Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Pornography’ Category

Μια που νομίζαμε ότι τα είπαμε όλα, περίπου ένα χρόνο μετά το τελευταίο κείμενο ήρθε η ώρα ο Καθοδηγητής να σπάσει τη σιωπή του (και βέβαια, κάθε ομοιότητα με τον Κώστα Πρέκα είναι ευπρόσδεκτη). Φαίνεται ότι δεν αρκούν οι τοποθετήσεις του Jack περί της ώρας της πληρωμής. Αυτή πέρασε έτσι και αλλιώς, αλλά η συνειδητοποίησή της αργεί πάρα πολύ. Ξέρουμε ότι θα πρέπει να αφήσουμε να περάσει αρκετός χρόνος μέχρι να γίνει αυτό και είμαστε προετοιμασμένοι να περιμένουμε. Όμως τα γεγονότα του περασμένου μήνα, με τα πρόσφατα επεισόδια  και τον ανασχηματισμό ως την αποκορύφωσή τους, μας δίνουν την αφορμή να μιλήσουμε και πάλι για τα ίδια πράγματα, μπας και τα ακούσει κανείς. Γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να προσθέσουμε «λίγα λόγια» περί συνείδησης.

Ο λόγος για μια τέτοια ριζοσπαστική ενέργεια δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τα μεγαλύτερα μυαλά και φιγούρες της πνευματικής ζωής του τόπου, δηλαδή τους πανεπιστημιακούς, οι οποίοι για μια ακόμη φορά πιάσανε το παλμό του λαού και (όπως άλλωστε τους αρμόζει) ανέλαβαν την τεράστια ευθύνη να τον καθοδηγήσουν. Αυτοί ακριβώς πρέπει, πάντοτε, να είναι η συνείδηση του περίφημου «λαού». Και ως τέτοιοι ,για μια ακόμη φορά μας αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες δεν βάζουνε μυαλό. Ειδικά οι Έλληνες που θα ‘πρεπε να διαθέτουν κάποια νοημοσύνη.

Με λίγα λόγια, τα παιδιά συνεχίζουν και παίζουν. Και μάλιστα στους δρόμους, τις πλατείες και τα προπύλαια. Ειδικά στα προπύλαια!

Λοιπόν, πάνω σε αυτό τίθενται μερικές ερωτήσεις, στις οποίες θα πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Ερώτηση πρώτη:

Είναι ο Πρύτανης του Πενεπιστημιού Αθηνών ο κ. Θ. Πελεγρίνης ο Έλληνας Heidegger;

Και γιατί όχι; Θέλω να πώ, πρύτανης ο ένας πρύτανης κι ο άλλος, οπότε γιατί όχι; Άλλωστε, γιατί να μην μπορεί και ο δικός μας να συμβάλλει στο αυτοπροσδιορισμό του ελληνικού πανεπιστημίου όπως ο Heidegger συνέβαλε στον αυτοπροσδιορισμό του γερμανικού την εποχή της πρυτανείας του; Όλο αυτό βεβαίως με σεβασμό προς τις διαφορές μεταξύ των δυο μεγάλων φιλοσόφων. Οι δύο μεγάλοι αυτοί άνδρες όχι μόνο έχουν εντελώς διαφορετικές πολιτικές στάσεις (κανείς δεν ξέρει ποια ακριβώς είναι η στάση του Πελεγρίνη, αλλά αυτό μπορεί να κατανοηθεί ως μια κάποια πολιτική στάση, και μάλιστα πολύ πρωτότυπη) αλλά ούτε οι φιλοσοφικές τους τοποθετήσεις και θέσεις δεν συμπίπτουν (και πάλι, ενώ αυτή του Heidegger είναι πασίγνωστη, η ακριβής θέση του Πελεγρίνη παραμένει αρκετά θολή και εκλεκτική, που επίσης μπορεί να κατανοηθεί πλεονεκτικά για το δικό μας φιλόσοφο). Επίσης πρέπει να ισχύουν όλες οι άλλες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, ή μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, δηλαδή οι διαφορές που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση των δυο χωρών. Πέραν τούτου, και το σκηνικό είναι άκρως διαφορετικό, με γνωρίσματα ελληνικής πραγματικότητας και ελληνικού πνεύματος. Σε μάς αυτά δεν γίνονται σε κλειστούς χώρους και με κοινό ακαδημαικών και διανοουμένων αλλά μπροστά σε πλήθος «αγανακτισμένων» που ήρθανε για συναυλία λαικής μουσικής.

Το τελευταίο, όμως, δεν διαφέρει και τόσο πολύ από μια άλλη συνηθισμένη πράξη στη Γερμανία της εποχής του Heidegger: τη πράξη των μεγάλων εκδηλώσεων που ήταν προσεκτικά οργανωμένες και σκηνοθετημένες απο τους κορυφαίους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες. Μόνο που όλα αυτά (οργάνωση, προετοιμασία, προσοχή, επαγγελματισμός, κλπ.) έλειπαν απο την εκδήλωση στα Προπύλαια.

Εξ ου και η δεύτερη ερώτηση:

Που είναι/ήταν και ποιός είναι, ή ποιός θα μπορούσε να είναι, ο έλληνας Goebbels;

Μήπως ήταν εκεί με μορφή ενός από τους ομιλητές; Μηπώς ελείπε; Μήπως ήταν αλλού (στη πλατεία ή στην οθόνη); Μήπως ήταν στο στούντιο τηλεοπτικού καναλιού και λέγεται Λαζόπουλος; Για μια ακόμη φορά πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Τέλος, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα τίποτα δεν γίνεται ήρεμα και ήσυχα αλλά μέσα σε φωνές και κραυγές. Γι’ αυτό και ο πρύτανής μας (όπως και οι άλλοι διακεκριμένοι ομιλητές) αναγκάστηκε και ο ίδιος να βάλει τις φώνες. Τι να κάνουμε; Δεν φταίμε εμείς που είμαστε θερμόαιμοι και αυθόρμητοι ενώ οι άλλοι είναι ξενέρωτοι και παγωμένοι.

Και όμως, η εκδήλωση αυτη μπορεί να μην ήταν καθόλου οργανωμένη αλλά είχε ένα σημαντικό στοιχείο, αποκλειστικά ελληνικό. Ενα φαινόμενο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Ενα διαμάντι το οποίο οι Γερμανοί, με όλα τα λεφτά τους και την ευημερία τους, δεν θα έχουν ποτέ. Ενα στοιχείο που πραγματικα είναι όλα τα λεφτά: Ο εθνικός θησαυρός που λέγεται Μίκης Θεοδωράκης, ο μεγάλος και αγανακτισμένος μουσικοσυνθέτης.  Αλλά περι αυτού θα τα πούμε κάποια άλλη φορά. Προς το παρόν  παραθέτουμε ένα απόσμασμα από το  YouTube.

http://www.youtube.com/watch?v=bFcqql4lOlc&feature=related

Advertisements

Read Full Post »

Δεν υπάρχει στον κόσμο αγελάδα που θα δεχόταν να ζήσει τη ζωή μιας Ελληνίδας αγελάδας.  Αν την έφερνε κανείς στις χωματερές που οι Έλληνες κτηνοτρόφοι ονομάζουν στάβλους, ή θα το ‘βαζε αμέσως στα πόδια ή θα ποδοπατούσε τον μεθύστακα βλάχο δίπλα της ή θα αυτοκτονούσε.  Παρόμοια, ούτε ένας κόκκος ευρωπαϊκού σταριού δε θα δεχόταν να βγάλει ρίζες στα ελληνικά ζιζανοχώραφα.  (Ή μάλλον δε θα μπορούσε.)

Και όμως αυτά τα μεθυσμένα τεμπελόσκυλα που ξημεροβραδιάζουν στα καφενεία και μπουρδέλα ενώ τα ζωντανά τους ζουν μέσα σε ακαθαρσιές, χρόνια τώρα, κάθε χειμώνα που κάθονται κόβουν την Ελλάδα στα δύο.  Εκβιάζουν έναν ολόκληρο λαό για να πληρώσει την ανευθυνότητά τους.

Τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τα βλαχαδερά που κάθε χρόνο τέτοια εποχή παραλύουν τη χώρα χωρίς να της έχουν προσφέρει τίποτα απ’ όσα οφείλουν, που εμείς δεν πρόκειται να σας κουράσουμε με άλλες αναλύσεις και εξηγήσεις.  Θα ήταν άσκοπο.

Εμείς απλώς θα προτείνουμε δύο λύσεις που μπορούν να σταματήσουν τους εκβιαστές αγρότες.

Κατ’ αρχήν, καλούμε την κυβέρνηση:

Να μην ικανοποιήσει ΚΑΝΕΝΑ αίτημα των λεγόμενων αγροτών.  Όσες τέτοιες αποφάσιες έχουν ήδη παρθεί – να ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ αμέσως.  ΟΥΤΕ ΕΝΑ ευρώ στους εκβιαστές.

Ο λόγος είναι απλώς.  Όσο οι κυβερνήσεις τους δίνουν λεφτά, τα αναίσθητα τεμπελόσκυλα θα μεθάνε, θα ξύνουν τα αδειανά τους αρχίδια και θα κλείνουν τους δρόμους.  Όταν δε θα έχουν πια για πουτάνες, μπορεί να ξαναγίνυν αυτό που σήμερα, κυνικότατα, λένε ότι είναι.

Ή, αν προτιμούν, ας πάνε να ζητήσουν επιδοτήσεις απ’ τα κόμματα που, μέσω των εγκαθέτων τους, στηρίζουν το νταϊλίκι τους.

Καλούμε, επίσης, τον ελληνικό λαό:

Να κάνει ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ των επονομαζόμενων ελληνικών αγροτικών προϊόντων.  Έτσι θα τρώμε φθηνότερα και πιο υγιεινά.

Οι λεγόμενοι Έλληνες αγρότες μόνο αν χρεοκοπήσουν θα βάλουν μυαλό.  Σε κάθε άλλη περίπτωση, είμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε μια ζωή τις άσφαιρες νύχτες τους στα κολλάδικα.

Και όπου κάνουν μπλόκο… ΜΑΤ, δακρυγόνα και ό,τι άλλο χρειαστεί.  Άλλη γλώσσα δεν καταλαβαίνουν τα τεμπελόσκυλα.

Read Full Post »

kke1 Το ΚΚΕ τι κόμμα είναι ακριβώς; Αστικό ή επαναστατικό;

Διότι, αν το ΚΚΕ είναι επαναστατικό κόμμα, τι δουλειά έχει να κάθεται σε ένα αστικό κοινοβούλιο.  Από κει θα κάνει την επανάστασή του;

Αν όμως είναι αστικό κόμμα, τότε γιατί συνεχώς υποκινεί κοινωνικές ομάδες σε πράξεις που σκοπό έχουν την αποσταθεροποίηση της αστικής δημοκρατίας η οποία, αν δε μας απατά η μνήμη, είναι το συνταγματικά κατοχυρωμένο πολίτευμα της Ελλάδας.

Εμείς πάντως βλέπουμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι ούτε αστικό ούτε επαναστατικό, αλλά επιχειρηματικό κόμμα που λειτουργεί με την αδιαφάνεια με την οποία λειτουργούσε και ο μεγαλύτερος madoff απατεώνας του αιώνα Bernard Madoff.

Ο οποίος βέβαια πιάστηκε για έναν και μόνο λόγο: δεν ήταν επιχειρηματίας του ΚΚΕ, ούτε καν μέλος ή οπαδός του.  Και επειδή δεν είχε τις πλάτες του ΚΚΕ, θα φάει ισόβια.

Καλά να πάθει.

Read Full Post »

by jack

kke1 Στην Ελλάδα αυτοί που θορυβήθηκαν περισσότερο από τις εξελίξεις στην Αμερική δεν ήταν οι ακροδεξιοί, οι ισλαμόφοβοι (αν υπάρχουν τέτοιοι στην Ελλάδα) και γενικά οι δυνάμεις τις συντήρησης που φυσιολογικά θα έπρεπε να στεναχωρηθούν περισσότερο, αλλά το ΚΚΕ, που είδε τον μπαμπούλα που είχε κατασκευάσει να αποκτάει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Ήταν το πρώτο κόμμα που έσπευσε να πάρει θέση στην εκλογή Ομπάμα τονίζοντας στους οπαδούς του ότι δεν πρέπει να εφησυχάζουν, αφού δε θα αλλάξει κάτι στην ουσία της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής δύναμης.

Βέβαια μέσες άκρες δεν έχουν άδικο. Άλλωστε όλες οι νηφάλιες φωνές από όλους τους χώρους το τόνισαν αυτό, αλλά αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο τη σημασία της εκλογής του αφρικανού μετανάστη.

Βέβαια, το ΚΚΕ έχει απαντήσει και σε αυτό, παραπέμποντας στην obama1 ελιτίστικη εκπαίδευση που είχε ο νεαρός Χουσεΐν Μπαράκ.  Έχει δίκιο.

Μόνο τα παιδιά των ντόπιων σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν αλλοτριώνονται και δε χάνουν την αριστεροσύνη τους και τη λαϊκότητά τους στα ιδιωτικά κολλέγια που αποφασίζουν οι γονείς τους να σπουδάσουν.

Read Full Post »

Στις 17 Ιουνίου γράψαμε:

αλαβάνοςΒέβαια, οι γιορτές είναι ακόμα πολύ μακριά.  Ο καλός Αριστερός όμως πρέπει από τώρα να φροντίσει να επιλέξει το φετινό Άϊ-Βασίλη του.

Εμείς προτείνουμε, ως πρώτη επιλογή, το σύντροφο κυρ-Αλέκο, το μυλωνά.  Όχι γιατί είναι ματσωμένος κι έχει άσπρη γενιάδα, αλλά επειδή οι μπαγιάτικες καραμέλες του πουλάνε πολύ στη Γενιά των 700 ευρώ.

Η γιορτές ήρθαν και ο σύντροφος κυρ-Αλέκος, ο ματσωμένος μυλωνάς, δε δικαίωσε απλώς τον τίτλο που του απονείμαμε από τότε.  Ξεπέρασε τον εαυτό του: οι ληγμένες καραμέλες του έκαναν πλιατσικολόγους και εμπρηστές από ένα σεβαστό κομμάτι της σημερινής G700 €, δηλαδή, της αυριανής G500 € και μεθαυριανής G350 €.

Read Full Post »

alavanos3 Επειδή σε λίγες μέρες έρχεται ο Αϊ Βασίλης (φωτογραφία δεξιά), τα εξεγερμένα κατέβασαν τα ρολά στην εξέγερσή τους και κρέμασαν απ’ έξω την ταμπέλα “συνεχίζεται μετά τις διακοπές.”

Ήταν αναμενόμενο.

Έγινε ποτέ στην Ελλάδα κοινωνικός αγώνας στις γιορτές, το σαββατοκύριακο ή στους δύο μήνες των μπάνιων του λαού;  Οι 48ωρες απεργίες δεν ξεκινούν πάντα την Πέμπτη, για να γίνει το σαββατοκύριακο τετραήμερη αργία;

katalipsi4Με τέτοια σοβαρότητα διεκδικούν οι γκραικύλοι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους, που δεν επιτρέπουν σε κανένα αίτημα και κανέναν κονωνικό αγώνα να τους χαλάσει ούτε ένα σαββατοκύριακο ούτε ένα μπάνιο ούτε μια κραιπάλη.  Κάθε πότε πλησιάζουν οι (όποιες) γιορτές, οι διεκδικήσεις πάνε σύννεφο.  Παραχωρούν τη θέση τους στο τρεχαλητό προς τα χωριά, στις γαλοπούλες και τα αρνιά, το κρασί και το τσίπουρο.  Τα επείγοντα αιτήματά τους εξαφανίζονται τελείως απ’ τη μνήμη τους.

Επειδή η μηλιά πάντα κάτω απ’ το μήλο πέφτει, η απαραβίαστη ραστώνη των γονέων έγινε ιερή και για τα παιδιά τους.

katalipsis2Έτσι, τα εξεγερμένα νιάτα του Γκραικυλιστάν βγάζουν τώρα τις κουκούλες, τα αναρχικά κασκόλ και μπουφάν τους και κατακλύζουν μπουτίκ και κομμωτήρια.  Τα SMS τους δεν καλούν πια σε λεηλασίες και πορείες διαμαρτυρίας, αλλά σε σκυλάδικα και πάρτι.

Και μόνο αφού θα έχουν μαστουρώσει καλά και θα έχουν κάνει κεφάλι με τα ποτά μπόμπες, θα ξαναθυμηθούν και τον αγώνα τους.

Το μαγαζί του τρόμου θα ανοίξει ξανά στις 9 Ιανουαρίου.  Για να μην ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

Δυστυχώς, το μαγαζί θα ξανανοίξει μόνο για όσους επιστρέψουν απ’ τις γιορτές ζωντανοί ή έστω αρτιμελείς.  Ο  tsipras2συνδυασμός του αυτοκινήτου του μπαμπά με την κοκαΐνη και το ουίσκι-μόμπα τις περισσότερες φορές σκοτώνει.  (Στη φτογραφία: ο ηγέτης-μπόμπα.  Κάθε ομοιότητα με τον Κατσούλα είναι συμπτωματική.)

Read Full Post »

greek riots 18127Το προσφιλέστερο τερτίπι των ελλαδίτικων λεγόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για να χαϊδέψουν τα αφτιά των εξεγερμένων της φετινής εορταστικής σεζόν (και να αυξήσουν την τηλεθέαση ή την κυκλοφορία τους) είναι να γίνουν το βήμα απ’ το οποίο αυτά θα αρθρώσουν, υποτίθεται, με λόγια τη μανία απ’ την οποία κατελήφθησαν αυτόν το μήνα.  Ευτυχώς.  Έτσι αποκαλύπτονται πράγματα, εγγενή στη Γενιά του Αλέξη, όπως την αποκαλούν και αυτοαποκαλείται, που θα έμεναν για πάντα κρυμμένα.

Όσα εξεγερμένα μίλησαν για την καταστροφή της Αθήνας που έκαναν, ως κύριο αίτιο αναφέρουν το αδιέξοδο και την απόγνωση στην οποία τους έχει βυθίσει το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τόσα χρόνια σπουδάζουν και τελικά ανακαλύπτουν ότι «τα πτυχία μας δεν εξαργυρώνονται.»

Έτσι ακριβώς είναι.  Κατ’ αρχήν, τα πτυχία τους φυσικά και δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπόψη αφού, πολύ απλά, δεν πιστοποιούν καμιά γνώση, αλλά μόνο τη διάρκεια των σπουδών τους.  Πώς, λοιπόν, να τους ανταμείψει κανείς με οποιοδήποτε τρόπο για τους κόπους τους, όταν οι περισσότεροι δεν κάνουν καν τον κόπο να πάνε στα μαθήματά τους;

Τίθεται, ωστόσο, και μια άλλη ερώτηση.  Τα ίδια τα εξεγερμένα, σπουδάζοντας, επιδιώκουν να αποκτήσουν γνώσεις ή απλώς θέλουν ένα χαρτί, όσο χαμηλής ποιότητας και αν είναι;  Η απάντηση είναι, μάλλον ξεκάθαρα, το δεύτερο.

Όποιος διψά στ’ αλήθεια για γνώση, θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά, θα θυσιάσει τα πάντα προκειμένου να την αποκτήσει.  Επειδή, για να αποκτήσει κανείς γνώσεις πρέπει να έχει και αυτοπειθαρχία – να κάτσει να διαβάσει, δηλαδή – τα εξεγερμένα βρήκαν άλλο κόλπο. greekriots18121Σπουδάζουν τριάντα χρόνια, παίζοντας τάβλι σε καφετέριες και ξενυχτώντας σε μουζουκομάγαζα.  Ύστερα ανακαλύπτουν ότι με το πτυχίο τους δεν μπορούν να βγάλουν ούτε 700 απ’ τα εκατομμύρια ευρώ με τα οποία παραμύθιαζαν τόσα χρόνια τον εαυτό τους.

Και τότε;  Και τότε κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας και το κάνουν γιαπί.  Άραγε, για να τρομάξει το Κράτος και να τους κάνει το χατίρι;  Η αλήθεια είναι ότι το ελλαδίτικο Κράτος είναι πάντα πρόθυμο να σταθεί αρωγός στην εξυπηρέτηση των χίμαιρων των πελατών – συγνώμη – των πολιτών του.  Το κακό όμως είναι ότι δεν μπορεί να το κάνει πια όπως παλιά.

Εννοείται ότι γι’ αυτό φταίνε, αποκλειστικά μάλιστα, η κακούργα Ε.Ε. και η άτιμη παγκοσμιοποίηση.  Αυτά λένε, καθημερινά, στα εξεγερμένα τόσο οι δηλωμένοι όσοι και οι κρυφοί σταλινικοί εκμεταλλευτές τους.  Με τις  ανθελληνικές πιέσεις να μπει τάξη στα ελλαδίτικα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε τα πτυχία που τυπώνουν να αποκτήσουν κάποια αξία και εκτός της επικράτειας, η Ε.Ε. και η παγκοσμιοποίηση καταδικάζουν τους αιώνιους φοιτητές μας στο να γίνονται ανειδίκευτοι εργάτες και τους σπρώχνουν στην αιώνια ανεργίαgreek riots 18124 (αφού στην Ευρώπη, το επίδομα ανεργίας και όχι ο μισθός είναι 700 ευρώ).

Επομένως, τα παράπονα των εξεγερμένων για το χαμηλό επίπεδο σπουδών είναι μια ακόμα εκδήλωση της υποκρισίας τους.  Οι ίδιοι πολεμούν κάθε αλλαγή της ισχύουσας κατάστασης.  Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οποιαδήποτε αλλαγή της σημαίνει ότι θα πρέπει να παρατήσουν το τάβλι, τα σφηνάκια και τις συνελεύσεις και, επιτέλους, να σπουδάσουν.

Μόνο ως δείγμα της ανοησίας τους μπορεί να εκλάβει κανείς και τα παράπονα των εξεγερμένων για τα εκπαιδευτικά βιβλία.  Αφού, σύμφωνα με το καύχημα των ίδιων, για τις εξετάσεις διαβάζουν μόνο τις σημειώσεις.   Όποιος, λοιπόν, δεν έχει αγγίξει (όχι ανοίξει) βιβλίο στη ζωή του, δεν έχει ούτε τα εφόδια ούτε το δικαίωμα να κρίνει.  Και αυτό γιατί κρίση δε σημαίνει θράσος και τσαμπαμαγκιά, αλλά χειρισμό κριτηρίων.  Να ξέρει, δηλαδή, κανείς τι λέει.  Σε κάθε άλλη περίπτωση γίνεται το λιγότερο γελοίος.  (Και οι γελοίοι γίνονται, κατά κανόνα, στο τέλος πολύ επικίνδυνοι.)

Η λίστα των παραπόνων τους απ’ τη ζωή τους δε θα ήταν πλήρης χωρίς τους καθηγητές τους.  Ύστερα από 20 χρόνια (1986-2006) στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ως καθηγητής αγγλικών, δικαιούμαι, νομίζω, να επικαλεστώ την προσωπική εμπειρία μου ως αξιόπιστο μάρτυρα όλης της κατάστασης.  Θα διευκρινίσω, κατ’ αρχήν, ότι δίδαξα όλες τις ηλικίες, από δεκάχρονα παιδιά και φοιτητές των ΑΕΙ μέχρι εργαζόμενους μεσήλικες.

Πάμε τώρα στο «ψητό.»  Το πρώτο που παρατήρησα, ήταν το γεγονός ότι τόσο για τους μαθητές μου, όσο και για τους γονείς τους, η greek riots 18125εκμάθηση ξένης γλώσσας είναι αναγκαίο κακό: «Χωρίς το Proficiency δεν μπορείς σήμερα να βρεις δουλειά.»  Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που κάνουν μαθήματα ξένων γλωσσών.  Πρόκειται φυσικά για άκρως αφελή παρανόηση.

Το πτυχίο είναι μόνο η αρχή.  Η συνέχεια της διαδικασίας περιλαμβάνει την εξέταση των γνώσεων της συγκεκριμένης ξένης γλώσσας.  Ε, αυτό συλλαμβάνει τους Έλληνες εξ απίνης.  Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί χρειάζεται να σε βάζει κανείς να μιλήσεις, να γράψεις και να αποδείξεις ότι καταλαβαίνεις μια ξένη γλώσσα, αφού πλήρωσες τόσα λεφτά να πάρεις το πτυχίο.  Δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς τους απέρριψαν σε μια δουλειά παρά το πτυχίο του Cambridge που τόσα χρόνια το ‘χουν κρεμασμένο στο λίβινγκ ρουμ.

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αφ’ ενός ενδημικός για τους Έλληνες και αφ’ ετέρου είναι η απόδειξη της παράκρουσης μέσα απ’ την οποία αντιλαμβάνονται τη ζωή.

Είναι, επίσης, και ένδειξη της αντίληψης που έχουν για τη γνώση γενικά.  Την αντιπαθούν καθώς απαιτεί σοβαρότητα.  Τη θεωρούν άχρηστη, μια και μόνο με μέσον φτάνει κανείς στο θολό προορισμό του.

Σε ό,τι αφορά τις ξένες γλώσσες, η άποψη των Ελλήνων συνοψίζεται στην δήλωση που έκανε σε μένα (το 1996) ένας φοιτητής μαθηματικών, πολύ καλό παιδί κατά τα άλλα.

greek riots 18126«Τα ελληνικά είναι η ωραιότερη γλώσσα του κόσμου!» μου είπε.

«Καμιά άλλη γλώσσα ξέρεις;» τον ρώτησα.

«Όχι,» απάντησε.

«Τότε,» τον ρώτησα, «πώς μπορείς να κρίνεις;»

Απάντηση δεν πήρα.

Μια απ’ τις πρώτες έντονες εμπειρίες μου, ως καθηγητή, είναι από το 1987.  Η τάξη στην οποία ήμουν προετοιμαζόταν για το πολυπόθητο πτυχίο του Cambridge.  Τα θέματα που πραγματευόμασταν ήταν ο στρατός και η αστυνομία.  Για να εμπεδώσουν το απαιτούμενο λεξιλόγιο, ανοίξαμε μια συζήτηση.

«Θα ήθελα να μου πείτε,» είπα στους μαθητές μου που ήταν τότε στην ηλικία των σημερινών εξεγερμένων, «αν η κατάσταση στη χώρα σας ήταν άσχημη, θα είχατε αντίρρηση να επέμβει ο στρατός;»

«Όχι,» μου απάντησαν ομόφωνα.

«Δηλαδή, δε θα σας πείραζε μια στρατιωτική χούντα;» ξαναρώτησα.

«Όχι,» μου απάντησαν οι μαθητές μου, πάλι ομόφωνα.

Δεν είχα και άλλη ερώτηση να τους κάνω.  Σημειώνω μόνο ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους μαθητές μου είναι σήμερα, πιθανόν, γονείς.  Τα συμεράσματα είναι δικά σας.

Βέβαια όποτε ανέφερα ονόματα των Shakespeare, Dickens, Carroll, Swift, T.S. Eliot κ.ά., συναντούσα πλήρη αδιαφορία, η οποία, όπως διαπίστωνα ξανά και ξανά, εκπορευόταν από την άγνοια.  Επίσης, όποτε επιχείρησα να τους δώσω κάτι παραπάνω απ’ τις ασκήσεις του βιβλίου, οι μαθητές μου με σταματούσαν, λέγοντας: greekriots18122«Εντάξει, εντάξει, φτάνει, κύριε καθηγητά.»  Εκτός από δείγμα κακής ανατροφής, τέτοια φράση μαρτυρά και το θράσος του αμαθούς που αποφασίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να μάθει.

Εκείνο που, τελειώνοντας, οφείλω να πω είναι ότι οι περισσότεροι απ’ τους μαθητές που είχα πήραν τα πτυχία που ήθελαν, χωρίς να είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την αγγλική γλώσσα.  Σ’ αυτό βέβαια βοήθησαν και οι διοργανωτές των εξετάσεων, ράβοντας τα τεστ τους ειδικά για τους Έλληνες, ώστε τα αποτελέσματα να μην είναι καταστροφικά και να μη χάσουν την πελατεία.

Βέβαια και υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν αντιπροσωπεύουν καμιά γενιά.  Στα είκοσι χρόνια που θήτευσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ξεχωρίζω μόνο δύο ανθρώπους που μπορώ να αποκαλέσω μαθητές.  Όχι επειδή πήραν τα πτυχία που ήθελαν, αλλά επειδή ξέρουν ότι η μάθηση συνεχίζεται και ύστερα από τη στιγμή που παίρνει κανείς την ειδοποίηση ότι πέρασε με επιτυχία στις εξετάσεις.  Αναφέρομαι στο halia malia και τον jack, οι οποίο αρθρογραφούν ενίοτε και σε αυτή τη σελίδα.

Read Full Post »

Older Posts »