Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Κοινωνία’

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πάσχος Μανδραβέλης αναμφισβήτητα ανήκει, μαζί με τον αναλυτή της Ελευθεροτυπίας Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, στους ελάχιστους σοβαρούς Έλληνες δημοσιογράφους.

vouli2 Δε χάνει τη σοβαρότητά του ακόμα και όταν προσπαθεί, τρόπον τινα, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τους γκραικυλιστανούς πολιτικάντηδες, μάλλον υπαινισσόμενος ότι είναι ο καθρέφτης εκείνων που τους αναδεικνύουν σε κυβερνητικούς θόκους, παρά την πασίδηλη έλλειψη κάθε ιδιότητας.

Το άρθρο του Μην πυροβολείτε (άλλο) τους πολιτικούς προσφέρει μια θαυμάσια αφορμή να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα σχετικά με τους Γκραικύλους που μόνο η παντελής έλλειψη κοινωνικών κριτηρίων τους επέτρεψε να ασχοληθούν με την πολιτική.

Ευθύς αμέσως, ο Μανδραβέλης θέτει ένα ανύπαρκτο όσο και απλοϊκό δίλημμα.

Αλήθεια!  Αν όλοι οι πολιτικοί είναι χάλια και δεν προσφέρουν καμιά προοπτική, τότε γιατί να μην πάρουμε κι εμείς τις μολότοφ;

Η αλήθεια είναι ότι, μηδενός εξαιρουμένου, οι Έλληνες πολιτικοί είναι χάλια από κάθε άποψη.

Δεν παράγουν πολιτική διότι ούτε θέλουν ούτε ξέρουν πώς να το κάνουν. Το μόνο που θέλουν και ξέρουν είναι να ξεκατινιάζονται, να παραληρούν, να χυδαιολογούν, να κλέβουν.  Όλες οι πράξεις τους έχουν έναν και μοναδικό σκοπό – να γίνουν είδηση στο δελτίο των οχτώ και προσκεκλημένοι σε διάφορες εκπομπές και τηλεπαράθυρα.

Χρόνια τώρα, οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν καμιά ανάμειξη στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στην τύχη της χώρας τους.  Ακόμα και οι αποφάσεις που αφορούν στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας λαμβάνονται χωρίς καμιά συμβολή, χωρίς καμιά ενεργό συμμετοχή των Ελλήνων πολιτικών.  Οι Έλληνες πολιτικοί απλώς παρίστανται στη λήψη αυτών των αποφάσεων.

Αλήθεια, θυμάται κανείς κάποια μακροπόθεσμα οφέλιμη για τον τόπο ενέργεια οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης τα τελευταία είκοσι χρόνια;  Το μόνο που μένει στη μνήμη απ’ αυτή την περίοδο είναι τα ερωτικο-οικονομικά σκάνδαλα των μελών τους.

Αλλά και οι σημερινοί – δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – ποια πολιτική παράγουν;  Τι προσφέρουν στον ελληνικό λαό;

Τι έχει προσφέρει, φέρ’ ειπείν, η Ντόρα Μπακογιάννη στην Ελλάδα;  Ποια ενέργειά της ενίσχυσε τη θέση της χώρας ή έστω βελτίωσε την εικόνα της διεθνώς;  Η μόνη ικανότητα που διαθέτει η σημερινή υπουργός Εξωτερικών είναι να κάνει δημόσιες σχέσεις και, βέβαια, να φλυαρεί για ώρες ατελείωτες.  Τρία λεπτά αφού τελειώσει, όμως, θυμάται κανείς τι είπε;  Οϋτε η ίδια.

Τίποτα το περίεργο.  Με τα γονίδια του Μητσοτάκη μπορεί ποτέ να είναι κανείς χρήσιμος;

Στο Γιώργο Αλογοσκούφη δεν αξίζει καν να αναφερθεί κανείς.  Η ανικανότητά του είναι γραμμένη στο προσωπό του.  Ακόμα και σε τελείως διαφορετικούς καιρούς, θα ήταν το ίδιο λίγος.  Το ίδιο ισχύει για το Σουφλιά, το Μεϊμαράκη, την Πετραλιά και όλους τους υπόλοιπους που απαρτίζουν το, κατ’ ευφημισμόν και μόνο, υπουργικό συμβούλιο του συζύγου της Νατάσας.  Δεν είναι πολιτικοί όλοι αυτοί, ούτε καν πολιτικάντηδες.  Σταλινικοί απαράτσικ βουτηγμένη στην «κομματική πειθαρχία» είναι.

Μα και η μείζονα αντιπολίτευση, ποια πολιτική παράγει;  Όλο με κασέτες ασχολείται.  Σαν τον Τριανταφυλλόπουλο και τον Αναστασιάδη.

Ο γιος Παπανδρέου έχει καταλάβει (η περίφημη, ενδημικά ελληνική, θεωρία του «ώριμου φρούτου») ότι λόγω της ηλιθιότητας του ανιψιού Καραμανλή θα κυβερνήσει, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα.  Γι’ αυτό και μπορεί να αναλώνεται σε αυτιστικά εσωκομματικά παιχνίδια με τους αυριανούς υπουργούς του (τους χθεσινούς του Σημίτη).  Με ένα λόγο, η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καν η αγοραία αντιπολίτευση του πεζοδρομίου που κάνουν ο ΣΥΡΥΖΑ και το ΚΚΕ.

Στο σύνολό τους, οι δικοί μας – πραγματικά δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – είναι γνωστοί σ’ όλη την οικουμένη ως παρακατιανοί της διεθνούς κοινότητας.  Γι’ αυτό κανένας δεν τους λαμβάνει υπόψη.  Γι’ αυτό δε ζητάει κανείς τη γνώμη τους για τίποτα.  Ούτε για τα θέματα που αφορούν άμεσα στη χώρα τους.  Η διεθνής κοινότητα απλώς τους ανέχεται αναγκαστικά, μια και δε γίνεται να αποβάλλει την Ελλάδα απ’ τους οργανισμούς της.

Όσο για τις μολότοφ, ε, είναι λίγο απλοϊκό το σύνθημα.

Μετά την έκτη δημοτικού, έχει μάθει κανείς ότι οι μολότοφ και η βία δεν έλυσαν ποτέ κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Με τη ρίψη μολότοφ και τους βανδαλισμούς κανένας ποτέ δεν κέρδισε περισσότερη ελευθερία.  Κάθε άλλο.  Αυτός ο συνδυασμός οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, είτε σε γκούλαγκ είτε σε δικτατορίες.

Όμως εξαιτίας αφ’ ενός του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τους και αφ’ ετέρου της ανηθικότητας της Αριστεράς, οι έφηβοι χούλιγκαν ούτε μπορούν ούτε ποτέ θα μπορέσουν να αντιληφθούν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετύχει κανείς αυτό που θέλει.  Αν βέβαια το θέλει ειλικρινά.

Η απελπισία τους είναι αβυσσαλέα, επειδή αβυσσαλέο είναι το πνευματικό κενό τους.  Αυτό τους οδήγησε στην καταστροφική μανία των προηγούμενων εβδομάδων και θα τους οδηγήσει εκεί ξανά.  Τίποτα άλλο δεν μπορούν να κάνουν.

Δε βλέπουν άλλες λύσεις επειδή δεν μπορούν να δουν καθαρά τον εαυτό και τον περίγυρό τους.  Και δεν μπορούν να τα δουν καθαρά διότι δεν ξέρουν να σκέφτονται.  Αλλά, το να μάθουν να σκέφτονται δεν ήταν ποτέ επιδίωξή τους.  Γι’ αυτό ακόμα και η «απελπισία» τους είναι μια φθηνή σαπουνόπερα.

Δεν «απελπίζονται» οι Έλληνες έφηβοι ούτε για το μέλλον τους ούτε για την ανεργία ούτε για την επαγγελματική αποκατάστασή τους.  Κούφια λόγια είναι όλα αυτά.

Underage_drinking_1107 Οι Έλληνες έφηβοι είναι απελπισμένοι γιατί δεν υπάρχουν πια φράγκα για να μπεκρουλιάζουν κάθε βράδυ και για να αγοράζουν κάθε βδομάδα καινούργιο κινητό.  Γι’ αυτό πετάνε μολότοφ.

Υπάρχουν δύο διέξοδοι απ’ την απελπισία: η μια είναι η ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή του, η άλλη είναι η αυτοχειρία.

Η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα το κομμάτι της που (τελείως αδόκιμα) αποκαλείται νεολαία διάλεξε, απ’ ό,τι δείχνει, το δεύτερο.

Ήταν η μοναδική επιλογή που μπορούσε να κάνει.

Read Full Post »

Στις 17 Ιουνίου γράψαμε:

αλαβάνοςΒέβαια, οι γιορτές είναι ακόμα πολύ μακριά.  Ο καλός Αριστερός όμως πρέπει από τώρα να φροντίσει να επιλέξει το φετινό Άϊ-Βασίλη του.

Εμείς προτείνουμε, ως πρώτη επιλογή, το σύντροφο κυρ-Αλέκο, το μυλωνά.  Όχι γιατί είναι ματσωμένος κι έχει άσπρη γενιάδα, αλλά επειδή οι μπαγιάτικες καραμέλες του πουλάνε πολύ στη Γενιά των 700 ευρώ.

Η γιορτές ήρθαν και ο σύντροφος κυρ-Αλέκος, ο ματσωμένος μυλωνάς, δε δικαίωσε απλώς τον τίτλο που του απονείμαμε από τότε.  Ξεπέρασε τον εαυτό του: οι ληγμένες καραμέλες του έκαναν πλιατσικολόγους και εμπρηστές από ένα σεβαστό κομμάτι της σημερινής G700 €, δηλαδή, της αυριανής G500 € και μεθαυριανής G350 €.

Read Full Post »

fullmoon3 τό γάρ αυτό νοείν έστίν τε καί είναι

Παρμενίδης

 

Χάρη στη συνείδηση, η πραγματικότητα έχει τόσες πολλές πτυχές και οι πτυχές της τόσες πολλές ερμηνείες που οι δογματίζουσες φράσεις όπως,

Η αντίληψή της πραγματικότητας έξω από τον εαυτό μας είναι αδύνατη.

δε συμβάλλουν ιδιαίτερα στην εξερεύνησή τους.  Υποπτεύομαι ότι η συγκεκριμένη φράση εμπεριέχει εξάλλου και κάποια (γόνιμη, θα έλεγα) σύγχυση.  Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται απόλυτα υποκειμενικά μόνο την καθημερινότητά του και τις ανάγκες που αυτή του επιβάλλει.  Η πραγματικότητα, με την υπαρξιακή της έννοια, συνίσταται και από φαινόμενα όπως λόγου χάρη ο θάνατος, η πρόσληψη του οποίου είναι κατ’ εξοχήν αντικειμενική.  Εξ ου και η ανάγκη της πίστης στην υπερβατικότητα της ύπαρξης.

Κάθε αντίληψη της πραγματικότητας από κάθε άτομο τυγχάνει της ίδιας σημαντικότητας;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μόνο υποκειμενική, τότε η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση ασφαλώς και είναι καταφατική.  Τότε η σκέψη και του βλάκα και του ευφυούς έχει την ίδια βαρύτητα, διότι, προφανώς, ο ορισμός της βλακείας και της ευφυΐας είναι επίσης υποκειμενικός.

Η γνώση είναι τελικά η πρώτη ύλη που πρέπει να αναζητά κάθε άνθρωπος ή μήπως όχι;

Θα έλεγα ότι, στην περίπτωση που η πραγματικότητα υφίσταται μόνο ως υποκειμενική, η γνώση είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να αναζητήσει κανείς για να βγάλει νόημα από τον κόσμο γύρω του.  Αντί για γνώση, θα τον συμβούλευα να επιδοθεί στην ικανοποίηση των ενστίκτων και των απωθημένων του.

Δηλαδή ένας ανήθικος, μνησίκακης, συντηρητικός, εκμεταλλευτής καθιστάται με τη γνώση το ανώτερο ον που είναι ο σκοπός της ύπαρξης;

Καθόσον η δημιουργικότητα δεν έχει ως σημείο αναφοράς τα χρηστά ήθη, ένας κακός άνθρωπος μπορεί να είναι αξιόλογος δημιουργός ή διανοούμενος.  Το κακό με τη δημιουργικότητα και τη γνώση, απ’ την άλλη, είναι ότι πάντα διαμορφώνει και το ήθος του ανθρώπου που την κατέχει.  Με άλλα λόγια, η ολοκληρωμένη, βαθιά γνώση και η πραγματική δημιουργικότητα ξεριζώνουν την αναίδεια.

Γι’ αυτό το λόγο νόμιζω πως δεν κατάφερα να θυμηθώ κανέναν αληθινό γίγαντα στην ανθρώπινη Ιστορία που να ήταν μνησίκακος εκμεταλλευτής ή, έστω, φθονερός.  Τέτοιοι, νομίζω, θα βρεθούν μόνο ανάμεσα στους θεωρητικούς και ηγέτες των επαναστάσεων, καθώς οι πράξεις τους καθοδηγούνται από μίσος.

Αν η έλλειψη νοσηρότητας είναι σημάδι ανωτερότητας, τότε οι μεγάλοι δημιουργοί είναι όντως ανώτεροι απ’ το μέσο όρο.  Πάλι όμως, δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν μεγάλο δημιουργό που επιδίωξε ποτέ να είναι ανώτερος ή εξυπνότερος από τους άλλους.  Μου φαίνεται πως τέτοιες επιδιώξεις είναι προνόμιο μόνο των βλακών.

Τι είναι ή ποια είναι λοιπόν το πιο σημαντικά που πρέπει να επιδιώκει κάποιος στο πέρασμα του από τούτο τον κόσμο;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι αυστηρά υποκειμενική, τότε η απάντησή μου δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν εκτός από εμένα.  Με άλλα λόγια, ο καθένας μπορεί να απαντήσει μόνο για λογαριασμό του και μόνο στον εαυτό του.  Για τους άλλους, η απάντησή του μπορεί να είναι ακατανόητη, χυδαία ή και απαράδεκτη.

Πως επεμβαίνει κανείς σε αυτό που είναι; Πως γίνεται καλύτερος; Πως τελικά θα αντιληφθεί ή θα πλησιάσει στην έννοια του Είναι;

Μπορεί κανείς να γίνει καλύτερος άνθρωπος με ένα εκατομμύριο (πιθανόν και πολύ περισσότερους) τρόπους.  Η βελτίωση όμως, κατά κανόνα, προϋποθέτει την αμφισβήτηση.  Ο άνθρωπος που συνήθισε να αμφισβητεί τον τρόπο και τις αξίες της ζωής του καταλήγει γρήγορα να αμφισβητεί και το περιβάλλον του.  Η συμπεριφορά του γίνεται απρόβλεπτη και ενεργοποιεί άμεσα το μηχανισμό αυτοάμυνας της κοινωνίας.

Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει μόνο με άτομα η συμπεριφορά των οποίων είναι απόλυτα προβλέψιμη.  Δηλαδή, δεν μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία αν η συμπεριφορά της πλειονότητας των μελών της δεν ελέγχεται και δε χειραγωγείται εύκολα.

Read Full Post »

 

Read Full Post »

Ο ΣΥΡΙΖΑ ονόμασε τον εαυτό του κόμμα γιατί ήταν ο μοναδικός τρόπος να παίρνουν τα στελέχη του επιχορηγήσεις από τον προϋπολογισμό.

Ο τρόπος με τον οποίο “ασκεί” την πολιτική δε διαφέρει σε τίποτα από τον τρόπο με τον οποίο “παρεμβαίνουν” στα δημόσια πράγματα η Espresso, ο Τριανταφυλλόπουλος ή το ζεύγος Ευαγγελάτου-Στεφανίδου.  Ενίοτε είναι, μάλιστα, πιο φαιδρός.

Κατά βάση, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα tabloid στο οποίο μια ΣΥΡΙΖΑ1παρεούλα μωρολόγων εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι ποτέ δε θα κληθεί να διαχειριστεί κανένα από τα προβλήματα για τα οποία ρητορεύει δεξιά και αριστερά με τόση άνεση.

Σημείο παρακμής της ελληνικής Αριστεράς είναι το γεγονός ότι τους μηρυκασμούς του ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί πλέον και το πάλαι ποτέ αξιοπρεπές σταλινικό ΚΚΕ.  Χωρίς την καθοδήγηση από τη Μόσχα, ήταν επόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο.

Read Full Post »

Για να γεμίσει κανείς με βενζίνη ένα ρεζερβουάρ 42 λίτρων στη Σαουδική  Αραβία χρειάζεται περίπου 22 ριάλ.

Δηλαδή 3,7 ευρώ.

venzinadikoathinas Για να γεμίσει αντίστοιχο ρεζερβοάρ στην Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 50 ευρώ.

Δηλαδή 294 ριάλ.

Εύγε, λοιπόν, στους σπεκουλαδόρους.  Εύγε, φυσικά, και στους εγκωμιαστές τους.

Και μετά από τα εύγε:

Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά και μαζικά μέσα μεταφοράς.

Read Full Post »

του Μάρκου Ικαριώτη

Σιγά σιγά, οι μίζες της Siemens κλείνουν τον “εκσυγχρονισμό” στον Κορυδαλλό.  Ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.  Ως έμπειροι παίκτες, θα πάρουν κι άλλους μαζί τους παρέα στην κλούβα.

Θα αρχίσουν, βέβαια, από τα “εκσυγχρονιστικά” τρωκτικά που τώρα – λες και η φωλιά τους δεν είναι καταλερωμένη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – απ’ το βήμα του μεγάλου αφεντικού, αραδιάζουν, χωρίς αιδώ, τις ασυναρτησίες περί “αναγέννησης” της πολιτικής.

Λες και δεν τους θυμάται κανείς την εποχή που φαφλάτιζαν ακριβώς τα αντίθετα.  Γιατί το να διαδίδουν, από κανάλι σε κανάλι, τις αρλούμπες του πεκινουά βόλευε, τότε, την τσέπη τους.

Για να σκάσει και η φούσκα των “επανιδρυτών του κράτους” πρέπει να περιμένουμε για πολύ ακόμα;  Μάλλον όχι.  Ο Λιάπης και ο Κυριάκος, του Κωνσταντίνου και της Μαρίκας, έδωσαν ήδη μια πρόγευση του πανηγυριού που έχει να γινει μόλις το μπουλούκι του Καραμανλή κατέβει απ’ τη σκηνή.

Πολύ θα ήθελα να δω να συμβαίνουν όλα αυτά.  Πολύ θα ήθελα να γράψω ότι συνέβησαν – επιτέλους! – όσα λέει ο κοινός νους ότι πρέπει να συμβούν με όσους σιτίζονται στα μαύρα ταμεία των εργολάβων.

Πολύ θα ήθελα να πω ότι η διαφθορά έπαψε να είναι το καθοριστικό στοιχείο της νοοτροπίας των Ελλήνων πολιτικών.

Μόνο ο εγκλεισμός των ιδεολόγων του είμαι-με-όποιον-δώσει-πιο-πολλά-φράγκα (των επιγόνων και των απογόνων τους) στη φυλακή θα σήμαινε την πραγματική αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει.  Όπως δεν έγινε και καμία προηγούμενη φορά.

Οποιαδήποτε διερεύνηση του πιο πρόσφατου σκανδάλου στο οποίο είναι βουτηγμένοι Έλληνες πολιτικοί θα προσκρούσει και πάλι στο τρίπτυχο ομερτά, νομοθετικός δαίδαλος, προαγωγές.

Read Full Post »

Older Posts »