς του συνόλου των αξιών του νεοελληνικού πολιτισμού.

Στη δεκαετία του 1980 οριστικοποιήθηκε η κατάντια του νεοελληνικού πολιτισμού σε εσωκομματική υπόθεση της Αριστεράς.

Μάταια θα αναζητήσει κανείς “καλλιτέχνη” ή “στοχαστή” που έκανε επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στην Ελλάδα μετά τη χούντα, που να μην έχει περάσει από την ΚΝΕ ή το Ρήγα, ως μέλος ή στέλεχος ή έστω για να κάνει τους τεμενάδες που απαιτούνται για την έκδοση του πιστοποιητικού αριστερών φρονημάτων.  Εξαίρεση δεν αποτέλεσαν ούτε οι κολλητοί της υποργού πολιτισμού της επίμαχης δεκαετίας.  Κάθε άλλο μάλιστα.

Έτσι, στη δεκαετία του 1980, μια οργανωτικά διαλυμένη Αριστερά διαμόρφωσε, χωρίς αντίλογο, τον νεοελληνικό πολιτισμό.

Τα κριτήριά της και οι μέθοδοι με τις οποίες τα επέβαλε ήταν, βέβαια, αμιγώς ζντανοβικά, πήρως υποταγμένα σε έναν τελικό σκοπό: την ανασυγκρότηση του κόμματος  και την διεύρυνση της επιρροής του στην κοινωνία.  Προς όφελος, φυσικά, των κομματικών ταμείων (τα οποία, ως κύριο γνώρισμα, έχουν, ακόμα και σήμερα, την πλήρη αδιαφάνεια).  Άλλα “κριτήρια” και άλλους στόχους, μια αυθεντική Αριστερά δε θα μπορούσε, άλλωστε, να διανοηθεί.

Η σημαντικότερη επίπτωση της αμείλικτης λογοκρισίας την οποία, από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης ως και σήμερα, ασκεί η Αριστερά σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε δεν αναπαράγει τα μυθεύματά της, είναι ο πληθωρισμός συγγραφέων, ποιητών, ζωγράφων, σκηνοθετών, ηθοποιών, κριτκών τέχνης, μουσικών, ακαδημαϊκών και, φυσικά, δημοσιογράφων με μοναδικό προσόν την “αριστερή ταυτότητά” τους.

Το ότι ο ελληνικός πολιτισμός, παρ’ όλα αυτά, δεν έχασε τελείως την υπόληψή του οφείλεται αποκλειστικά στους Έλληνες δημιουργούς και στοχαστές που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο εξωτερικό, ξεφεύγοντας έτσι από το χέρι του κομματικού λογοκριτή.

Read Full Post »

prague springΤην 20η προς την 21η Αυγούστου του 1968, η Σοβιετική Ένωση και τέσσερις υποτακτικοί της – η Βουλγαρία, η Πολωνία, η Ανατολική Γερμανία και η Ουγγαρία – εισέβαλαν στην  Τσεχοσλοβακία με 200,000 στρατιώτες και 2,000 τανκ και επέβαλαν μακρόχρονη κατοχή στους λαούς της.

Οι μεταρρυθμίσεις που είχε κάνει και οι μεταρρυθμίσεις που επρόκειτο να κάνει ο Ντούμπτσεκ έτυχαν καθολικής αποδοχής από τους πολίτες της Τσεχοσλοβακίας.  Έτσι οι βάρβαροι εισβολείς δεν είχαν άλλο τρόπο από τα τανκ για να “συνετίσουν” τους Τσέχους και τους Σλοβάκους.

Τα ξένα και τα ντόπια (που είναι και περισσότερα) απολιθώματα του σταλινισμού θα σας επαναλάβουν, φυσικά, το μοναδικό ποίημα που έμαθαν στη ζωή τους.

Επρόκειτο για αδελφική βοήθεια του Μπρέζνιεφ στους Τσεχοσλοβάκους κομμουνιστές στον αγώνα τους κατά της αντεπανάστασης.

prague spring 10 Για να υπάρχει αντεπανάσταση πρέπει καταρχήν να υπάρχει επανάσταση.  Όμως σε καμιά από τις χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ (συμπεριλαμβανομένης και της Γιουγκοσλαβίας) δεν έγινε καμιά επανάσταση.

Σε όλες τις περιπτώσεις, ο κομμουνισμός επιβλήθηκε βίαια, με όπλα και εκτελέσεις.  Όπου, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, έκαναν “εκλογές,” οι κομμουνιστές δεν προσπάθησαν καν να κρύψουν την κυνικότατη νόθευση όλων των φάσεών τους.

Έτσι ήταν ο κομμουνισμός και στα εβδομήντα χρόνια που κατέστρεφε, εξαφάνιζε, βασάνιζε, εκτελούσε και φυλάκιζε για μια λέξη εναντίον της νομενκλατούρας του.  Από την Εξέγερση της Κρονστάνδη μέχρη την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968 και στο Αφγανιστάν το Δεκέμβριο του 1979.prague spring 5  Δεδομένης της “αντίληψης” που έχει για τον κόσμο και την κοινωνία, δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.

Από το Λένιν και το Στάλιν μέχρι το Μάο και τον Πολ Ποτ, οι κομμουνιστές ακολουθούσαν πάντα την ίδια γραμμή:

Το κεφάλι που σηκώνεται… το κόβουμε.

Ό,τι και αν λένε οι ξένοι και οι ντόπιοι (που είναι και περισσότεροι) κονόμα-κομμουνιστές.

Read Full Post »

Γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αναγόρευσε το σκληρό Αργεντινό δικτάτορα Βιντέλα σε μετριοπαθή πολιτικό και αντιιμπεριαλιστή;

Α) Επειδή ο Βιντέλα ήταν πραγματικά ένας μετριοπαθής πολιτικός (οπότε οι αγνοούμενοι της Αργενιτνής είναι παραμύθι);

Β) Επειδή ο Μπόμπολας ήταν ο αποκλειστικός μεταφορέας των αργεντίνικων σιτηρών;

Γ) Επειδή ο Βιντέλα αναφέρθηκε μια φορά με καλά λόγια στο Φιντέλ Κάστρο.

Δ) Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω – είμαι οπαδός / μέλος / στέλεχος / παρατρεχάμενος του ΚΚΕ.

Read Full Post »

Ερώτηση 8η:

Πόσα χρήματα έταζε το ΚΚΕ εξωτερικού στους κρατούμενους στις φυλακές της χούντας για τη μεταγραφή τους από το άλλο ΚΚΕ;

Α) 3,000 δρχ.

Β) 300,000 δρχ.

Γ) 3 δρχ. και 10 λεπτά

Δ) 20,000 δρχ.

Ερώτηση 9η:

To ΚΚΕ εξωτερικού χρησιμοποιούσε και άλλες μεθόδους για να πείσει όσους κρατούμενους της χούντας δεν ήθελαν να μετεγγραφούν από το άλλο ΚΚΕ;

Α) Ναι..

Β) Όχι.

Γ) Δεν ξέρω, αλλά θέλω να μάθω.

Δ) Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω – είμαι μέλος του ΚΚΕ.

Read Full Post »

Το κινέζικο θαύμα είναι βαθιά μαρξιστικό.  Βασίζεται china communists lineupπάνω στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Οι Κινέζοι εργάτες και εργάτριες δουλεύουν εφτά μέρες το εφταήμερο, δώδεκα με δεκαέξι ώρες τη μέρα, για ένα ευρώ την ημέρα.

Κοιμούνται πίσω από το εργοστάσιο.

Το κράτος τους παρέχει άδεια μιας εβδομάδας το χρόνο.

Κατά τη διάρκεια της βάρδιας απαγρεύεται αυστηρά οποιαδήποτε συνομιλία μεταξύ των εργατών.  Απαγορεύεται ακόμα και η ανταλλαγή βλεμμάτων.

Read Full Post »

Ο καπιταλισμός, όχι η δημοκρατία, οδηγεί στην ειρήνη.

Έρικ Γκόρτζκε, πολιτικός επιστήμονας, Πανεπιστήμιο Κολούμπια

Την ίδια ημερομηνία, την 8η Αυγούστου, σε απόσταση είκοσι χρόνων το ένα από το άλλο, συνέβησαν δύο γεγονότα που έχουν ως κοινό παρονομαστή τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

 

8/8/08

Στις 8 Αυγούστου του 2008 άρχισαν οι “Ολυμπιακοί Αγώνες” του Πεκίνου.  Μόνο όποιος για πρώτη φορά πάτησε στον πλανήτη Γη κατά τη διάρκεια της φετινής ολυμπιακής λαμπαδηφορίας θα μπορούσε να πει:

Αν είχε τσίπα πάνω της, η Κίνα θα είχε παραιτηθεί από τη διοργάνωση των Αγώνων.  Στην καλύτερη περίπτωση.  Στη χειρότερη,  οι μικροί Μάο στη θέση του Μάο θα έπρεπε να σκεφθούν σοβαρά την οικουμενικών διαστάσεων αποστροφή που προκαλεί το αστυνομικό κράτος τους.

walmart commie branch in cn Οι μόνιμοι κάτοικοι της Γης εξ αντικειμένου δε θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν τέτοιους συλλογισμούς.  Οι μόνιμοι κάτοικοι της Γης ξέρουν ότι όσο οι Κινέζοι δικτάτορες διασφαλίζουν – στις πολυεθνικές, αλλά και στην ντόπια πλουτοκρατία – πάμφθηνα εργατικά χέρια και δισεκατομμύρια σαβουροκαταναλωτές, θα απολαμβάνουν ώς και την απροκάλυπτη εύνοιά τους, η οποία εκδηλώνεται μέσα από την αδιαφορία.

Την αδιαφορία για το καθεστώς σκλαβιάς στο οποίο εργάζεται η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της κομμουνιστικής Κίνας.  Την αδιαφορία για την κτηνώδη καταπίεση κάθε ελευθερίας και κάθε ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος.  Την αδιαφορία για τα στρατόπεδα συγκέντρωης.  Την αδιαφορία για τη σφαγή της Τιενανμέν.

Για το Θιβέτ.  Για το Νταρφούρ.  Για το Ζιμπάμπουε.  Για τη Βόρεια Κορέα.  Για τη Βιρμανία.

 

8/8/88

Με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που διαθέτει, η Βιρμανία είναι κάθε άλλο παρά καταδικασμένη στη φτώχεια που τη μαστίζει εδώ και πολλές δεκαετίες.  Ο φυσικός πλούτος της ήταν, εννοείται, ο κυριότερος λόγος που η Βρετανία την αποικήθηκε από το 1824 ως το 1948.  Όπως κάθε αποικιοκρατική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της, οι Βρετανοί αφαίμαξαν τη Βιρμανία όσο μπόρεσαν, με απάνθρωπους, βέβαια, τρόπους (τους περιέγραψε και ο Όργουελ στις Μέρες στη Βιρμανία).

Το 1948, η Βιρμανία απελευθερώθηκε από τη βρετανική κυριαρχία και σε μια δεκαετία, η δημοκρατική κυβέρνηση κατάφερε να ανορθώσει την οικονομία της  στο βαθμό που την έκανε μια από τις ταχύτερα ανπτυσσόμενες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.  Και όλα αυτά, μάλιστα, παρά τις συνεχείς συγκρούσεις με τους μαοϊκούς αντάρτες που γρήγορα εξελίχθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος αποσταθεροποίησε οριστικά τη χώρα.

Ως αποτέλεσμα, το 1962, ο στρατός ανατρέπει με πραξικόπημα το δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Ου Νου και την εξουσία παίρνει η στρατιωτική χούντα του ne win σοσιαλιστή (όπως αυτοπροσδιορίστηκε) στρατηγού Νε Βιν (φωτογραφία).  Η καταστροφή της Βιρμανίας αρχίζει.

Η χούντα κλείνει τη χώρα στην απομόνωση από όλο τον κόσμο, πλην της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας η οποία, παρα τις εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας, παραμένει ο προστάτης της.  Ταυτόχρονα, εξαιτίας της αμάθειας, της αλαζονείας, της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης της χουντικής μαφίας, η βιρμανική οικονομία καταρρέει.  Από εύποροι, οι Βιρμανοί γίνονται πεινασμένοι και πάμπτωχοι και η χώρα τους καταντάει να είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη στον κόσμο.

Όποιον δε θέρισαν η φτώχεια και ο λιμός τον θέρισε ο στρατός και η μυστική αστυνομία.  Ο απολογισμός είναι μακάβριος.

aung san su kyiΚατά τη διάρκεια της 46άχρονης στρατιωτικής  δικτατορίας στη Βιρμανία, εξοντώθηκαν 3,200 εθνικές μειονότητες.  Περισσότεροι από 2,000 Βιρμανοί πολίτες  βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν από το κοθεστώς για πολιτικά “αδικήματα.”  Μεταξύ των φυλακισμένων είναι και η νομπελίστρια Αούνγκ Σαν Σούου Κίι (φωτογραφία), νικήτρια των εκλογών του 1990, το αποτέλεσμα των οποίων ακόμα δεν αναγνωρίστηκε από τη χούντα.  Εκατομμύρια πέθαναν από τη πείνα.  Χιλιάδες είναι οι αγνοούμενοι.  Ο στρατός της βιρμανικής χούντας έχει στις τάξεις του τα περισσότερα παιδιά στρατιώτες στον κόσμο.

Όλα αυτά οδήγησαν στο θρυλικό 8/8/88, τη παλλαϊκή εξέγερση που ξεκίνησε στις 8 Αυγούστου 1988 (εξ ου και το 8/8/88), με αφορμή τη δολοφονία του φοιτητή του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Ρανγκούν, Φον Μο, από στρατιώτες.  Η εξέγερση τελείωσε στις 18 Σεπτεμβρίου με τον πλέον άγριο τρόπο.  Ο στρατός πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά του πλήθους και σκότωσε περισσότερους από 3,000 άνθρωπους.  (Ο Νε Βιν, είναι η αλήθεια, είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: “Όταν ο στρατός πυροβολεί – πυροβολεί στο ψαχνό.”)

Σήμερα, στην επέτειο της εξέγερσης του Αυγούστου 1988, πρέπει να επισημανθεί πως και τότε όπως και κατά τις ειρηνικές διαδηλώσεις πέρυσι το Νοέμβριο (που βέβαια καταπνίγηκαν και αυτές στο αίμα), η διεθνής κοινότητα πήρε αποφάσεις για την επιβολή μέτρων που πρόσφεραν κάποια βοήθεια στο λαό της Βιρμανίας για την ανατροπή της αιματοβαμμένης δικτατορίας.  Καμιά όμως δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί ουσιαστικά, λόγω των εμποδίων που βάζει επίμονα η Κίνα.

Η εθνικοκομμουνιστική Κίνα δυναμίτιζε, δυναμιτίζει και θα than-shwe-cp-3667456συνεχίσει να δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Βιρμανίας, είτε ανοιχτά, με βέτο στον ΟΗΕ, είτε παρασκηνιακά με εκβιασμούς, για δύο λόγους.  Εξαιτίας της αναμφισβήτητης ιδεολογικής συγγένειας που έχει με το καθεστώς της Ρανγκούν, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι οι εξαγωγές των όπλων που κάνει στη Βιρμανία ξεπερνούν κατά πολύ τα 2,000,000,000 δολάρια ετησίως.

(Στη φωτογραφία δεξιά: ο Ταν Σουέ, σημερινός αρχηγός της βιρμανικής χούντας)

Read Full Post »

Το ψέμα που επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, στο τέλος γίνεται αλήθεια.

Λένιν

Καταρχήν, επιβάλλεται, νομίζουμε, μια ιστορική αναδρομή:

Η ιδέα να κατασκευαστεί το μακεδονικό κράτος και έθνος εκκολάπτεται στους εγκεφάλους των τότε ακόμα τυφλά σταλινικών μεγαλοστελεχών της Κομιντέρν, Τίτο και Δημητρόφ, στην αναμπουμπούλα του τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.  Δεν επρόκειτο για σχέδιο τρελών, ούτε για συνωμοσία κατά της Ελλάδας, αλλά για την ορθόδοξη εφαρμογή των θέσεων των Μαρξ, Λένιν και Στάλιν πάνω στα εθνικά θέματα.

Η ανάλυση αυτών των θέσεων δεν απαιτεί ούτε πολύ χώρο ούτε πολύ χρόνο.  Η ουσία τους έγκειται στη δίψα των κομμουνιστών για εξουσία και το συνεχή αγώνα τους για τη διασφάλισή της με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα με όχημα το κράτος-έθνος, το οποίο – για τους ίδιους – αποτελεί τη ρίζα όλων των δεινών στην ανθρώπινη Ιστορία.

Φυσικά και πρόκειται για μια αντίφαση.  Μια αντίφαση μέσα στον γενικό παραλογισμό της μαρξιστικο-λενινιστικο-σταλινικής “θεώρησης” της κοινωνίας.

Στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και στο προγενέστερο αυτού Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, η περιοχή από το Κουμάνοβο ως το Γευγελί ονομαζόταν Νότια Σερβία και κατοικούνταν από Σέρβους, από Βούλγαρους και, σε μικρότερο ποσοστό, από Marshal_Tito_1978Έλληνες.  Από τον 6ο αιώνα μ.Χ. που οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια μέχρι και το 1943 δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε μακεδονικό έθνος.

Στα τέλη Νοεμβρίου του 1943, έχοντας την ευλογία του Στάλιν και του Τσόρτσιλ, οι παρτιζάνοι του Τίτο συρρέουν στη βοσνιακή κωμόπολη Γιάγιτσε για να κάνουν την πρώτη εθνοσυνέλευσή τους.  Η άνοδός τους στην πολυπόθητη εξουσία είναι πια θέμα μηνών.  Οι κομμουνιστικά πειθαρχημένοι σύνεδροι εγκρίνουν δια βοής όλες τις αποφάσεις του Τίτο τις οποίες, με τον ίδιο τρόπο είχε ήδη εγκρίνει και η Κεντρική Επιτροπή του Κομματος (τα μισά μέλη της οποίας αποδείχτηκαν, αργότερα, συνεργάτες των Γερμανών).

Η σημαντικότερη απόφαση που πάρθηκε στο Γιάγιτσε ήταν, πιθανότατα, η διαίρεση της νέας Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας σε έξι Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες.  Σε καθεμιά απ’ αυτές δόθηκε, με διάταγμα, φυσικά, πλήρη κρατική υπόσταση.  Με άλλα λόγια, το Σύνταγμα των παρτιζάνων δημιούργησε έξι αυτόνομα κράτη-έθνη.  (Η δημιουργία των δύο αυτόνομων περιοχών μέσα στη Σερβία έγινε, καταρχήν, για το σούσουρο.)

Επειδή, μέχρι το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου δεν είχε και πολλά να κάνει (οι Σύμμαχοι και ο Κόκκινος Στρατός κέρδιζαν τις μάχες που εκείνος είχε χάσει), ο Τίτο περνούσε τις νύχτες του με τις όμορφες δακτυλογράφους του, ενώ την ημέρα, με τους κολλητούς του, έβαζε τα θεμέλια της νέας Γιουγκοσλαβίας.  Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής ήταν οι προαναφερόμενες έξι Δημοκρατίες.

Ο Τίτο και οι κολλητοί του αντιλήφθηκαν πως μια από αυτές, εκείνη που την ονόμασαν Μακεδονία, πριν από το Γιάγιτσε ήταν μια πέρα ως πέρα ανύπαρκτη έννοια.  Στο Γιάγιτσε απέκτησε την κρατική οντότητά της, μα αυτή, από μόνη της, δεν ήταν αρκετή.  Ο Τίτο και οι κολλητοί του ήξεραν ότι, για να μη γίνουν γραφικοί, εκείνοι και η επανάστασή τους, το “μακεδονικό κράτος” τους έπρεπε να αποκτήσει και το ανάλογο  “μακεδονικό έθνος.”

Ως παλιός κι έμπειρος πλαστογράφος (μεταξύ άλλων), ο Τίτο ήξερε πως κάτι τέτοιο δε θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο.  Πλαστογραφία είναι πλαστογραφία, είτε πρόκειται για αστυνομική είτε για εθνική ταυτότητα.

Read Full Post »