Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘World’ Category

Εχθές συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την οριστική αποχώρηση του ανθρώπου ο οποίος ήταν και θα παραμείνει ο γνήσιος Κατευθυντής. Τον γνωρίσατε μέσα τριών ονομάτων: Χαράλαμπος Αβρός, Μάρκος Ικαριώτης και βέβαια Directionist.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο θα ξαφνιαζόταν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια, ούτε καν αν θα του έκανε εντύπωση τίποτα απ’ όλα αυτά. Μάλλον όχι. Μα σίγουρα όχι, καθόλου, διότι τα είχε δει όλα ήδη τότε, το 2008 και 2009, και είχε καταλάβει ακριβώς που οδηγούσαν/κατευθυνόταν τα γεγονότα. Το αδιέξοδο το έδειξε με μεγάλη ακρίβεια και διορατικότητα.
Επειδή όλα τα κείμενά του blog ακόμα υπάρχουν στο website αυτό σε αναλλοίωτη και γνήσια μορφή τους, εδώ θα επαναφέρουμε μόνο δυο αποσπάσματα για να σας υπενθυμίσουμε ότι ακόμα τότε ο Καθευθηντής τα είδε και τα είπε.
Το πρώτο, Η χούντα του 2008 (Μάρκος Ικαριώτης στης 14 Δεκεμβρίου 2008), αναφερόταν στις αναταραχές που άφησαν την Αθήνα μισόκαμμένη και που όχι μόνο έδειξαν ότι ο λαϊκισμός είχε εδραιωθεί μέσα στη ζωή και το μυαλό όλων των Ελλήνων, αλλ’ επίσης ανέδειξαν και το καινούργιο του τύπο, το λαϊκισμό του τίποτα και του άδειου άβυσσού του.

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες. Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.
Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;… Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη. Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;… Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά. Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;… Μα, για πάντα, φυσικά.
Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Το δεύτερο, Η χαριστική βολή (από τη 23 Μαρτίου 2008), έλεγε κάτι που περνάει από το μυαλό πολλών Ελλήνων αυτές της μέρες του «Μνημόνειου» και του «κουρέματος». Μόνο που τώρα είναι πλέων αργά και η ευκαιρία χάθηκε. Τώρα, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι χαμένοι και βαθιά χωμένοι στη βλακεία τους, το αναφέρουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και να μπορέσει ο γνήσιος Ο Κατευθυντής να αναπαυθεί τελικά.

Να δώσουμε τη χαριστική βολή στην κοινωνία της αποβλάκωσης και της μιζέριας
Για να μπορέσουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη θέσμιση της κοινωνίας αυτονομημένων ανθρώπων, πρέπει, καταρχήν, να δώσουμε τη χαριστική βολή στην παρούσα, ξοφλημένη και αδιέξοδη κατάσταση.
Αντίθετοι προς οποιαδήποτε έννοια καθοδήγησης, συνδικαλισμού ή κομματισμού, εμείς πιστεύουμε πως αυτή η χαριστική βολή μπορεί να δοθεί αποτελεσματικότατα, χωρίς να εκτεθεί ή να καταφύγει κανείς στη βία. Δεν καλούμε σε καμία ταξική, πολιτιστική, κόκκινη, πράσινη, γαλάζια ή άλλη επανάσταση. Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν, ανεξαίρετα, σε δικτατορίες, εξαθλίωση, κτηνωδίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Καταρχήν ως θέμα για σκέψη και συζήτηση και κατόπιν και ως σχέδιο δράσης, προτείνουμε κινήσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει χωρίς να βλάψει τον εαυτό του και τους γύρω του.
• · Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.
• · Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.
• · Άρνηση πληρωμής οποιουδήποτε λογαριασμού, δόσης, προστίμου κ.λπ.
• · Πλήρης αποχή από κάθε κατανάλωση.
• · Άρνηση υποβολής φορολογικών δηλώσεων, πληρωμής και απόδοσης φόρων.
• · Πλήρης αποχή από οποιαδήποτε έμμισθη εργασία.
• · Αποχή από οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα ― εκλογική, κομματική, συνδικαλιστική κ.ά.
• · Αποχή από οποιαδήποτε συγκέντρωση, συλλαλητήριο, διαδήλωση ή άλλη εκδήλωση, ιδιαίτερα εφόσον είναι οργανωμένη ή καθοδηγούμενη από φορείς, ομάδες, συλλόγους.
• · Αποχή από τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.
• · Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά ή μαζικά μέσα μεταφοράς.
• · Αποχή από κάθε ψυχαγωγία για την οποία απαιτείται καταβολή αντιτίμου.
Για να είναι αποτελεσματικές, όλες αυτές οι κινήσεις πρέπει, απαραίτητα, να γίνουν ΜΑΖΙΚΆ και ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ.
Αλλιώς, το ένστικτο αυτοσυντήρησης του σημερινού κοινωνικού εξαμβλώματος θα μηχανευτεί τρόπους για να μας αποπροσανατολίσει από το στόχο μας που είναι το τελειωτικό χτύπημα στο ίδιο το εξάμβλωμα και η θεμελίωση μιας αξιοπρεπούς ζωής.

Τέλος, αν θέλετε να απολαμβάνετε περισσότερες σκέψεις ενός διορατικού ανθρώπου και να καταλάβετε καλύτερα το γιατί και πώς, διαβάστε ξανά την Πολιτεία της ασημαντότητας (τέλος του 2008).
Βέβαια, όλο αυτό το blog δείχνει ένα πράγμα ξεκάθαρα: όταν χάνεται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος και ο χαμός αυτός είναι ανεκτίμητος και μη ανατρέψιμος. Ειδικά γιατί σήμερα οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση.

Αυτά για αυτή τη φορά.

Read Full Post »

Από τον Chris Anart

With the recent opening of the new hypermodern Museum of Acropolis, of course, the issue of the Parthenon marbles gains a new momentum. Not that it has ever lost the edge, but now the last cynical and arrogant argument of dimwit curators of that weird place called The British Museum ceases to stand. Remember, the argument was that there were no adequate facilities at their original site that would guarantee their proper preservation and conservation. But, let’s take things from the beginning.

First of all, the very way in which Mr. Elgin acquired the marbles is doubtful. That is, it is not clear whether it was a legitimate purchase or just a poorly covered snatch. But, let’s assume that everything was legitimate. That brings us to the second usual point made about the late benefactor of global cultural tradition.

That second point is that Elgin actually saved the marbles from disaster. But, mind you, that couldn’t have been his intention, because he simply couldn’t know that the notorious shelling of the Parthenon was going to take place some years later. Unless, of course, one wants to add clairvoyance and prophecy to other amazing qualities and abilities this hero was attributed with. Now, that doesn’t stand simply because most of the marbles and statues that were left behind by Elgin did survive. Furthermore, he actually ruined them by having the top layers of the marbles scrubbed off with iron brushes. What can we say: they just weren’t white enough for Mr. Elgin’s taste.

Finally, even the argument — generally so appealing to the well-known British arrogance and cynicism — claiming that the locals (I hesitate to call them Greeks, since the continuation of Greek national identity is somewhat a point of contention among those same exquisite British scholars) do not have the knowledge or expertise to properly preserve the remnants of the culture the West claims to be the rightful hair to; even that argument remains quite shaky. They (the locals) did do, and are still doing quite a good job in protecting the Acropolis and other ancient monuments and sites from pollution and other perils they are exposed to nowadays.

  • One thing has to be said, though, and that is a big thanks to the Italians, the Brits, the Germans, the French and others who did their best to uncover, preserve and revive the legacy of ancient civilizations, especially Greek and Roman. However, given the comments and the “arguments” put forward by the curators of the British Museum — which were, of course, duly reported by the BBC, together with the malicious comments about the official opening of the Museum of the Acropolis — one seriously doubts whether they are the right people for the job.

I mean, given the lame arguments one wonders whether they ever did such a good job at preserving and conserving the legacy everyone in Europe is so proud of, or is it actually the legacy of Mr. Elgin that they preserve. For those comments and statements reveal a typical “Elginian” attitude, which could be summarized in this way: they (the marbles) are great, they are beautiful, I want them and I’m not giving them to anybody else. That seems to be the position behind the dimwit — and certainly extremely arrogant (as stupidity and stubbornness always are) — statement of one British Museum official that the marbles should stay separated so that their Greek side be visible in Athens and their universal meaning will still be observed in London.

Now, that seems to imply that Greece is not a part of the world but rather just a peculiar local community and place, whereas the British Museum holds a copyright on universal values and meanings. And all that by exhibiting artifacts from all over the world in a place called, not the World Museum, but exactly the British Museum. And, aside from a childish anal fixation on possession, that shows just how much the remnants of old British cultural colonialism are still alive and kicking in the Kingdom.

What are we supposed to think? That this is all somehow British art and architecture, and not Egyptian, Greek, Indian etc.? Well, if it’s not the colonial heritage and the nostalgia for it, there could be only one other reason for this stubbornness: the profit. Understandably and expectably, the profits of the British Museum are bound to drop should the marbles be returned, and we all know how much it hurts to lose money.

Another “argument” that could be heard from a lady curator of the Brit Museum was that the marbles could not be returned to their original location because they are not isolated single statues or works, but part of an ensemble, of a greater complex. Well, this clearly shows how these people totally miss the essential points of this matter.

· They have to be returned exactly because they are parts of a greater and absolutely integral work. That’s exactly why, dummy!

And that is the essential thing here: if you keep them separated (now that there is no infrastructural reason and no problem with the facilities or adequate expertise) their very essence will remain ruined and mutilated. Those marbles were made in a certain environment, they emerged from that specific soil and were meant to blend with the landscape and the configuration of their homeland. In other words, they lack their full meaning, value and sense as long as they are wrested from their original location. and, of course, nobody (be it an expert, a tourist or an art lover) could even begin to truly and properly appreciate this meaning, value and sense as long as the separation is in effect.

But, this goes without saying for anyone who knows anything at all about classical antiquity, about art, or about history and archeology. Ask any classicist and she will tell you that this and other great works of classical antiquity possess exactly that characteristic: they are incorporated in their immediate environment and they are fully functional as works of art only if and when they are completed with the soil they emerge from and the landscape (location, configuration) they are situated in. Only then and there are they complete and are what they really are.

· So, it is not — or at least should not be — a question of anybody’s national treasure, national legacy or right to possession of the marbles. (Hence, the question of whether they were looted or legally purchased is absolutely irrelevant.) It is a question of the universal cultural legacy of this planet. Therefore, the marbles will not be returned to the Greeks, nor taken away from the Brits. They were never theirs, or anybody else’s for that matter.

· The marbles will return to their home, their homeland and their origins, the only place they belong to and the only place that rightfully belongs to them.

Read Full Post »

gaza2_narrowweb__300x437,0 Όλος ο ντουνιάς ήξερε ότι το Ισραήλ θα αντιδρούσε με υπερβολική βία, στην παραμικρή πρόκληση από τη Χαμάς.  Έτσι έκανε στο παρελθόν, έτσι κάνει και σήμερα, έτσι θα κάνει όποτε του δοθεί η ευκαιρία.

Καλύτερα απ’ όλους το ήξερε η ίδια η Χαμάς.

Επομένως, η ερώτηση που πρέπει να τεθεί είναι: Γιατί η Χαμάς κάθε τόσο χτυπάει με ρουκέτες το νότιο Ισραήλ;

Πιστεύει ότι έτσι θα αφανίσει το κράτος του Ισραήλ;

Ή ξέρει ότι το να δίνει αφορμές για σφαγές αμάχων ομοθρήσκων της είναι ο καλύτερος τρόπος που έχει μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση για να ανανεώσει τις τάξεις της, αλλά και να διεκδικήσει μεγαλύτερες επιχορηγήσεις από τα σημεία του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου που δεν είναι διόλου σκοτεινά;

Όσο για τους Παλαιστινίους: αν ακόμα πιστεύουν ότι η Χαμάς θα τους σώσει, ε, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους.

Read Full Post »

by jack

kke1 Στην Ελλάδα αυτοί που θορυβήθηκαν περισσότερο από τις εξελίξεις στην Αμερική δεν ήταν οι ακροδεξιοί, οι ισλαμόφοβοι (αν υπάρχουν τέτοιοι στην Ελλάδα) και γενικά οι δυνάμεις τις συντήρησης που φυσιολογικά θα έπρεπε να στεναχωρηθούν περισσότερο, αλλά το ΚΚΕ, που είδε τον μπαμπούλα που είχε κατασκευάσει να αποκτάει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Ήταν το πρώτο κόμμα που έσπευσε να πάρει θέση στην εκλογή Ομπάμα τονίζοντας στους οπαδούς του ότι δεν πρέπει να εφησυχάζουν, αφού δε θα αλλάξει κάτι στην ουσία της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής δύναμης.

Βέβαια μέσες άκρες δεν έχουν άδικο. Άλλωστε όλες οι νηφάλιες φωνές από όλους τους χώρους το τόνισαν αυτό, αλλά αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο τη σημασία της εκλογής του αφρικανού μετανάστη.

Βέβαια, το ΚΚΕ έχει απαντήσει και σε αυτό, παραπέμποντας στην obama1 ελιτίστικη εκπαίδευση που είχε ο νεαρός Χουσεΐν Μπαράκ.  Έχει δίκιο.

Μόνο τα παιδιά των ντόπιων σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν αλλοτριώνονται και δε χάνουν την αριστεροσύνη τους και τη λαϊκότητά τους στα ιδιωτικά κολλέγια που αποφασίζουν οι γονείς τους να σπουδάσουν.

Read Full Post »

obama Όσο κουτσομπολιό και αν τρώνε απ’ τα Αριστερά, τα άκρα Δεξιά και τα ενδιάμεσα της νεοελληνικής κοινωνίας, οι Αμερικανοί την έχουν κάνει την αλλαγή τους.

Ένας αφροαμερικανός, γεννημένος στην Κένυα, από πατέρα μουσουλμάνο, όχι μόνο διεκδίκησε, αλλά κέρδισε την προεδρία των ΗΠΑ.

Σε εφιάλτη καταλήγει η σκέψη για την τύχη που θα είχε ένας Έλληνας πολίτης αλβανικής ή βουλγαρικής καταγωγής αν διεκδικούσε παρόμοιο αξίωμα.  Στο Γκραικυλιστάν, μια τέτοια υποψηφιότητα θα είχε – σίγουρα πράγματα! – βιτριολικό τέλος.

Read Full Post »

 

Η έννοια της γλώσσας ως εργαλείου πληροφόρησης, ωθείται σήμερα στα άκρα. Η σχέση των ανθρώπων με τη γλώσσα μεταμορφώνεται.  Τις συνέπειες αυτής της μεταμόρφωσης δεν είμαστε ακόμα σε θέση να αντιμετωπίσουμε.  Η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να ανασταλεί με ευθεία παρέμβαση.  Εξάλλου, η διαδικασία αυτή προχωράει μέσα σε βαθύτατη σιωπή.  Προφανώς πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η γλώσσα στην καθημερινή ζωή είναι εργαλείο της συνεννόησης και αυτό θα παραμείνει.  Υπάρχουν, εντούτοις, άλλες σχέσεις με τη γλώσσα πλην των κοινών.  Ο Γκαίτε χαρακτηρίζει αυτές τις άλλες σχέσεις ως “βαθύτερες” και λέει για τη γλώσσα: «Στην καθημερινή ζωή αναγκάζουμε τη γλώσσα να λειτουργεί με πρόσκαιρο τρόπο, καθώς πρέπει να εκφράσει μόνο τις επιφανειακές σχέσεις.  Έτσι και αρχίσουμε να μιλάμε για βαθύτερες σχέσεις, ξαφνικά εμφανίζεται μια άλλη γλώσσα – η γλώσσα της ποίησης.»

Η αποφασιστική εμπειρία του στοχασμού μου, η οποία ταυτόχρονα αφορά σε ολόκληρη τη δυτική φιλοσοφία, ο διαλογισμός πάνω στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας, μου έδειξε πως ουδέποτε στο παρελθόν ετέθη ένα ζήτημα: το ζήτημα του είναι.  Αυτό το ζήτημα όμως είναι ουσιώδους σημασίας, καθώς η δυτική σκέψη καθορίζει ότι ο άνθρωπος σχετίζεται με το είναι και υπάρχει σε αντιστοιχία με το είναι.

Η αποστολή που σήμερα επιφορτίζεται ο στοχασμός, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, είναι καινούργια, με την έννοια ότι επιτάσσει μια καινούργια μέθοδο στοχασμού και αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί, μόνο, μέσα από το διάλογο ανθρώπου με άνθρωπο και μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μετά από μακρόχρονη άσκηση, μέσα από μια άσκηση που θα μπορούσε να ονομάσει κανένας το ορώμενο μέσα στο στοχασμό.  Αυτό σημαίνει ότι, επί του παρόντος, την ικανότητα για τέτοιο στοχασμό διαθέτουν μόνο λίγοι άνθρωποι.  Ένας τέτοιος στοχσμός, όμως, μπορεί, μέσα από διαφορετικές σφαίρες της παιδείας, να μεταφερθεί και να μεταδοθεί και σε άλλους ανθρώπους.  Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Σήμερα, ο καθένας μπορεί να χειριστεί μια συσκευή ραδιοφώνου ή τηλεόρασης, χωρίς να ξέρει τους νόμους της φυσικής βάσει των οποίων λειτουργούν, χωρίς να γνωρίζει τις μεθόδους με τις οποίες θεμελιώθηκαν αυτοί οι νόμοι – τις μεθόδους, η ουσία του περιεχομένου των οποίων είναι κατανοητή σε πέντε έξι φυσικούς.  Το ίδιο ισχύει και για την αποστολή του στοχασμού.

Το ζήτημα της απαίτησης για αλλαγή του κόσμου οδηγεί πίσω στην περίφημη φράση του Καρλ Μαρξ στις Θέσεις για το Φόιερμπαχ και, για να είμαι ακριβής, θα τη διαβάσω από το πρωτότυπο: Μέχρι τώρα, οι φιλόσοφοι απλώς εξηγούσαν (υπογραμμισμένο), με διάφορους τρόπους, τον κόσμο, το θέμα όμως είναι να τον αλλάξουμε.  Αν αναφέρουμε αυτή τη φράση και αν παρακολουθήσουμε τον ειρμό αυτής της φράσεις, παρατηρούμε ότι αψηφά το γεγονός ότι η αλλαγή του κόσμου προϋποθέτει την αλλαγή της ιδέας για τον κόσμο και ότι η ιδέα για τον κόσμο αποκτάται μόνο μετά από την επαρκή ερμηνεία του.  Αυτό σημαίνει ότι ο Μαρξ βασίζεται πάνω σε μια δεδομένη ερμηνεία του κόσμου για να μπορέσει να αξιώσει τη δική του αλλαγή του.  Ως εκ τούτου, η φράση αυτή αποδεικνύεται αστήρικτη.  Προκαλεί την εντύπωση ότι καταφέρεται ενάντια στη φιλοσοφία, ενώ στο δεύτερο μέρος της – παρ’ όλο που κάτι τέτοιο δε δηλώνεται ευθέως – προϋποθέτει, ως αναγκαιότητα, την ύπαρξη μιας φιλοσοφίας.

Θα έλεγα πως οι άνθρωποι – λόγου χάρη οι κομμουνιστές – έχουν θρησκεία, καθώς πιστεύουν στην επιστήμη.  Πιστεύουν, άνευ όρων, στη σύγχρονη επιστήμη.  Και αυτή η απόλυτη πίστη στην επιστήμη, δηλαδή η βεβαιότητα για τα αποτελέσματα της επιστήμης, είναι πίστη και, κατά κάποιον τρόπο, κάτι που ξεπερνάει την ύπαρξη ενός ατόμου και, κατά συνέπεια, είναι και αυτό μια θρησκεία.  Θα έλεγα πάντως ότι δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς θρησκεία και κάθε άνθρωπος, με κάποιο τρόπο, υπερβαίνει εαυτόν, ήτοι – είναι ανόητος.

Read Full Post »

fullmoon3 τό γάρ αυτό νοείν έστίν τε καί είναι

Παρμενίδης

 

Χάρη στη συνείδηση, η πραγματικότητα έχει τόσες πολλές πτυχές και οι πτυχές της τόσες πολλές ερμηνείες που οι δογματίζουσες φράσεις όπως,

Η αντίληψή της πραγματικότητας έξω από τον εαυτό μας είναι αδύνατη.

δε συμβάλλουν ιδιαίτερα στην εξερεύνησή τους.  Υποπτεύομαι ότι η συγκεκριμένη φράση εμπεριέχει εξάλλου και κάποια (γόνιμη, θα έλεγα) σύγχυση.  Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται απόλυτα υποκειμενικά μόνο την καθημερινότητά του και τις ανάγκες που αυτή του επιβάλλει.  Η πραγματικότητα, με την υπαρξιακή της έννοια, συνίσταται και από φαινόμενα όπως λόγου χάρη ο θάνατος, η πρόσληψη του οποίου είναι κατ’ εξοχήν αντικειμενική.  Εξ ου και η ανάγκη της πίστης στην υπερβατικότητα της ύπαρξης.

Κάθε αντίληψη της πραγματικότητας από κάθε άτομο τυγχάνει της ίδιας σημαντικότητας;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μόνο υποκειμενική, τότε η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση ασφαλώς και είναι καταφατική.  Τότε η σκέψη και του βλάκα και του ευφυούς έχει την ίδια βαρύτητα, διότι, προφανώς, ο ορισμός της βλακείας και της ευφυΐας είναι επίσης υποκειμενικός.

Η γνώση είναι τελικά η πρώτη ύλη που πρέπει να αναζητά κάθε άνθρωπος ή μήπως όχι;

Θα έλεγα ότι, στην περίπτωση που η πραγματικότητα υφίσταται μόνο ως υποκειμενική, η γνώση είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να αναζητήσει κανείς για να βγάλει νόημα από τον κόσμο γύρω του.  Αντί για γνώση, θα τον συμβούλευα να επιδοθεί στην ικανοποίηση των ενστίκτων και των απωθημένων του.

Δηλαδή ένας ανήθικος, μνησίκακης, συντηρητικός, εκμεταλλευτής καθιστάται με τη γνώση το ανώτερο ον που είναι ο σκοπός της ύπαρξης;

Καθόσον η δημιουργικότητα δεν έχει ως σημείο αναφοράς τα χρηστά ήθη, ένας κακός άνθρωπος μπορεί να είναι αξιόλογος δημιουργός ή διανοούμενος.  Το κακό με τη δημιουργικότητα και τη γνώση, απ’ την άλλη, είναι ότι πάντα διαμορφώνει και το ήθος του ανθρώπου που την κατέχει.  Με άλλα λόγια, η ολοκληρωμένη, βαθιά γνώση και η πραγματική δημιουργικότητα ξεριζώνουν την αναίδεια.

Γι’ αυτό το λόγο νόμιζω πως δεν κατάφερα να θυμηθώ κανέναν αληθινό γίγαντα στην ανθρώπινη Ιστορία που να ήταν μνησίκακος εκμεταλλευτής ή, έστω, φθονερός.  Τέτοιοι, νομίζω, θα βρεθούν μόνο ανάμεσα στους θεωρητικούς και ηγέτες των επαναστάσεων, καθώς οι πράξεις τους καθοδηγούνται από μίσος.

Αν η έλλειψη νοσηρότητας είναι σημάδι ανωτερότητας, τότε οι μεγάλοι δημιουργοί είναι όντως ανώτεροι απ’ το μέσο όρο.  Πάλι όμως, δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν μεγάλο δημιουργό που επιδίωξε ποτέ να είναι ανώτερος ή εξυπνότερος από τους άλλους.  Μου φαίνεται πως τέτοιες επιδιώξεις είναι προνόμιο μόνο των βλακών.

Τι είναι ή ποια είναι λοιπόν το πιο σημαντικά που πρέπει να επιδιώκει κάποιος στο πέρασμα του από τούτο τον κόσμο;

Αν η αντίληψη της πραγματικότητας είναι αυστηρά υποκειμενική, τότε η απάντησή μου δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν εκτός από εμένα.  Με άλλα λόγια, ο καθένας μπορεί να απαντήσει μόνο για λογαριασμό του και μόνο στον εαυτό του.  Για τους άλλους, η απάντησή του μπορεί να είναι ακατανόητη, χυδαία ή και απαράδεκτη.

Πως επεμβαίνει κανείς σε αυτό που είναι; Πως γίνεται καλύτερος; Πως τελικά θα αντιληφθεί ή θα πλησιάσει στην έννοια του Είναι;

Μπορεί κανείς να γίνει καλύτερος άνθρωπος με ένα εκατομμύριο (πιθανόν και πολύ περισσότερους) τρόπους.  Η βελτίωση όμως, κατά κανόνα, προϋποθέτει την αμφισβήτηση.  Ο άνθρωπος που συνήθισε να αμφισβητεί τον τρόπο και τις αξίες της ζωής του καταλήγει γρήγορα να αμφισβητεί και το περιβάλλον του.  Η συμπεριφορά του γίνεται απρόβλεπτη και ενεργοποιεί άμεσα το μηχανισμό αυτοάμυνας της κοινωνίας.

Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει μόνο με άτομα η συμπεριφορά των οποίων είναι απόλυτα προβλέψιμη.  Δηλαδή, δεν μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία αν η συμπεριφορά της πλειονότητας των μελών της δεν ελέγχεται και δε χειραγωγείται εύκολα.

Read Full Post »

Ζω ένα δράμα ή ζω σ’ ένα ψέμα;

Της Πόπη Αστεριάδη

Έχει πραγματική υπόσταση ο κόσμος που μας περιβάλλει ή όλα αυτά που θεωρούμε πραγματικά είναι, απλά, ο “ανθρώπινος” τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα;

Από την Ανατολή μας έρχεται η ιδέα ότι αντί για την πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο της Μάγια, της ψευδαίσθησης. Η ερμηνεία της κβαντικής φυσικής από τη σχολή της Κοπεγχάγης, που αποδεικνύει ότι τα άτομα δεν είναι “πράγματα” αλλά “φαινόμενα που μπορούν να γίνουν αντιληπτά”, κλονίζει την άποψη που επικρατούσε στη Δύση ότι η πραγματικότητα είναι κάτι σταθερό και αναλλοίωτο που βρίσκεται “εκεί έξω”.

Είναι βέβαιο ότι όποια άποψη και να υιοθετήσουμε για την “πραγματικότητα”, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο έχουμε συνηθίσει ν’ αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Είναι, επίσης, βέβαιο ότι ο κόσμος δεν εξαφανίζεται όταν κοιμόμαστε ή όταν χάνουμε τις αισθήσεις μας. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι επειδή είμαστε προσκολλημένοι σε παγιωμένους τρόπους αντίληψης του κόσμου, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι η αλλαγή της ποιότητας της συνείδησής μας θα άλλαζε και την αντίληψή μας για την “πραγματικότητα”.

Αλλά σε άλλα νοητικά συμπεράσματα θα καταλήξουμε εάν πιστέψουμε ότι η πραγματικότητα είναι κάτι σταθερό και αναλλοίωτο που βρίσκεται “εκεί έξω”, και σε άλλα αν δεχτούμε ότι η πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου “πλάθεται” από τον τρόπο με τον οποίο έμαθε να βλέπει τον κόσμο και εξαρτάται από τη γενική ψυχολογική του κατάσταση.

Τέτοιες σκέψεις, ότι δηλαδή υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δούμε την πραγματικότητα, δεν πρέπει να μας ξενίζουν. Συνήθως μιλάμε σαν τα πάντα να ήταν ξεκάθαρα, αντικειμενικά και σταθερά. Λέμε “πραγματικότητα” και, συνειδητά ή ασυνείδητα, θεωρούμε ότι υπάρχει “μόνο μία”. Λέμε “εγώ”, “εμένα”, στον “εαυτό μου”, σαν να είμαστε και να παραμένουμε πάντα οι ίδιοι. Όμως τα πειράματα της κβαντικής φυσικής έχουν προκαλέσει πολλούς προβληματισμούς σχετικά με τη φύση της ύλης, και είναι βέβαιο ότι αν καταλυθεί η “στερεότητά” της, θα καταρρεύσει μαζί και η θεωρία της “σταθερής πραγματικότητας”. Τα πειράματα της κβαντικής φυσικής αποδεικνύουν ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για τα άτομα και τα ηλεκτρόνια σα να ήταν καθορισμένες οντότητες με καθορισμένες ιδιότητες, όπως ταχύτητα και θέση. Θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι μέρος ενός κόσμου που δεν αποτελείται από πράγματα και γεγονότα, αλλά ότι συνιστά ένα δυναμικό σύνολο από δυνατότητες. Ακόμη και η φύση της ύλης και του φωτός είναι ένα παιχνίδι αλληλουχίας σχέσεων. Η φύση τους δεν είναι δεδομένη, αλλά μεταβάλλεται από την αλληλεπίδραση του παρατηρητή και του φαινομένου που παρατηρεί. Το φαινόμενο που ονομάζουμε σωματίδιο μετατρέπεται σε κύμα όταν δεν το παρατηρούμε.

Κατά την άποψη του Ούγγρο-Αμερικανού φυσικού Eugene Wigner, η παρουσία ενός συνειδητού πνεύματος είναι αυτή που υποχρεώνει το κύμα να περιορίζεται σε μία μόνο δυνατότητα. Αναφέρει ο Wigner: “Είναι αδύνατον να περιγράψουμε τα ατομικά φαινόμενα χωρίς να παρέμβει η συνείδηση. Μία δική μας εντύπωση που εισέρχεται στη συνείδηση μεταβάλλει τη λειτουργία του κύματος”.

Η νευροβιολογία μας έδειξε ότι η “πραγματικότητα” γίνεται αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο μόνον από τα όντα που ανήκουν στο ίδιο είδος και έχουν όμοιο νευρικό σύστημα. Κάθε είδος αντιλαμβάνεται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο. Κατά την άποψή των νευροβιολόγων, η πραγματικότητα διαφοροποιείται ανάλογα με το νευρικό σύστημα του όντος που την αντιλαμβάνεται.

Το μεγάλο πρόβλημα της πραγματικότητας, όπως το είδε η φιλοσοφία, θα μπορούσαμε να το συνοψίσουμε σ’ ένα ερώτημα: “Εφόσον καθένας ζει στη δική του πραγματικότητα και έχει τις δικές του απόψεις γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω του, πώς είναι δυνατό να συνεννοούμαστε μεταξύ μας και να πετυχαίνουμε συγκεκριμένους στόχους στη ζωή;”.

Ο Χέγκελ (1770-1809) θεώρησε πως τα προβλήματα που θέτει η αντίληψη της πραγματικότητας μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν με τη διερεύνηση του φαινομένου της Συνείδησης, επειδή ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουμε τον κόσμο περνάει μέσα από το φίλτρο της αντίληψής μας.

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ (1889-1976) αντιλήφθηκε πως η εικόνα μιας σταθερής συνείδησης, όπως και ενός σταθερού “εγώ” στον άνθρωπο, θα οδηγούσε σε αδιέξοδο. Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι, για να έχουν ίδια συνείδηση που θα τους οδηγούσε στην αντίληψη της ίδιας πραγματικότητας. Ούτε ένας άνθρωπος παραμένει πάντα ίδιος και συνεπώς, δεν μπορεί να έχει σταθερή πραγματικότητα. Αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσει στο έργο του τη λέξη “συνείδηση”, μίλησε για την “πραγματικότητα” έμμεσα, επιχειρώντας να την περιγράψει σαν τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος υπάρχει μέσα στον κόσμο. Ξεχώρισε έτσι δύο ακραίες καταστάσεις του ανθρώπου, δύο είδη σχέσεων που μπορεί να έχει με την πραγματικότητα: το Νταζάιν (Dasein) και την Αυθεντική Ύπαρξη.

Το Νταζάιν είναι μία λέξη δικής του επινόησης, που σημαίνει το συνηθισμένο τρόπο ύπαρξης του ανθρώπου. Ο τρόπος αυτός είναι τυχαίος και ο άνθρωπος στην κατάσταση αυτή έχει κάθε λογής περίεργες και λανθασμένες εικόνες για τον κόσμο γύρω του. Συγκεκριμένα, ο Χάιντεγκερ στο βιβλίο του “Είναι και Χρόνος” γράφει πως “Η αερολογία, η περιέργεια και η αμφισημαντότητα χαρακτηρίζουν τον τρόπο που το Νταζάιν είναι καθημερινά”.

Η Αυθεντική Ύπαρξη, στην άλλη άκρη του φάσματος, είναι η κατάσταση δράσης του ανθρώπου μέσα στην “αληθινή” πραγματικότητα. Ο τρόπος, θεωρητικά τουλάχιστον, με τον οποίο ο Χάιντεγκερ χειρίστηκε φιλοσοφικά τη σχέση του ανθρώπου με την πραγματικότητα πλησιάζει τον τρόπο με τον οποίο περιγράφει τον άνθρωπο ο Βουδισμός και άλλες παραδοσιακές προσεγγίσεις της Ανατολής. Σε τελευταία ανάλυση, η σημαντική καινοτομία που εισάγει είναι ότι παίρνει ως δεδομένο ότι η κατάσταση του ανθρώπου δεν είναι σταθερή και ότι συναντάμε την Ύπαρξη να συμμετέχει σε “συνειδησιακές καταστάσεις” διαφορετικού επιπέδου. Έτσι η ίδια πραγματικότητα μπορεί να είναι διαφόρων ειδών και ποιοτήτων.

Παρ’ όλα αυτά και σ’ αντίθεση με πολλές προσεγγίσεις της Ανατολής, ο Χάιντεγκερ δεν επιχείρησε να διερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους η Ύπαρξη μπορεί να προχωρήσει σε “ανώτερες” ή έστω διαφορετικές υπαρξιακές καταστάσεις.

Για τον Πλάτωνα η πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων δεν είναι παρά “σκιές” του “πραγματικού” κόσμου.

Το ίδιο μήνυμα προσπαθεί να μεταφέρει η Χριστιανική θεώρηση λέγοντας ότι ο άνθρωπος δεν ζει πραγματικά (είναι “νεκρός” σύμφωνα με τη ρήση της Καινής Διαθήκης) και είναι βουτηγμένος στην αμαρτία.

Ίδια είναι και η Ινδουιστική άποψη ότι ο άνθρωπος ζει στη Σαμσάρα, στο ψέμα και ότι αντί για την πραγματικότητα αντιλαμβάνεται τον κόσμο της Μάγια, της ψευδαίσθησης.

Με τρόπο περισσότερο σύγχρονο, μπορούμε ίσως άμεσα να δούμε ότι μέσα στον ίδιο άνθρωπο παίζεται ένα περίεργο παιχνίδι: από τη μία πλευρά, αποτελείται από “σάρκα” και, μάλιστα, σάρκα που η ποιότητά της δεν διαφέρει από αυτήν των ζώων. Από την άλλη, έχει και “πνευματικές” ιδιότητες που τον διαφοροποιούν από τα ζώα, τις οποίες όμως καμία θετική επιστήμη όπως η χημεία, η βιολογία ή η νευροφυσιολογία δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει ή να εξηγήσει. Έτσι μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μία συνεχής πάλη. Υπάρχουν ήδη μέσα του δύο αντικρουόμενες πραγματικότητες. Η μία σχετίζεται με την επιβίωσή του στον κόσμο. Η άλλη πραγματικότητα -η πνευματική δύναμη που τον κάνει άνθρωπο- παραμένει αόρατη: δεν μπορεί να την εντοπίσει με τη “λογική”, τα “μαθηματικά” ή την “επιστήμη”.

Εντέλει, αν αυτό που ονομάζουμε “πραγματικότητα” είναι απλώς ένα “βλέμμα” της συνείδησής μας στον κόσμο που μας περιβάλλει, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι η διεύρυνση της συνείδησής μας αλλάζει την πραγματικότητα στην οποία συμμετέχουμε. Τις στιγμές που μπορούμε να είμαστε κάπως αντικειμενικοί με τον εαυτό μας, καταλαβαίνουμε ότι μέσα μας συνυπάρχουν διαρκώς διαφορετικές θεωρήσεις της πραγματικότητας. Από τη μία πλευρά, συνέχεια κάνουμε “σχέδια” για το μέλλον και προσπαθούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας. Από την άλλη, έχουμε τις προσωπικές μας πεποιθήσεις για τον κόσμο, τις διαισθήσεις μας που γεννούν μέσα μας έννοιες, όπως αυτή του δικαίου και της ενότητας των πάντων, και ξαναδημιουργούν στον καθένα μας τη “νοσταλγία του απείρου”. Αυτό μας κάνει να είμαστε άνθρωποι. Είναι σα να είμαστε αυτό που είμαστε επειδή υπάρχει μία μόνιμη σύγκρουση δύο κόσμων μέσα μας, μία μόνιμη συμμετοχή σε δύο διαφορετικές και ξέχωρες πραγματικότητες!

Η επιστήμη, η οποία έχει τη δυνατότητα να παρατηρεί τα αποτελέσματα των συγκρούσεων των ατομικών σωματιδίων που προκαλεί τεχνητά στους υπόγειους ατομικούς επιταχυντές, περιγράφει με το δικό της τρόπο τη σύγκρουση των σωματιδίων και μας διαβεβαιώνει ότι όταν ένα σωματίδιο της ύλης (ηλεκτρόνιο) συγκρουστεί με ένα σωματίδιο της αντιύλης (ποζιτρόνιο), αλληλοεξαϋλώνονται μετατρεπόμενα σε ενέργεια, και η εξαΰλωσή τους αυτή παράγει δύο φωτόνια ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας γάμα. Αυτού του είδους η περιγραφή που βασίζεται στην παρατήρηση των φαινομένων περιγράφει την ίδια ακριβώς διαδικασία της σύγκρουσης των δύο ξέχωρων πραγματικοτήτων στο επίπεδο των ατομικών σωματιδίων και τη μεταστοιχείωσή τους σε ενέργεια.

Αλλά η επιστήμη δεν μπορεί να περιγράψει πώς βιώνει την ίδια διαδικασία της σύγκρουσης και της “εξαΰλωσης” ή, με άλλα λόγια, του “εξαγνισμού” μέσα του ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η βίωση της σύγκρουσης των “σωματιδίων” μέσα στον άνθρωπο προκαλεί πόνο. Το τι σημαίνει “νιώθω πόνο”, “συναισθάνομαι”, “υπάρχω”, “έχω συνείδηση του κόσμου”, όλα αυτά αποτελούν πραγματικότητα μόνο για τον άνθρωπο που βιώνει αυτές τις καταστάσεις!

Τελικά, η βίωση αυτής της πραγματικότητας είναι συνυφασμένη με το δράμα της ίδιας μας της ζωής, με τον αγώνα για τη διεύρυνση της συνείδησής μας στους διαφορετικούς κόσμους στους οποίους συμμετέχουμε. Είναι η ίδια η διαδικασία της διεύρυνσης της συνείδησης μέσω του εκούσιου πόνου, που φαίνεται ότι φέρνει τελικά την ισορροπία στον άνθρωπο, και αυτός είναι ο δρόμος για την εμπειρία της βίωσης της μίας, ενιαίας και αντικειμενικής, πραγματικότητας.

globe7

HALIAMALIA

H αντίληψη της πραγματικότητας έξω από τον εαυτό μας είναι αδύνατη. Πάντα ότι αντιλαμβανόμαστε και ότι ερμηνεύουμε γίνετε μέσα από εμάς. Δεν γίνεται διαφορετικά. Η αντίληψη, η ερμηνεία και η εξήγηση της πραγματικότητας είναι υποκειμενική. Ωστόσο γεννιούνται δύο ερωτήματα:

1) Κάθε αντίληψη της πραγματικότητας από κάθε άτομο τυγχάνει της ίδιας σημαντικότητας?

Δηλαδή το πώς αντιλαμβάνεται ο Νίτσε ή εγώ την πραγματικότητα είναι το ίδιο σε σπουδαιότητα? Και αν όχι τότε

2) Η γνώση είναι τελικά η πρώτη ύλη που πρέπει να αναζητά κάθε άνθρωπος ή μήπως όχι?

Δηλαδή ένας ανήθικος, μνησίκακης, συντηρητικός, εκμεταλλευτής καθιστάτε με τη γνώση το ανώτερο ον που είναι ο

σκοπός της ύπαρξης?

Και αν όχι τότε

3) Τι είναι ή ποια είναι λοιπόν το πιο σημαντικά που πρέπει να επιδιώκει κάποιος στο πέρασμα του από τούτο τον κόσμο?

Πως επεμβαίνει κανείς σε αυτό που είναι? Πως γίνεται καλύτερος? Πως τελικά θα αντιληφθεί ή θα πλησιάσει στην έννοια

του Είναι?

Read Full Post »

elizabeth 

To the citizens of the United States of America from Her Sovereign Majesty Queen Elizabeth II

In light of your failure in recent years to nominate competent candidates for President of the USA and thus to govern yourselves, we hereby give notice of the revocation of your independence, effective immediately. (You should look up ‘revocation’ in the Oxford English Dictionary.)

Her Sovereign Majesty Queen Elizabeth II will resume monarchical duties over all states, commonwealths, and territories (except Kansas, which she does not fancy).

Your new Prime Minister, Gordon Brown, will appoint a Governor for America without the need for further elections.

Congress and the Senate will be disbanded. A questionnaire may be circulated next year to determine whether any of you noticed.

To aid in the transition to a British Crown dependency, the following rules are introduced with immediate effect:

1.. The letter ‘U’ will be reinstated in words such as ‘colour, ‘favour,’ ‘labour’ and ‘neighbour.’ Likewise, you will learn to spell ‘doughnut’ without skipping half the letters, and the suffix ‘-ize’ will be replaced by the suffix ‘-‘ise.  ‘Generally, you will be expected to raise your vocabulary to acceptable levels. (look up ‘vocabulary’).

2. Using the same twenty-seven words interspersed with filler noises such as ‘like’ and ‘you know’ is an unacceptable and inefficient form of communication.  There is no such thing as ‘ U.S. English.’  We will let Microsoft know on your behalf.  The Microsoft spell checker will be adjusted to take into account the reinstated leter ‘u’ and the elimination of ‘-ize.’

3. July 4th will no longer be celebrated as a holiday.

4. You will learn to resolve personal issues without using guns, lawyers, or therapists. The fact that you need so many lawyers and therapists shows that you’re not quite ready to be independent. Guns should only be used for shooting grouse. If you can’t sort things out without suing someone or speaking to a therapist, then you’re not ready to shoot grouse.

5. Therefore, you will no longer be allowed to own or carry anything more dangerous than a vegetable peeler. Although a permit will be required if you wish to carry a vegetable peeler in public.

6. All intersections will be replaced with roundabouts, and you will start driving on the left side with immediate effect. At the same time, you will go metric with immediate effect and without the benefit of conversion tables. Both roundabouts and metrication will help you understand the British sense of humour.

7. The former USA will adopt UK prices on petrol (which you have been calling gasoline) of roughly $10/US gallon. Get used to it.

8. You will learn to make real chips. Those things you call French fries are not real chips, and those things you insist on calling potato chips are properly called crisps. Real chips are thick cut, fried in animal fat, and dressed not with catsup but with vinegar.

9. The cold, tasteless stuff you insist on calling beer is not actually beer at all. Henceforth, only proper British Bitter will be referred to as beer, and European brews of known and accepted provenance will be referred to as Lager. South African beer is also acceptable, as they are pound for pound the greatest sporting nation on earth and it can only be due to the beer. They are also part of the British Commonwealth – see what it did for them. American brands will be referred to as Near-Frozen Gnat’s Urine, so that all can be sold without risk of further confusion.

10. Hollywood will be required occasionally to cast English actors as good guys. Hollywood will also be required to cast English actors to play English characters. Watching Andie Macdowell attempt English dialogue in Four Weddings and a Funeral was an experience akin to having one’s ears removed with a cheese grater.

11. You will cease playing American football. There is only one kind of proper football; you call it soccer. Those of you brave enough will, in time, be allowed to play rugby (which has some similarities to American football, but does not involve stopping for a rest every twenty seconds or wearing full kevlar body armour like a bunch of nancies).

12. Further, you will stop playing baseball. It is not reasonable to host an event called the World Series for a game which is not played outside of America. Since only 2.1% of you are aware there is a world beyond your borders, your error is understandable. You will learn cricket, and we will let you face the South Africans first to take the sting out of their deliveries.

13. You must tell us who killed JFK. It’s been driving us mad.

14. An internal revenue agent (i.e. tax collector) from Her Majesty’s Government will be with you shortly to ensure the acquisition of all monies due (backdated to 1776).

15. Daily Tea Time begins promptly at 4 p.m. with proper cups, with saucers, and never mugs, with high quality biscuits (cookies) and cakes; plus strawberries (with cream) when in season.

 

God Save the Queen!

Read Full Post »

dream lord & jack london

monkeyΜια φορά και έναν καιρό σ’ ένα χωριό, ένας άντρας, ο Χάρης, ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 € τη μία.

Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος πήγαν και τις έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 € τη μία, όπως είχε υποσχεθεί. Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.

Ο Χάρης, τότε, ανακοινώνει ότι αγοράζει μαϊμούδες προς 20 € τη μία. Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες. Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο και οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.

Τότε ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 €. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τους λέει:

Καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες γι’ αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 € τη μαϊμού. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές, την αγοραπωλησία θα αναλάβει ο βοηθός μου.

Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει:

Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 € τη μία και όταν γυρίσει ο monkey2Χάρης του τις πουλάτε εσείς για 50 € τη μία.

Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.

Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη.

Καλώς ήρθατε στο Χρηματιστήριο.

Read Full Post »

pic31003 Κανένας, ασφαλώς, δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι, αργά ή γρήγορα, η μπόρα θα περνούσε και ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός θα ορθοποδούσε ξανά.  Κανένας, ασφαλώς, δεν  έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι η νέα καταιγίδα θα ξεσπάσει, σε στιγμή απρόβλεπτη για τους ερασιτέχνες.

Η θύελλα που ξεθυμαίνει έχει ήδη εκτιμηθεί δεόντως από ειδήμονες και μεγαλοπαίκτες και δεν πρόκειται να φέρει καμιά αλλαγή στη νοοτροπία τους.  Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε, άλλωστε, με τρέλα.  Το βραχυπρόθεσμο κέρδος είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και το μοναδικό κίνητρο του χρηματιστηριακού καπιταλισμού.  Γι’ αυτό και δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού.

Οι τυφώνες σαν αυτόν που ρήμαξε τους αφελείς, θα έρχονται και θα παρέρχονται, αφήνοντας, εννοείται, άστεγα και άπορα τα ίδια, πάντοτε, τμήματα του πληθυσμού.  Τα οποία, στην αγωνία τους να ρεφάρουν, ολοένα θα παραβλέπουν το προφανές: δε ρεφάρει κανείς σε μια παρτίδα μπαρμπούτι με πειραγμένα ζάρια.

Read Full Post »

It is always dangerous when somebody claims that they have got the copyright on the truth and truly believe it. Humanity has had too much of it throughout history. Usually, it was religions that protested such claims, but there have been quite a few totalitarian ideologies which did the same.

Nothing, however, seems to match the danger of your extremism. It seems to surpass everything we have seen. And there is a reason for that. When you snatch other peoples’ traditions and religions, when you plagiarize their myths and beliefs, their stories and legends in order to assert your own faith, you have very few options available; very few apart from aggression and brute force.

templemount So, as you claim to be the followers of the only true prophet and messenger of the only true god, you have to go to other peoples’ holy places, destroy them and erect your gold-plated domes right on top of their ruins. You don’t have other means but coercion to make these other peoples accept you as the direct interlocutor of god and you must eradicate any doubt about anything you say or do. And, if they refuse by any chance, you have to wage war on them, to conquer them or to eliminate them, if need be.  And all the time you do but fulfill god’s will. For, your god is an interventionist one and everything -  absolutely everything – is predestined by him. Thanks to divine predestination and constantly present divine intervention, nothing happens by chance, so you simply don’t have to think or worry about anything, least of all your own actions; which means that there is no concept or feeling of any guilt in you whatsoever. You are simply not responsible for your actions, because you are not autonomous individuals.  You don’t decide about a thing. That is why there is no idea of resisting temptation for you. You can’t help anything anyway.

The whole point then is to prevent vicious circumstances, to prevent things that might tempt you to do something. In fact, you don’t do things. Things just happen to you. The universal justification for your actions is the famous claim that it cannot be any other way.  For all is in god’s hands. It’s not you who do what you do. It’s god. You are just obeying the god, so everybody else must obey you. In the end, you come to think and say that this collection of reminiscences of your life, your sayings and deeds on different occasions — all parts of which were commissioned and bought from people who slightly knew you, so one just doesn’t know which of them are sincere accounts and which were just made up to make some money — that this almanac was written by god himself. And you must suppress, kill and destroy anybody who says otherwise. And anybody who doesn’t believe should and must (by god’s explicit order) be harassed, tortured, discriminated, segregated. Ironically enough, though, the orthodox version of your own religion and “culture” is exactly the same, it’s a society of deepest and most diverse segregation and discrimination. Not just for the sake of erasing the very memory of your plagiarizing their books, but also for the sake of purity of your own book. You really don’t want to stand before your god on judgment day accused of not doing enough to propagate his faith. So, by definition, those people are hypocrites and liars, bad people who deserve only the worst, and your duty is to give it to them.

But, that isn’t uncommon, at least not in all monotheistic religions. And there is certain logic in that. For one thing, if there is only one god, it is understood that all the others who go by that name are fake and evil.  Vicious counterfeits designed to corrupt righteous people like yourselves, the chosen ones, who happened to be born in your country, community, in your religion. Monotheism does not allow for tolerance towards other religions. However, other monotheisms differ from your faith in one crucial element. They have the idea of the secular, of secularism, which allows them to leave others alone and to co-exist with and within states and societies without necessarily attempting to dominate them on all levels and in all their segments. You, however, do not have even the slightest notion of secularism. For, you are submitted to god first, human beings second. Being human for you is secondary and totally irrelevant to your innermost essence. Therefore it seems impossible to emancipate you: emancipation means mostly secularization.

Rich or poor, educated or illiterate, you will always first listen to and obey your priests, who know and speak the law of god, and then the laws of a country or society where you live. Yours is the community of total theocracy, a thoroughly clerical society and system, where a priest and the theologian have the first and the last say. And it’s always dangerous to let clerics decide about war and peace, life and death, for they rarely have any regard for human life and well-being in this world. Except, of course, for their own life and their own well-being.

Read Full Post »

U.S. Elections ’08

από τον Johnny Cash

 

The One On The Right Was On The Left

There once was a musical troupe
A pickin’ singin’ folk group
They sang the mountain ballads
And the folk songs of our land.

They were long on musical ability
Folks thought they would go far
But political incompatibility led to their downfall.

Well, the one on the right was on the left
And the one in the middle was on the right
And the one on the left was in the middle
And the guy in the rear was a Methodist.

This musical aggregation toured the entire nation
Singing the traditional ballads
And the folk songs of our land
They performed with great virtuosity
And soon they were the rage
But political animosity prevailed upon the stage.

Well, the one on the right was on the left
And the one in the middle was on the right
And the one on the left was in the middle
And the guy in the rear burned his driver’s license.

Well the curtain had ascended
A hush fell on the crowd
As thousands there were gathered to hear the folk songs of our land
But they took their politics seriously
And that night at the concert hall
As the audience watched deliriously
They had a free-for-all.

Well, the one on the right was on the bottom
And the one in the middle was on the top
And the one on the left got a broken arm
And the guy on his rear said “Oh dear.”

Now this should be a lesson if you plan to start a folk group
Don’t go mixin’ politics with the folk songs of our land
Just work on harmony and diction
Play your banjo well
And if you have political convictions keep them to yourself.

Now, the one on the left works in a bank
And the one in the middle drives a truck
The one on the right’s an all-night deejay
And the guy in the rear got drafted.

Read Full Post »

Older Posts »