Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Διαπλοκή’

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πάσχος Μανδραβέλης αναμφισβήτητα ανήκει, μαζί με τον αναλυτή της Ελευθεροτυπίας Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, στους ελάχιστους σοβαρούς Έλληνες δημοσιογράφους.

vouli2 Δε χάνει τη σοβαρότητά του ακόμα και όταν προσπαθεί, τρόπον τινα, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τους γκραικυλιστανούς πολιτικάντηδες, μάλλον υπαινισσόμενος ότι είναι ο καθρέφτης εκείνων που τους αναδεικνύουν σε κυβερνητικούς θόκους, παρά την πασίδηλη έλλειψη κάθε ιδιότητας.

Το άρθρο του Μην πυροβολείτε (άλλο) τους πολιτικούς προσφέρει μια θαυμάσια αφορμή να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα σχετικά με τους Γκραικύλους που μόνο η παντελής έλλειψη κοινωνικών κριτηρίων τους επέτρεψε να ασχοληθούν με την πολιτική.

Ευθύς αμέσως, ο Μανδραβέλης θέτει ένα ανύπαρκτο όσο και απλοϊκό δίλημμα.

Αλήθεια!  Αν όλοι οι πολιτικοί είναι χάλια και δεν προσφέρουν καμιά προοπτική, τότε γιατί να μην πάρουμε κι εμείς τις μολότοφ;

Η αλήθεια είναι ότι, μηδενός εξαιρουμένου, οι Έλληνες πολιτικοί είναι χάλια από κάθε άποψη.

Δεν παράγουν πολιτική διότι ούτε θέλουν ούτε ξέρουν πώς να το κάνουν. Το μόνο που θέλουν και ξέρουν είναι να ξεκατινιάζονται, να παραληρούν, να χυδαιολογούν, να κλέβουν.  Όλες οι πράξεις τους έχουν έναν και μοναδικό σκοπό – να γίνουν είδηση στο δελτίο των οχτώ και προσκεκλημένοι σε διάφορες εκπομπές και τηλεπαράθυρα.

Χρόνια τώρα, οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν καμιά ανάμειξη στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στην τύχη της χώρας τους.  Ακόμα και οι αποφάσεις που αφορούν στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας λαμβάνονται χωρίς καμιά συμβολή, χωρίς καμιά ενεργό συμμετοχή των Ελλήνων πολιτικών.  Οι Έλληνες πολιτικοί απλώς παρίστανται στη λήψη αυτών των αποφάσεων.

Αλήθεια, θυμάται κανείς κάποια μακροπόθεσμα οφέλιμη για τον τόπο ενέργεια οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης τα τελευταία είκοσι χρόνια;  Το μόνο που μένει στη μνήμη απ’ αυτή την περίοδο είναι τα ερωτικο-οικονομικά σκάνδαλα των μελών τους.

Αλλά και οι σημερινοί – δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – ποια πολιτική παράγουν;  Τι προσφέρουν στον ελληνικό λαό;

Τι έχει προσφέρει, φέρ’ ειπείν, η Ντόρα Μπακογιάννη στην Ελλάδα;  Ποια ενέργειά της ενίσχυσε τη θέση της χώρας ή έστω βελτίωσε την εικόνα της διεθνώς;  Η μόνη ικανότητα που διαθέτει η σημερινή υπουργός Εξωτερικών είναι να κάνει δημόσιες σχέσεις και, βέβαια, να φλυαρεί για ώρες ατελείωτες.  Τρία λεπτά αφού τελειώσει, όμως, θυμάται κανείς τι είπε;  Οϋτε η ίδια.

Τίποτα το περίεργο.  Με τα γονίδια του Μητσοτάκη μπορεί ποτέ να είναι κανείς χρήσιμος;

Στο Γιώργο Αλογοσκούφη δεν αξίζει καν να αναφερθεί κανείς.  Η ανικανότητά του είναι γραμμένη στο προσωπό του.  Ακόμα και σε τελείως διαφορετικούς καιρούς, θα ήταν το ίδιο λίγος.  Το ίδιο ισχύει για το Σουφλιά, το Μεϊμαράκη, την Πετραλιά και όλους τους υπόλοιπους που απαρτίζουν το, κατ’ ευφημισμόν και μόνο, υπουργικό συμβούλιο του συζύγου της Νατάσας.  Δεν είναι πολιτικοί όλοι αυτοί, ούτε καν πολιτικάντηδες.  Σταλινικοί απαράτσικ βουτηγμένη στην «κομματική πειθαρχία» είναι.

Μα και η μείζονα αντιπολίτευση, ποια πολιτική παράγει;  Όλο με κασέτες ασχολείται.  Σαν τον Τριανταφυλλόπουλο και τον Αναστασιάδη.

Ο γιος Παπανδρέου έχει καταλάβει (η περίφημη, ενδημικά ελληνική, θεωρία του «ώριμου φρούτου») ότι λόγω της ηλιθιότητας του ανιψιού Καραμανλή θα κυβερνήσει, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα.  Γι’ αυτό και μπορεί να αναλώνεται σε αυτιστικά εσωκομματικά παιχνίδια με τους αυριανούς υπουργούς του (τους χθεσινούς του Σημίτη).  Με ένα λόγο, η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καν η αγοραία αντιπολίτευση του πεζοδρομίου που κάνουν ο ΣΥΡΥΖΑ και το ΚΚΕ.

Στο σύνολό τους, οι δικοί μας – πραγματικά δεν ξέρει κανείς και πώς να τους χαρακτηρίσει – είναι γνωστοί σ’ όλη την οικουμένη ως παρακατιανοί της διεθνούς κοινότητας.  Γι’ αυτό κανένας δεν τους λαμβάνει υπόψη.  Γι’ αυτό δε ζητάει κανείς τη γνώμη τους για τίποτα.  Ούτε για τα θέματα που αφορούν άμεσα στη χώρα τους.  Η διεθνής κοινότητα απλώς τους ανέχεται αναγκαστικά, μια και δε γίνεται να αποβάλλει την Ελλάδα απ’ τους οργανισμούς της.

Όσο για τις μολότοφ, ε, είναι λίγο απλοϊκό το σύνθημα.

Μετά την έκτη δημοτικού, έχει μάθει κανείς ότι οι μολότοφ και η βία δεν έλυσαν ποτέ κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Με τη ρίψη μολότοφ και τους βανδαλισμούς κανένας ποτέ δεν κέρδισε περισσότερη ελευθερία.  Κάθε άλλο.  Αυτός ο συνδυασμός οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, είτε σε γκούλαγκ είτε σε δικτατορίες.

Όμως εξαιτίας αφ’ ενός του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τους και αφ’ ετέρου της ανηθικότητας της Αριστεράς, οι έφηβοι χούλιγκαν ούτε μπορούν ούτε ποτέ θα μπορέσουν να αντιληφθούν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετύχει κανείς αυτό που θέλει.  Αν βέβαια το θέλει ειλικρινά.

Η απελπισία τους είναι αβυσσαλέα, επειδή αβυσσαλέο είναι το πνευματικό κενό τους.  Αυτό τους οδήγησε στην καταστροφική μανία των προηγούμενων εβδομάδων και θα τους οδηγήσει εκεί ξανά.  Τίποτα άλλο δεν μπορούν να κάνουν.

Δε βλέπουν άλλες λύσεις επειδή δεν μπορούν να δουν καθαρά τον εαυτό και τον περίγυρό τους.  Και δεν μπορούν να τα δουν καθαρά διότι δεν ξέρουν να σκέφτονται.  Αλλά, το να μάθουν να σκέφτονται δεν ήταν ποτέ επιδίωξή τους.  Γι’ αυτό ακόμα και η «απελπισία» τους είναι μια φθηνή σαπουνόπερα.

Δεν «απελπίζονται» οι Έλληνες έφηβοι ούτε για το μέλλον τους ούτε για την ανεργία ούτε για την επαγγελματική αποκατάστασή τους.  Κούφια λόγια είναι όλα αυτά.

Underage_drinking_1107 Οι Έλληνες έφηβοι είναι απελπισμένοι γιατί δεν υπάρχουν πια φράγκα για να μπεκρουλιάζουν κάθε βράδυ και για να αγοράζουν κάθε βδομάδα καινούργιο κινητό.  Γι’ αυτό πετάνε μολότοφ.

Υπάρχουν δύο διέξοδοι απ’ την απελπισία: η μια είναι η ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή του, η άλλη είναι η αυτοχειρία.

Η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα το κομμάτι της που (τελείως αδόκιμα) αποκαλείται νεολαία διάλεξε, απ’ ό,τι δείχνει, το δεύτερο.

Ήταν η μοναδική επιλογή που μπορούσε να κάνει.

Read Full Post »

Οι επιπτώσεις του λαϊκισμού του Παπανδρέου φάνηκαν είκοσι περίπου χρόνια  αργότερα, στον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία ο διάδοχός του.  Η παπανδρεϊκή “αλλαγή” μοίρασε καλοπέραση με δανεικά λεφτά.  Ο σημητικός “εκσυγχρονισμός” μοίρασε όνειρα γρήγορου πλουτισμού με μετοχές φούσκες και δάνεια θηλιές.  Ήταν οι δύο όψεις του ίδιου (υποτιμημένου) νομίσματος.

Ο φίλαρχος καθηγητάκος δεν εφήυρε βέβαια τη διπαλοκή.  Απλώς τη βοήθησε να πάρει διαστάσεις πρωτόγνωρες ακόμα και για τα (περίφημα) ελληνικά δεδομένα.  Η άνοδός του στην εξουσία δε συνέπεσε απλώς με την έξαρση της επιρροής των ιδιωτικών ΜΜΕ.  Την προκάλεσε καθώς δεν έβλεπε με ποιο άλλο τρόπο θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία.

Η παροιμιώδης επικοινωνιακή ανεπάρκειά του (αντικείμενο χλευασμού ακόμα και από μια κυράτσα αποδεδειγμένα χαμηλού πνευματικού επιπέδου) τον οδήγησε στο να αναζητήσει αρωγούς ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών ΜΜΕ, τους μεγαλοεγολάβους διαπλεκόμενους μέχρι το λαιμό με το ελληνικό δημόσιο.  Το αντάλλαγμα για τη στήριξη που του παρείχαν ήταν η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, όπως η προστασία από οποιονδήποτε ανταγωνισμό για την ανάληψη δημόσιων έργων ή η μη επιβολή ξεκάθαρου νομικού πλαισίου για τη  λειτουργία των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών τους, το τέλειο εργαλείο για εκβιασμό.

Ο καθηγητάκος δεν είχε, φυσικά, καμιά αντίρρηση να τους εξυπηρετήσει, αρκεί να διατυμπάνιζαν τα “ευεργετήματα” του κούφιου εκσυγχρονισμού του, εξασφαλίζοντάς του, έτσι, την επανεκλογή στο πολυπόθητο αξίωμα.

Η διακυβέρνησή του εστίασε στην οικονομία μόνο κατ’ επίφαση.  Η οικονομική πολιτική της έπρεπε να είναι καταστροφική διότι ήταν το όχημα με το οποίο θα επιτύγχανε τον πραγματικό στόχο της.  Το έργο που ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Κώστας Σημίτης ήταν η ολοκλήρωση της διάβρωσης του κονωνικού ιστού.

Και τα κατάφερε παραπάνω από περίφημα.  Μέσα σε οχτώ χρόνια εξαφάνισε οριστικά ένα ολόκληρο κοινωνικό στρώμα – το μεσαίο.  Έτσι, ο εικοστός πρώτος αιώνας βρήκε την Ελλάδα με δύο κοινωνικούς πόλους: την αγκομαχούσα Γενιά των 700 ευρώ και την προκλητική πλουτοκρατία των απατεώνων, λαθρεμπόρων και προαγωγών.

Read Full Post »

Στην εποχή που το μοναδικό κριτήριο της ατομικής ελευθερίας είναι το ότι δε βρίσκεται κανείς στη φυλακή, το μοναδικό κριτήριο της ευφυΐας ο βαθμός ανάπτυξης του ενστίκτου επιβίωσης και το μοναδικό  κριτήριο της κοινωνικής προσφοράς ο αριθμός εμφανίσεων σε τηλεοπτικά παράθυρα – στην εποχή που η φαυλότητα είναι το μοναδικό κριτήριο της ευτυχίας, οι ασήμαντοι δεν μπορεί παρά να είναι οι μοναδικοί δημιουργοί των κριτηρίων ουσίας στην πολιτική, στην τέχνη, στην  πνευματική ζωή.

Άπαξ και αναθέσει κάποιος, έστω από νωθρότητα, τη διαχείριση των βασικών αξιών του σε ήσσονος νοημοσύνης ανθρώπους παραιτείται οριστικά από κάθε παραγωγή πολιτικής, πολιτισμού και ήθους.

Οι Νεοέλληνες υπέβαλαν αυτή την παραίτηση στη δεκαετία του 1980.  Άραγε ακριβώς επειδή είχαν μόλις  αποτινάξει το ζυγό που τους είχε φορέσει η συμμορία του Παπαδόπουλου;  Ποιος ξέρει;  Το γεγονός είναι πάντως πως τότε ανέθεσαν τη  μεταρρύθμιση της κοινωνίας τους, σε ένα δημαγωγό που – ιδιωτικά, βέβαια – Ουγκαντέζους τους ανέβαζε και Ουγκαντέζους τους κατέβαζε.

Ένας τέτοιος ηγέτης ήταν φυσικό να περιβληθεί από ανέμελους μποέμ με σκισμένες σαγιονάρες.  Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, πληρούσαν τη βασική προϋπόθεση για να γίνουν ακόλουθοί του – όφειλαν την ύπαρξή τους σε εκείνον.  Μέσα σε οχτώ χρόνια, ο δημαγωγός τους έκανε νοικοκύρηδες.

Άραγε για να βαρύνει κάπως το έργο ή για ακόμα περισσότερο χαβαλέ (ποιος ξέρει;), ο ηγέτης πρόσθεσε στο θίασό του και κάτι άλλα αστέρια που την επταετία την έβγαλαν με τράκα στα παρισινά καφενεία και τις γερμανικές μπιραρίες;

Όποιος πίστεψε αληθινά και πάλεψε πραγματικά για την κοινωνική αλλαγή στην Ελλάδα είτε περιθωριοποιήθηκε είτε διαπομπεύτηκε από τον ίδιο τον εφευρέτη της, είτε έφυγε απηυδισμένος.  (Εξαιρείται,  βέβαια, ο Κωνσταντόπουλος.)

Μετά τη χούντα, αντί να ενηλικιωθούμε, ξεμωραθήκαμε πέρα από κάθε όριο.   Παραγίναμε ξαφνικά ελεύθεροι χωρίς την απαραίτητη μορφωτική υποδομή και δεν ξέραμε πώς να χειριστούμε την κατάσταση.  Επειδή ο ηγέτης μας είχε αφήσει να εννοηθεί πως, τώρα που αυτός μας κυβερνά, δεν πρόκειται να πάθουμε κανένα κακό, γίναμε επιρρεπείς σε παντός τύπου ανομίες – από την οδήγηση κάτω από την επίρροια του αλκοόλ μέχρι καταπάτηση δασικών εκτάσεων και τις μίζες.  Ήταν η εποχή που ενστερνιστήκαμε, εξάλλου, τη λούφα, την τσαμπαμαγκιά, το τσιφτετέλι και τον πρωτόγονο καταναλωτισμό ως πλέον εκλεπτυσμένη έκφραση της ελληνικότητάς μας.

Η εδραίωση της φαιδρότητας και της απατεωνιάς ως θεμελιακών αξιών του πολιτικού μας συστήματος δεν μπορούσε παρά να καθιερώσει τους πλέον φαιδρούς ανάμεσά μας ως αποκλειστικούς διαμορφωτές της γνώμης μας και δημιουργούς του συνόλου των αξιών του νεοελληνικού πολιτισμού.

Στη δεκαετία του 1980 οριστικοποιήθηκε η κατάντια του νεοελληνικού πολιτισμού σε εσωκομματική υπόθεση της Αριστεράς.

Μάταια θα αναζητήσει κανείς “καλλιτέχνη” ή “στοχαστή” που έκανε επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στην Ελλάδα μετά τη χούντα, που να μην έχει περάσει από την ΚΝΕ ή το Ρήγα, ως μέλος ή στέλεχος ή έστω για να κάνει τους τεμενάδες που απαιτούνται για την έκδοση του πιστοποιητικού αριστερών φρονημάτων.  Εξαίρεση δεν αποτέλεσαν ούτε οι κολλητοί της υποργού πολιτισμού της επίμαχης δεκαετίας.  Κάθε άλλο μάλιστα.

Έτσι, στη δεκαετία του 1980, μια οργανωτικά διαλυμένη Αριστερά διαμόρφωσε, χωρίς αντίλογο, τον νεοελληνικό πολιτισμό.

Τα κριτήριά της και οι μέθοδοι με τις οποίες τα επέβαλε ήταν, βέβαια, αμιγώς ζντανοβικά, πήρως υποταγμένα σε έναν τελικό σκοπό: την ανασυγκρότηση του κόμματος  και την διεύρυνση της επιρροής του στην κοινωνία.  Προς όφελος, φυσικά, των κομματικών ταμείων (τα οποία, ως κύριο γνώρισμα, έχουν, ακόμα και σήμερα, την πλήρη αδιαφάνεια).  Άλλα “κριτήρια” και άλλους στόχους, μια αυθεντική Αριστερά δε θα μπορούσε, άλλωστε, να διανοηθεί.

Η σημαντικότερη επίπτωση της αμείλικτης λογοκρισίας την οποία, από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης ως και σήμερα, ασκεί η Αριστερά σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε δεν αναπαράγει τα μυθεύματά της, είναι ο πληθωρισμός συγγραφέων, ποιητών, ζωγράφων, σκηνοθετών, ηθοποιών, κριτκών τέχνης, μουσικών, ακαδημαϊκών και, φυσικά, δημοσιογράφων με μοναδικό προσόν την “αριστερή ταυτότητά” τους.

Το ότι ο ελληνικός πολιτισμός, παρ’ όλα αυτά, δεν έχασε τελείως την υπόληψή του οφείλεται αποκλειστικά στους Έλληνες δημιουργούς και στοχαστές που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο εξωτερικό, ξεφεύγοντας έτσι από το χέρι του κομματικού λογοκριτή.

Read Full Post »

Γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αναγόρευσε το σκληρό Αργεντινό δικτάτορα Βιντέλα σε μετριοπαθή πολιτικό και αντιιμπεριαλιστή;

Α) Επειδή ο Βιντέλα ήταν πραγματικά ένας μετριοπαθής πολιτικός (οπότε οι αγνοούμενοι της Αργενιτνής είναι παραμύθι);

Β) Επειδή ο Μπόμπολας ήταν ο αποκλειστικός μεταφορέας των αργεντίνικων σιτηρών;

Γ) Επειδή ο Βιντέλα αναφέρθηκε μια φορά με καλά λόγια στο Φιντέλ Κάστρο.

Δ) Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω – είμαι οπαδός / μέλος / στέλεχος / παρατρεχάμενος του ΚΚΕ.

Read Full Post »

karamanlisjr1 Αν ποτέ ο Καραμανλής από αποτυχημένος διαχειριστής πολυκατοικίας γίνει (έστω και αποτυχημένος) πρωθυπουργός…  Αν ποτέ οι Αλογοσκούφηδες, οι Ρουσώπουλοι, οι Μπακογιάνναινες κ.ά. “υπουργοί” του γίνουν υπουργοί…  Αν οι Τατούληδες, οι Πολύδωρες, οι Μηχαλολιάκοι, οι Ψωμιάδηδες και όλοι οι υπόλοιποι καρεκλοκένταυροι ρουσφετολόγοι πολιτικάντηδες γίνουν ποτέ πολιτικοί με αιδώ…

Δηλαδή, αν ποτέ η ΝΔ, από “κόμμα” γίνει κόμμα και το μπουλούκι του Καραμανλή, από “κυβέρνηση”  γίνει κυβέρνηση, τότε θα έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς με τα πεπραγμένα τους.

Επειδή όμως ο μπουλουκάρχης, με το μυαλό που κουβαλάει, το μόνο που κατάλαβε ήταν ότι, για να μείνει στην εξουσία, πρέπει να βαδίσει στ’ αχνάρια των αλαζόνων προκατόχων του και όχι να τα σβήσει με μια μονοκονδυλιά… το μπουλούκι του και να το φτύσει κανείς, το σάλιο του, μόνο, θα χαλάσει.

Read Full Post »

βουλή3

 

Ελλήνας διαπλεκόμενος γεννιέσαι – δεν γίνεσαι.

Read Full Post »

τραπεζίτες1 Με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε ότι χρειάζεται να θυμίσουμε το αυτονόητο:

Οποιοσδήποτε δανείζει χρήματα με τόκο είναι τοκογλύφος.  Στον κανόνα αυτό δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.

Δίνει κανείς χρήματα (ή ό,τι άλλο του ζητηθεί) στους συνανθρώπους του διότι θέλει να τους βοηθήσει σε ώρα ανάγκης, σε μια δύσκολη στιγμή.

Όχι επειδή θέλει να τους εξοντώσει οικονομικά, ηθικά και ψυχολογικά.

Η πλήρης εξόντωση των πελατών τους είναι ο μοναδικός στόχος τόσο των ερασιτεχνών τοκογλύφων, όσο και των επαγγελματιών του είδους, των τραπεζιτών.

Οι πρώτοι, κακοντυμένοι, περιφέρονται στο καζίνο του Λουτρακίου και στα στενά γύρω από την Ομόνοια και, ενίοτε, καταλήγουν και στη φυλακή.  Οι τελευταίοι, ακριβοντυμένοι, περιφέρονται στα πολυτελή γραφεία τους στα τραπεζικά μέγαρα και τις πολιτειακές εκδηλώσεις.  Τα παράσιτα αυτά όχι μόνο δεν καταλήγουν ποτέ στη φυλακή, αλλά, χάρη στους δημοσιογράφους, γίνονται και εθνικοί ευεργέτες.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα: ο capo του καρτέλ των τοκογλύφων, Τ.Α.  Ανίκανος να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, ο αξιότιμος κ. Ν.Ν., μας πληροφορεί, στη στήλη του, Ανάλυση (Η Καθημερινή, 03-07-08), ότι εγκρίθηκε η εισήγηση του capo στο Δ.Σ. του και η Αντεθνική Τράπεζα της Ελλάδος θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή τριάντα χειρουργείων στον Ευαγγελισμό.

Πρόκειται, γράφει ο ερωτοχτυπημένος αναλυτής, για μια μεγάλη προσφορά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που τιμά ιδιαίτερα τον κ. Τάκη Αράπογλου ο οποίος, αναδεικνύοντας στο έπακρο την κοινωνική ευαισθησία της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, έχει ενισχύσει πολλαπλές εθνικές πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες με μεγάλα οφέλη για τους πολίτες.

Ενίοτε, τα αυτονόητα αποσιωπούνται.  Στη προκειμένη περίπτωση, ο εγκωμιαστής (από ενθουσιασμό, άραγε, ή για κάποιο άλλο λόγο;…) απέκρυψε τα εξής γεγονότα:

Όπως και όλα τα άλλα τερτίπια τους, η συγκεκριμένη δωρεά γίνεται αποκλειστικά για λόγους εξωραϊσμού της ισχυρότερης των τεσσάρων “οικογενειών” του καρτέλ των τοκογλύφων και του godfather της.  Ο απώτερος σκοπός είναι, ως συνήθως, η προσέλκυση νέων θυμάτων.

Για το δημόσιο σύστημα υγείας, ο Τ.Α. και το Δ.Σ. του σκοτίστηκαν.  Καθώς δεν το χρησιμοποιούν.  Τέτοιοι τύποι νοσηλεύονται αποκλειστικά στο εξωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα σημαντική πτυχή σ’ όλη την ιστορία:

Τα χρήματα για την κατασκευή των χειρουργείων ασφαλώς και δε θα εκταμιευθούν από τους προσωπικούς λογαριασμούς του capo Τ.Α. και των μελών του Δ.Σ. της Αντεθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.

Θα προέρθουν από την αισχροκέρδεια των πανωτοκίων και άλλων τοκογλυφικών τεχνασμάτων που αποτελούν τη βάση της κερδοφορίας της Αντεθνικής Τράπεζας και που, επανειλημμένα, κηρύχθηκαν παράνομα από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

τ.αράπογλου1 Ο χρηματοδότης, λοιπόν, των τριάντα νέων χειρουργείων του Ευαγγελισμού δε θα είναι κανένας Τάκης Αράπογλου, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που θα νοσηλευθούν σ’ αυτά με σοβαρά καρδιακά και άλλα νοσήματα που απέκτησαν συναλλασσόμενοι με την Αντεθνική Τράπεζά του.  Επειδή βρέθηκαν σε ώρα ανάγκης, σε μια στιγμή αδυναμίας και, παραπλανημένοι από τις διαφημίσεις τους, έμπλεξαν μαζί τους.

Για να δοθεί η χαριστική βολή στους τοκογλύφους και τους αυλοκόλακές τους, το μόνο που μένει να κάνουμε είναι:

Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.

και:

Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.

Όσο για τα χειρουργεία στον Ευαγγελισμό:

Εφόσον θα έχετε πάρει και το τελευταίο ευρώ σας από τις τράπεζες, πήγαινετε και δώστε όλα τα λεφτά σας στον καθηγητή Ρούσσο.  Να χτίσει, όχι τριάντα αλλά τριακόσια νέα χειρουργεία στον Ευαγγελισμό.

Read Full Post »

Older Posts »