Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘η γενιά του Αλέξη’

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πάσχος Μανδραβέλης αναμφισβήτητα ανήκει, μαζί με τον αναλυτή της Ελευθεροτυπίας Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, στους ελάχιστους σοβαρούς Έλληνες δημοσιογράφους.

vouli2 Δε χάνει τη σοβαρότητά του ακόμα και όταν προσπαθεί, τρόπον τινα, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τους γκραικυλιστανούς πολιτικάντηδες, μάλλον υπαινισσόμενος ότι είναι ο καθρέφτης εκείνων που τους αναδεικνύουν σε κυβερνητικούς θόκους, παρά την πασίδηλη έλλειψη κάθε ιδιότητας.

Το άρθρο του Μην πυροβολείτε (άλλο) τους πολιτικούς προσφέρει μια θαυμάσια αφορμή να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα σχετικά με τους Γκραικύλους που μόνο η παντελής έλλειψη κοινωνικών κριτηρίων τους επέτρεψε να ασχοληθούν με την πολιτική.

Ευθύς αμέσως, ο Μανδραβέλης θέτει ένα ανύπαρκτο όσο και απλοϊκό δίλημμα.

Αλήθεια!  Αν όλοι οι πολιτικοί είναι χάλια και δεν προσφέρουν καμιά προοπτική, τότε γιατί να μην πάρουμε κι εμείς τις μολότοφ;

Η αλήθεια είναι ότι, μηδενός εξαιρουμένου, οι Έλληνες πολιτικοί είναι χάλια από κάθε άποψη.

Δεν παράγουν πολιτική διότι ούτε θέλουν ούτε ξέρουν πώς να το κάνουν. Το μόνο που θέλουν και ξέρουν είναι να ξεκατινιάζονται, να παραληρούν, να χυδαιολογούν, να κλέβουν.  Όλες οι πράξεις τους έχουν έναν και μοναδικό σκοπό – να γίνουν είδηση στο δελτίο των οχτώ και προσκεκλημένοι σε διάφορες εκπομπές και τηλεπαράθυρα.

Χρόνια τώρα, οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν καμιά ανάμειξη στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στην τύχη της χώρας τους.  Ακόμα και οι αποφάσεις που αφορούν στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας λαμβάνονται χωρίς καμιά συμβολή, χωρίς καμιά ενεργό συμμετοχή των Ελλήνων πολιτικών.  Οι Έλληνες πολιτικοί απλώς παρίστανται στη λήψη αυτών των αποφάσεων.

Αλήθεια, θυμάται κανείς κάποια μακροπόθεσμα οφέλιμη για τον τόπο ενέργεια οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης τα τελευταία είκοσι χρόνια;  Το μόνο που μένει στη μνήμη απ’ αυτή την περίοδο είναι τα ερωτικο-οικονομικά σκάνδαλα των μελών τους.

Αλλά και οι σημερινοί – δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – ποια πολιτική παράγουν;  Τι προσφέρουν στον ελληνικό λαό;

Τι έχει προσφέρει, φέρ’ ειπείν, η Ντόρα Μπακογιάννη στην Ελλάδα;  Ποια ενέργειά της ενίσχυσε τη θέση της χώρας ή έστω βελτίωσε την εικόνα της διεθνώς;  Η μόνη ικανότητα που διαθέτει η σημερινή υπουργός Εξωτερικών είναι να κάνει δημόσιες σχέσεις και, βέβαια, να φλυαρεί για ώρες ατελείωτες.  Τρία λεπτά αφού τελειώσει, όμως, θυμάται κανείς τι είπε;  Οϋτε η ίδια.

Τίποτα το περίεργο.  Με τα γονίδια του Μητσοτάκη μπορεί ποτέ να είναι κανείς χρήσιμος;

Στο Γιώργο Αλογοσκούφη δεν αξίζει καν να αναφερθεί κανείς.  Η ανικανότητά του είναι γραμμένη στο προσωπό του.  Ακόμα και σε τελείως διαφορετικούς καιρούς, θα ήταν το ίδιο λίγος.  Το ίδιο ισχύει για το Σουφλιά, το Μεϊμαράκη, την Πετραλιά και όλους τους υπόλοιπους που απαρτίζουν το, κατ’ ευφημισμόν και μόνο, υπουργικό συμβούλιο του συζύγου της Νατάσας.  Δεν είναι πολιτικοί όλοι αυτοί, ούτε καν πολιτικάντηδες.  Σταλινικοί απαράτσικ βουτηγμένη στην «κομματική πειθαρχία» είναι.

Μα και η μείζονα αντιπολίτευση, ποια πολιτική παράγει;  Όλο με κασέτες ασχολείται.  Σαν τον Τριανταφυλλόπουλο και τον Αναστασιάδη.

Ο γιος Παπανδρέου έχει καταλάβει (η περίφημη, ενδημικά ελληνική, θεωρία του «ώριμου φρούτου») ότι λόγω της ηλιθιότητας του ανιψιού Καραμανλή θα κυβερνήσει, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα.  Γι’ αυτό και μπορεί να αναλώνεται σε αυτιστικά εσωκομματικά παιχνίδια με τους αυριανούς υπουργούς του (τους χθεσινούς του Σημίτη).  Με ένα λόγο, η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καν η αγοραία αντιπολίτευση του πεζοδρομίου που κάνουν ο ΣΥΡΥΖΑ και το ΚΚΕ.

Στο σύνολό τους, οι δικοί μας – πραγματικά δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – είναι γνωστοί σ’ όλη την οικουμένη ως παρακατιανοί της διεθνούς κοινότητας.  Γι’ αυτό κανένας δεν τους λαμβάνει υπόψη.  Γι’ αυτό δε ζητάει κανείς τη γνώμη τους για τίποτα.  Ούτε για τα θέματα που αφορούν άμεσα στη χώρα τους.  Η διεθνής κοινότητα απλώς τους ανέχεται αναγκαστικά, μια και δε γίνεται να αποβάλλει την Ελλάδα απ’ τους οργανισμούς της.

Όσο για τις μολότοφ, ε, είναι λίγο απλοϊκό το σύνθημα.

Μετά την έκτη δημοτικού, έχει μάθει κανείς ότι οι μολότοφ και η βία δεν έλυσαν ποτέ κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Με τη ρίψη μολότοφ και τους βανδαλισμούς κανένας ποτέ δεν κέρδισε περισσότερη ελευθερία.  Κάθε άλλο.  Αυτός ο συνδυασμός οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, είτε σε γκούλαγκ είτε σε δικτατορίες.

Όμως εξαιτίας αφ’ ενός του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τους και αφ’ ετέρου της ανηθικότητας της Αριστεράς, οι έφηβοι χούλιγκαν ούτε μπορούν ούτε ποτέ θα μπορέσουν να αντιληφθούν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετύχει κανείς αυτό που θέλει.  Αν βέβαια το θέλει ειλικρινά.

Η απελπισία τους είναι αβυσσαλέα, επειδή αβυσσαλέο είναι το πνευματικό κενό τους.  Αυτό τους οδήγησε στην καταστροφική μανία των προηγούμενων εβδομάδων και θα τους οδηγήσει εκεί ξανά.  Τίποτα άλλο δεν μπορούν να κάνουν.

Δε βλέπουν άλλες λύσεις επειδή δεν μπορούν να δουν καθαρά τον εαυτό και τον περίγυρό τους.  Και δεν μπορούν να τα δουν καθαρά διότι δεν ξέρουν να σκέφτονται.  Αλλά, το να μάθουν να σκέφτονται δεν ήταν ποτέ επιδίωξή τους.  Γι’ αυτό ακόμα και η «απελπισία» τους είναι μια φθηνή σαπουνόπερα.

Δεν «απελπίζονται» οι Έλληνες έφηβοι ούτε για το μέλλον τους ούτε για την ανεργία ούτε για την επαγγελματική αποκατάστασή τους.  Κούφια λόγια είναι όλα αυτά.

Underage_drinking_1107 Οι Έλληνες έφηβοι είναι απελπισμένοι γιατί δεν υπάρχουν πια φράγκα για να μπεκρουλιάζουν κάθε βράδυ και για να αγοράζουν κάθε βδομάδα καινούργιο κινητό.  Γι’ αυτό πετάνε μολότοφ.

Υπάρχουν δύο διέξοδοι απ’ την απελπισία: η μια είναι η ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή του, η άλλη είναι η αυτοχειρία.

Η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα το κομμάτι της που (τελείως αδόκιμα) αποκαλείται νεολαία διάλεξε, απ’ ό,τι δείχνει, το δεύτερο.

Ήταν η μοναδική επιλογή που μπορούσε να κάνει.

Advertisements

Read Full Post »

greek riots 18127Το προσφιλέστερο τερτίπι των ελλαδίτικων λεγόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για να χαϊδέψουν τα αφτιά των εξεγερμένων της φετινής εορταστικής σεζόν (και να αυξήσουν την τηλεθέαση ή την κυκλοφορία τους) είναι να γίνουν το βήμα απ’ το οποίο αυτά θα αρθρώσουν, υποτίθεται, με λόγια τη μανία απ’ την οποία κατελήφθησαν αυτόν το μήνα.  Ευτυχώς.  Έτσι αποκαλύπτονται πράγματα, εγγενή στη Γενιά του Αλέξη, όπως την αποκαλούν και αυτοαποκαλείται, που θα έμεναν για πάντα κρυμμένα.

Όσα εξεγερμένα μίλησαν για την καταστροφή της Αθήνας που έκαναν, ως κύριο αίτιο αναφέρουν το αδιέξοδο και την απόγνωση στην οποία τους έχει βυθίσει το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τόσα χρόνια σπουδάζουν και τελικά ανακαλύπτουν ότι «τα πτυχία μας δεν εξαργυρώνονται.»

Έτσι ακριβώς είναι.  Κατ’ αρχήν, τα πτυχία τους φυσικά και δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπόψη αφού, πολύ απλά, δεν πιστοποιούν καμιά γνώση, αλλά μόνο τη διάρκεια των σπουδών τους.  Πώς, λοιπόν, να τους ανταμείψει κανείς με οποιοδήποτε τρόπο για τους κόπους τους, όταν οι περισσότεροι δεν κάνουν καν τον κόπο να πάνε στα μαθήματά τους;

Τίθεται, ωστόσο, και μια άλλη ερώτηση.  Τα ίδια τα εξεγερμένα, σπουδάζοντας, επιδιώκουν να αποκτήσουν γνώσεις ή απλώς θέλουν ένα χαρτί, όσο χαμηλής ποιότητας και αν είναι;  Η απάντηση είναι, μάλλον ξεκάθαρα, το δεύτερο.

Όποιος διψά στ’ αλήθεια για γνώση, θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά, θα θυσιάσει τα πάντα προκειμένου να την αποκτήσει.  Επειδή, για να αποκτήσει κανείς γνώσεις πρέπει να έχει και αυτοπειθαρχία – να κάτσει να διαβάσει, δηλαδή – τα εξεγερμένα βρήκαν άλλο κόλπο. greekriots18121Σπουδάζουν τριάντα χρόνια, παίζοντας τάβλι σε καφετέριες και ξενυχτώντας σε μουζουκομάγαζα.  Ύστερα ανακαλύπτουν ότι με το πτυχίο τους δεν μπορούν να βγάλουν ούτε 700 απ’ τα εκατομμύρια ευρώ με τα οποία παραμύθιαζαν τόσα χρόνια τον εαυτό τους.

Και τότε;  Και τότε κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας και το κάνουν γιαπί.  Άραγε, για να τρομάξει το Κράτος και να τους κάνει το χατίρι;  Η αλήθεια είναι ότι το ελλαδίτικο Κράτος είναι πάντα πρόθυμο να σταθεί αρωγός στην εξυπηρέτηση των χίμαιρων των πελατών – συγνώμη – των πολιτών του.  Το κακό όμως είναι ότι δεν μπορεί να το κάνει πια όπως παλιά.

Εννοείται ότι γι’ αυτό φταίνε, αποκλειστικά μάλιστα, η κακούργα Ε.Ε. και η άτιμη παγκοσμιοποίηση.  Αυτά λένε, καθημερινά, στα εξεγερμένα τόσο οι δηλωμένοι όσοι και οι κρυφοί σταλινικοί εκμεταλλευτές τους.  Με τις  ανθελληνικές πιέσεις να μπει τάξη στα ελλαδίτικα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε τα πτυχία που τυπώνουν να αποκτήσουν κάποια αξία και εκτός της επικράτειας, η Ε.Ε. και η παγκοσμιοποίηση καταδικάζουν τους αιώνιους φοιτητές μας στο να γίνονται ανειδίκευτοι εργάτες και τους σπρώχνουν στην αιώνια ανεργίαgreek riots 18124 (αφού στην Ευρώπη, το επίδομα ανεργίας και όχι ο μισθός είναι 700 ευρώ).

Επομένως, τα παράπονα των εξεγερμένων για το χαμηλό επίπεδο σπουδών είναι μια ακόμα εκδήλωση της υποκρισίας τους.  Οι ίδιοι πολεμούν κάθε αλλαγή της ισχύουσας κατάστασης.  Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οποιαδήποτε αλλαγή της σημαίνει ότι θα πρέπει να παρατήσουν το τάβλι, τα σφηνάκια και τις συνελεύσεις και, επιτέλους, να σπουδάσουν.

Μόνο ως δείγμα της ανοησίας τους μπορεί να εκλάβει κανείς και τα παράπονα των εξεγερμένων για τα εκπαιδευτικά βιβλία.  Αφού, σύμφωνα με το καύχημα των ίδιων, για τις εξετάσεις διαβάζουν μόνο τις σημειώσεις.   Όποιος, λοιπόν, δεν έχει αγγίξει (όχι ανοίξει) βιβλίο στη ζωή του, δεν έχει ούτε τα εφόδια ούτε το δικαίωμα να κρίνει.  Και αυτό γιατί κρίση δε σημαίνει θράσος και τσαμπαμαγκιά, αλλά χειρισμό κριτηρίων.  Να ξέρει, δηλαδή, κανείς τι λέει.  Σε κάθε άλλη περίπτωση γίνεται το λιγότερο γελοίος.  (Και οι γελοίοι γίνονται, κατά κανόνα, στο τέλος πολύ επικίνδυνοι.)

Η λίστα των παραπόνων τους απ’ τη ζωή τους δε θα ήταν πλήρης χωρίς τους καθηγητές τους.  Ύστερα από 20 χρόνια (1986-2006) στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ως καθηγητής αγγλικών, δικαιούμαι, νομίζω, να επικαλεστώ την προσωπική εμπειρία μου ως αξιόπιστο μάρτυρα όλης της κατάστασης.  Θα διευκρινίσω, κατ’ αρχήν, ότι δίδαξα όλες τις ηλικίες, από δεκάχρονα παιδιά και φοιτητές των ΑΕΙ μέχρι εργαζόμενους μεσήλικες.

Πάμε τώρα στο «ψητό.»  Το πρώτο που παρατήρησα, ήταν το γεγονός ότι τόσο για τους μαθητές μου, όσο και για τους γονείς τους, η greek riots 18125εκμάθηση ξένης γλώσσας είναι αναγκαίο κακό: «Χωρίς το Proficiency δεν μπορείς σήμερα να βρεις δουλειά.»  Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που κάνουν μαθήματα ξένων γλωσσών.  Πρόκειται φυσικά για άκρως αφελή παρανόηση.

Το πτυχίο είναι μόνο η αρχή.  Η συνέχεια της διαδικασίας περιλαμβάνει την εξέταση των γνώσεων της συγκεκριμένης ξένης γλώσσας.  Ε, αυτό συλλαμβάνει τους Έλληνες εξ απίνης.  Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί χρειάζεται να σε βάζει κανείς να μιλήσεις, να γράψεις και να αποδείξεις ότι καταλαβαίνεις μια ξένη γλώσσα, αφού πλήρωσες τόσα λεφτά να πάρεις το πτυχίο.  Δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς τους απέρριψαν σε μια δουλειά παρά το πτυχίο του Cambridge που τόσα χρόνια το ‘χουν κρεμασμένο στο λίβινγκ ρουμ.

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αφ’ ενός ενδημικός για τους Έλληνες και αφ’ ετέρου είναι η απόδειξη της παράκρουσης μέσα απ’ την οποία αντιλαμβάνονται τη ζωή.

Είναι, επίσης, και ένδειξη της αντίληψης που έχουν για τη γνώση γενικά.  Την αντιπαθούν καθώς απαιτεί σοβαρότητα.  Τη θεωρούν άχρηστη, μια και μόνο με μέσον φτάνει κανείς στο θολό προορισμό του.

Σε ό,τι αφορά τις ξένες γλώσσες, η άποψη των Ελλήνων συνοψίζεται στην δήλωση που έκανε σε μένα (το 1996) ένας φοιτητής μαθηματικών, πολύ καλό παιδί κατά τα άλλα.

greek riots 18126«Τα ελληνικά είναι η ωραιότερη γλώσσα του κόσμου!» μου είπε.

«Καμιά άλλη γλώσσα ξέρεις;» τον ρώτησα.

«Όχι,» απάντησε.

«Τότε,» τον ρώτησα, «πώς μπορείς να κρίνεις;»

Απάντηση δεν πήρα.

Μια απ’ τις πρώτες έντονες εμπειρίες μου, ως καθηγητή, είναι από το 1987.  Η τάξη στην οποία ήμουν προετοιμαζόταν για το πολυπόθητο πτυχίο του Cambridge.  Τα θέματα που πραγματευόμασταν ήταν ο στρατός και η αστυνομία.  Για να εμπεδώσουν το απαιτούμενο λεξιλόγιο, ανοίξαμε μια συζήτηση.

«Θα ήθελα να μου πείτε,» είπα στους μαθητές μου που ήταν τότε στην ηλικία των σημερινών εξεγερμένων, «αν η κατάσταση στη χώρα σας ήταν άσχημη, θα είχατε αντίρρηση να επέμβει ο στρατός;»

«Όχι,» μου απάντησαν ομόφωνα.

«Δηλαδή, δε θα σας πείραζε μια στρατιωτική χούντα;» ξαναρώτησα.

«Όχι,» μου απάντησαν οι μαθητές μου, πάλι ομόφωνα.

Δεν είχα και άλλη ερώτηση να τους κάνω.  Σημειώνω μόνο ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους μαθητές μου είναι σήμερα, πιθανόν, γονείς.  Τα συμεράσματα είναι δικά σας.

Βέβαια όποτε ανέφερα ονόματα των Shakespeare, Dickens, Carroll, Swift, T.S. Eliot κ.ά., συναντούσα πλήρη αδιαφορία, η οποία, όπως διαπίστωνα ξανά και ξανά, εκπορευόταν από την άγνοια.  Επίσης, όποτε επιχείρησα να τους δώσω κάτι παραπάνω απ’ τις ασκήσεις του βιβλίου, οι μαθητές μου με σταματούσαν, λέγοντας: greekriots18122«Εντάξει, εντάξει, φτάνει, κύριε καθηγητά.»  Εκτός από δείγμα κακής ανατροφής, τέτοια φράση μαρτυρά και το θράσος του αμαθούς που αποφασίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να μάθει.

Εκείνο που, τελειώνοντας, οφείλω να πω είναι ότι οι περισσότεροι απ’ τους μαθητές που είχα πήραν τα πτυχία που ήθελαν, χωρίς να είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την αγγλική γλώσσα.  Σ’ αυτό βέβαια βοήθησαν και οι διοργανωτές των εξετάσεων, ράβοντας τα τεστ τους ειδικά για τους Έλληνες, ώστε τα αποτελέσματα να μην είναι καταστροφικά και να μη χάσουν την πελατεία.

Βέβαια και υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν αντιπροσωπεύουν καμιά γενιά.  Στα είκοσι χρόνια που θήτευσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ξεχωρίζω μόνο δύο ανθρώπους που μπορώ να αποκαλέσω μαθητές.  Όχι επειδή πήραν τα πτυχία που ήθελαν, αλλά επειδή ξέρουν ότι η μάθηση συνεχίζεται και ύστερα από τη στιγμή που παίρνει κανείς την ειδοποίηση ότι πέρασε με επιτυχία στις εξετάσεις.  Αναφέρομαι στο halia malia και τον jack, οι οποίο αρθρογραφούν ενίοτε και σε αυτή τη σελίδα.

Read Full Post »

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες.  Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.

Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;…  Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη.  Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;…  Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά.  Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;…  Μα, για πάντα, φυσικά.

Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν.  Όσο είναι ακόμα καιρός.

 

Read Full Post »