Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘History’ Category

Εχθές συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την οριστική αποχώρηση του ανθρώπου ο οποίος ήταν και θα παραμείνει ο γνήσιος Κατευθυντής. Τον γνωρίσατε μέσα τριών ονομάτων: Χαράλαμπος Αβρός, Μάρκος Ικαριώτης και βέβαια Directionist.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο θα ξαφνιαζόταν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια, ούτε καν αν θα του έκανε εντύπωση τίποτα απ’ όλα αυτά. Μάλλον όχι. Μα σίγουρα όχι, καθόλου, διότι τα είχε δει όλα ήδη τότε, το 2008 και 2009, και είχε καταλάβει ακριβώς που οδηγούσαν/κατευθυνόταν τα γεγονότα. Το αδιέξοδο το έδειξε με μεγάλη ακρίβεια και διορατικότητα.
Επειδή όλα τα κείμενά του blog ακόμα υπάρχουν στο website αυτό σε αναλλοίωτη και γνήσια μορφή τους, εδώ θα επαναφέρουμε μόνο δυο αποσπάσματα για να σας υπενθυμίσουμε ότι ακόμα τότε ο Καθευθηντής τα είδε και τα είπε.
Το πρώτο, Η χούντα του 2008 (Μάρκος Ικαριώτης στης 14 Δεκεμβρίου 2008), αναφερόταν στις αναταραχές που άφησαν την Αθήνα μισόκαμμένη και που όχι μόνο έδειξαν ότι ο λαϊκισμός είχε εδραιωθεί μέσα στη ζωή και το μυαλό όλων των Ελλήνων, αλλ’ επίσης ανέδειξαν και το καινούργιο του τύπο, το λαϊκισμό του τίποτα και του άδειου άβυσσού του.

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες. Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.
Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;… Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη. Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;… Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά. Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;… Μα, για πάντα, φυσικά.
Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Το δεύτερο, Η χαριστική βολή (από τη 23 Μαρτίου 2008), έλεγε κάτι που περνάει από το μυαλό πολλών Ελλήνων αυτές της μέρες του «Μνημόνειου» και του «κουρέματος». Μόνο που τώρα είναι πλέων αργά και η ευκαιρία χάθηκε. Τώρα, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι χαμένοι και βαθιά χωμένοι στη βλακεία τους, το αναφέρουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και να μπορέσει ο γνήσιος Ο Κατευθυντής να αναπαυθεί τελικά.

Να δώσουμε τη χαριστική βολή στην κοινωνία της αποβλάκωσης και της μιζέριας
Για να μπορέσουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη θέσμιση της κοινωνίας αυτονομημένων ανθρώπων, πρέπει, καταρχήν, να δώσουμε τη χαριστική βολή στην παρούσα, ξοφλημένη και αδιέξοδη κατάσταση.
Αντίθετοι προς οποιαδήποτε έννοια καθοδήγησης, συνδικαλισμού ή κομματισμού, εμείς πιστεύουμε πως αυτή η χαριστική βολή μπορεί να δοθεί αποτελεσματικότατα, χωρίς να εκτεθεί ή να καταφύγει κανείς στη βία. Δεν καλούμε σε καμία ταξική, πολιτιστική, κόκκινη, πράσινη, γαλάζια ή άλλη επανάσταση. Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν, ανεξαίρετα, σε δικτατορίες, εξαθλίωση, κτηνωδίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Καταρχήν ως θέμα για σκέψη και συζήτηση και κατόπιν και ως σχέδιο δράσης, προτείνουμε κινήσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει χωρίς να βλάψει τον εαυτό του και τους γύρω του.
• · Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.
• · Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.
• · Άρνηση πληρωμής οποιουδήποτε λογαριασμού, δόσης, προστίμου κ.λπ.
• · Πλήρης αποχή από κάθε κατανάλωση.
• · Άρνηση υποβολής φορολογικών δηλώσεων, πληρωμής και απόδοσης φόρων.
• · Πλήρης αποχή από οποιαδήποτε έμμισθη εργασία.
• · Αποχή από οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα ― εκλογική, κομματική, συνδικαλιστική κ.ά.
• · Αποχή από οποιαδήποτε συγκέντρωση, συλλαλητήριο, διαδήλωση ή άλλη εκδήλωση, ιδιαίτερα εφόσον είναι οργανωμένη ή καθοδηγούμενη από φορείς, ομάδες, συλλόγους.
• · Αποχή από τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.
• · Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά ή μαζικά μέσα μεταφοράς.
• · Αποχή από κάθε ψυχαγωγία για την οποία απαιτείται καταβολή αντιτίμου.
Για να είναι αποτελεσματικές, όλες αυτές οι κινήσεις πρέπει, απαραίτητα, να γίνουν ΜΑΖΙΚΆ και ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ.
Αλλιώς, το ένστικτο αυτοσυντήρησης του σημερινού κοινωνικού εξαμβλώματος θα μηχανευτεί τρόπους για να μας αποπροσανατολίσει από το στόχο μας που είναι το τελειωτικό χτύπημα στο ίδιο το εξάμβλωμα και η θεμελίωση μιας αξιοπρεπούς ζωής.

Τέλος, αν θέλετε να απολαμβάνετε περισσότερες σκέψεις ενός διορατικού ανθρώπου και να καταλάβετε καλύτερα το γιατί και πώς, διαβάστε ξανά την Πολιτεία της ασημαντότητας (τέλος του 2008).
Βέβαια, όλο αυτό το blog δείχνει ένα πράγμα ξεκάθαρα: όταν χάνεται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος και ο χαμός αυτός είναι ανεκτίμητος και μη ανατρέψιμος. Ειδικά γιατί σήμερα οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση.

Αυτά για αυτή τη φορά.

Read Full Post »

Από τον Chris Anart

With the recent opening of the new hypermodern Museum of Acropolis, of course, the issue of the Parthenon marbles gains a new momentum. Not that it has ever lost the edge, but now the last cynical and arrogant argument of dimwit curators of that weird place called The British Museum ceases to stand. Remember, the argument was that there were no adequate facilities at their original site that would guarantee their proper preservation and conservation. But, let’s take things from the beginning.

First of all, the very way in which Mr. Elgin acquired the marbles is doubtful. That is, it is not clear whether it was a legitimate purchase or just a poorly covered snatch. But, let’s assume that everything was legitimate. That brings us to the second usual point made about the late benefactor of global cultural tradition.

That second point is that Elgin actually saved the marbles from disaster. But, mind you, that couldn’t have been his intention, because he simply couldn’t know that the notorious shelling of the Parthenon was going to take place some years later. Unless, of course, one wants to add clairvoyance and prophecy to other amazing qualities and abilities this hero was attributed with. Now, that doesn’t stand simply because most of the marbles and statues that were left behind by Elgin did survive. Furthermore, he actually ruined them by having the top layers of the marbles scrubbed off with iron brushes. What can we say: they just weren’t white enough for Mr. Elgin’s taste.

Finally, even the argument — generally so appealing to the well-known British arrogance and cynicism — claiming that the locals (I hesitate to call them Greeks, since the continuation of Greek national identity is somewhat a point of contention among those same exquisite British scholars) do not have the knowledge or expertise to properly preserve the remnants of the culture the West claims to be the rightful hair to; even that argument remains quite shaky. They (the locals) did do, and are still doing quite a good job in protecting the Acropolis and other ancient monuments and sites from pollution and other perils they are exposed to nowadays.

  • One thing has to be said, though, and that is a big thanks to the Italians, the Brits, the Germans, the French and others who did their best to uncover, preserve and revive the legacy of ancient civilizations, especially Greek and Roman. However, given the comments and the “arguments” put forward by the curators of the British Museum — which were, of course, duly reported by the BBC, together with the malicious comments about the official opening of the Museum of the Acropolis — one seriously doubts whether they are the right people for the job.

I mean, given the lame arguments one wonders whether they ever did such a good job at preserving and conserving the legacy everyone in Europe is so proud of, or is it actually the legacy of Mr. Elgin that they preserve. For those comments and statements reveal a typical “Elginian” attitude, which could be summarized in this way: they (the marbles) are great, they are beautiful, I want them and I’m not giving them to anybody else. That seems to be the position behind the dimwit — and certainly extremely arrogant (as stupidity and stubbornness always are) — statement of one British Museum official that the marbles should stay separated so that their Greek side be visible in Athens and their universal meaning will still be observed in London.

Now, that seems to imply that Greece is not a part of the world but rather just a peculiar local community and place, whereas the British Museum holds a copyright on universal values and meanings. And all that by exhibiting artifacts from all over the world in a place called, not the World Museum, but exactly the British Museum. And, aside from a childish anal fixation on possession, that shows just how much the remnants of old British cultural colonialism are still alive and kicking in the Kingdom.

What are we supposed to think? That this is all somehow British art and architecture, and not Egyptian, Greek, Indian etc.? Well, if it’s not the colonial heritage and the nostalgia for it, there could be only one other reason for this stubbornness: the profit. Understandably and expectably, the profits of the British Museum are bound to drop should the marbles be returned, and we all know how much it hurts to lose money.

Another “argument” that could be heard from a lady curator of the Brit Museum was that the marbles could not be returned to their original location because they are not isolated single statues or works, but part of an ensemble, of a greater complex. Well, this clearly shows how these people totally miss the essential points of this matter.

· They have to be returned exactly because they are parts of a greater and absolutely integral work. That’s exactly why, dummy!

And that is the essential thing here: if you keep them separated (now that there is no infrastructural reason and no problem with the facilities or adequate expertise) their very essence will remain ruined and mutilated. Those marbles were made in a certain environment, they emerged from that specific soil and were meant to blend with the landscape and the configuration of their homeland. In other words, they lack their full meaning, value and sense as long as they are wrested from their original location. and, of course, nobody (be it an expert, a tourist or an art lover) could even begin to truly and properly appreciate this meaning, value and sense as long as the separation is in effect.

But, this goes without saying for anyone who knows anything at all about classical antiquity, about art, or about history and archeology. Ask any classicist and she will tell you that this and other great works of classical antiquity possess exactly that characteristic: they are incorporated in their immediate environment and they are fully functional as works of art only if and when they are completed with the soil they emerge from and the landscape (location, configuration) they are situated in. Only then and there are they complete and are what they really are.

· So, it is not — or at least should not be — a question of anybody’s national treasure, national legacy or right to possession of the marbles. (Hence, the question of whether they were looted or legally purchased is absolutely irrelevant.) It is a question of the universal cultural legacy of this planet. Therefore, the marbles will not be returned to the Greeks, nor taken away from the Brits. They were never theirs, or anybody else’s for that matter.

· The marbles will return to their home, their homeland and their origins, the only place they belong to and the only place that rightfully belongs to them.

Read Full Post »

Πώς λεγόταν ο νεανικός έρως της απεικονιζόμενης συντρόφισσας, εκεί πίσω, στη δεκαετία του ‘60;

kanelli1kanelli 

Τις απαντήσεις σας μπορείτε να στείλετε είτε στα email μας είτε ως σχόλιο.

Read Full Post »

του Chris Anart

Δεν αξίζει καν τον κόπο να πει κάποιος ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνηση ξόφλησε οριστικά. Αυτό το κατάλαβαν οι πάντες το βράδυ της Κυριακής (7/12/08). Τόση ανικανότητα, δειλία, βλακεία και εγκληματική ασυνειδησία δεν αντέχει ακόμα και μια τελείως διεφθαρμένη, σάπια και κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα.

Το δεύτερο πράγμα ανάξιο σχολιασμού είναι η στάση των λεγόμενων ελληνικών ΜΜΕ, όπως και η συμπεριφορά και οι δηλώσεις όλων των υπόλοιπων πολιτικών αυτής της αρχαίας χώρας, οι οποίοι, όλοι μαζί, δεν κατάλαβαν τίποτα και παραμένουν πιστοί στην παλιά τους αυταπάτη πως μπορούν να επωφεληθούν απ’ την κατάσταση: καμιά ψήφο παραπάνω στις επόμενες εκλογές, λίγα παραπάνω λεπτά στις ειδήσεις και τις, μόνο κατ’ ευφημισμόν, πολιτικές εκπομπές, κανένα δωράκι ή καλή φάση απ’ τη χούφτα των ντόπιων μεγιστάνων που θα τους εξασφαλίσει καλύτερη καρέκλα με καλύτερες αποδοχές και μεγαλύτερο υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Το μόνο που αξίζει να μνημονευτεί είναι η εγκληματική αμέλεια του υπουργού των Εσωτερικών (πολιτικού προϊστάμενου της Αστυνομίας) Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να αποφανθεί ότι ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη ήταν εν ψυχρώ δολοφονία, ούτε δύο ώρες αφού συνέβη το περιστατικό, δηλαδή, πριν ακόμα γίνει γνωστό οτιδήποτε σχετικό με την υπόθεση, πριν ακόμα οι κατηγορούμενοι οδηγηθούν στον ανακριτή. Αυτό μένει ως άδοξο παράδειγμα υπουργού που, αφ’ ενός, παρακινεί σε έκτροπα τους πολίτες της ίδιας της χώρας του δίνοντας, εν λευκώ, το δικαίωμα στους χούλιγκαν να ξεκινήσουν την καταστροφή και την πυρπόληση των πόλεών της και αφ’ ετέρου, με πάσα σαφήνεια, αφήνει στα κρύα του λουτρού τους ίδιους τους υφιστάμενούς του, τους αστυνομικούς, εγκαινιάζοντας την κυνηγετική περίοδο εναντίον τους.

Ωστόσο, εκείνο για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε είναι αυτή η γενιά των εφήβων, της οποίας ο μακαρίτης Αλέξης, να που έγινε τώρα σύμβολο και, τρόπον τινα, ίνδαλμα. Τι παιδιά είναι αυτά; Ή μάλλον, μια και τούτες τις μέρες σ’ αυτό επιμένουν όλοι: τι άνθρωποι είναι;

Φυσικά, οι πάντες έχουν κάποια ερημηνεία για το πώς και το γιατί ένα τραγικό, μοιραίο ατύχημα μετατράπηκε στιγμιαία σε ταραχές και καταστροφές πρωτοφανών διαστάσεων. Ό,τι θέλει κανείς μπορεί να ακούσει· δυστυχώς όμως όλες αυτές οι εξηγήσεις καταλήγουν στο ίδιο τροπάριο· είναι τελείως στερεότυπες και γι’ αυτό τελείως άχρηστες ― ένα ασυνήθιστο φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινότυπες φράσεις. Τέτοιες «αναλύσεις» είναι, εντούτοις, αναμενόμενες από τα προαναφερόμενα άτομα, τα οποία, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν κατάλαβαν ή, εδώ και δεκαετίες, αρνούνται να καταλάβουν και να αλλάξουν οτιδήποτε.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με το ποιος φταίει. Θέλω, απλώς, να περιγράψω την κατάσταση της γενιάς του Αλέξη, Με τι μοιάζει λοιπόν ο μέσος Έλληνας έφηβος σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, δε μοιάζει με τίποτα. Εδώ δεν εννοώ ότι είναι άσχημος/άσχημη (μολονότι, βάσει ορισμένων κριτηρίων, θα μπορούσε κάποιος να πει και αυτό) ή ότι ντύνεται και φέρεται άσχημα. Όχι! Αυτό που εννοώ είναι ότι πρόκειται για κενά και απρόσωπα άτομα και γι’ αυτό είναι και άσχημοι, τιποτένιοι, τυχαίοι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καμιά δήλωση, καμιά δραστηριότητα, καμιά συμπεριφορά αυτών των εφήβων που δεν είναι εντελώς ανόητη και κενή.

Κατ’ αρχήν, οι Έλληνες έφηβοι ούτε μιλάνε ούτε συμπεριφέρονται σαν νέοι άνθρωποι· δε διακρίνει κανείς μέσα τους ούτε ψήγμα νεότητας ή παιδικής ηλικίας. Εκείνο που διακρίνει αμέσως είναι η αμορφωσιά, η κακή ανατροφή, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού για τους άλλους και τον εαυτό τους. Πρόκειται πραγματικά για μια αντικοινωνική μάζα, για έναν όχλο που ούτε ματαξύ τους είναι ικανοί να αρθρώσουν λόγο. Δεν είναι ικανοί να αντιδράσουν σε τίποτα, γι’ αυτό γίνονται βίαιοι και καταστροφικοί.

Είναι η γενιά που, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ντροπιάζει ολόκληρη τη χώρα με την απόλυτη αμάθειά της. Σε όλες τις εξετάσεις, σε όλες τις έρευνες, σε όλα τα μαθήματα, έρχονται, μόνιμα, τελευταίοι σε όλη την Ευρώπη. Μόνιμα επίσης, δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για οικουμενικά προβλήματα, είτε πρόκειται για την οικολογική καταστροφή είτε για νέες τεχνολογίες ή νέα ρεύματα στην Τέχνη. (Εξαιρείται μόνο το ενδιαφέρον που δείχνουν, όπως όλοι οι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου, για τα κινητά τηλέφωνα.)

Είναι ανίκανοι να εκφραστούν με κατανοητό τρόπο. Δεν επιθυμούν τίποτα, μόνο αντιδρούν άμεσα, με αντανακλαστικά, σαν τα ζώα. Όταν τους βλέπει κάποιος στο σχολείο, στο δρόμο, στις διαδηλώσεις την ώρα που πετάνε πέτρες και καίνε κάδους απορριμμάτων και καταστήματα, μοιάζουν με ζόμπι.

Σε όλα συμπεριφέρονται σαν κλωνοποιημένα ζώα. Ή αν όχι κλωνοποιημένα, τότε απόλυτα ομοιόμορφα. Όλοι κάνουν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο· όλοι τους συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, μιλάνε με τον ίδιο τρόπο, διασκεδάζουν με τον ίδιο τρόπο. Δεν επικοινωνούν ούτε με άλλους αλλά ούτε ο ένας με τον άλλον. Το μόνο που κάνουν είναι να στέλνουν SMS. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά, ιδέα για οτιδήποτε. Οδηγούν το διαβόητο χάσμα γενεών στα άκρα, αφού δεν είναι καν γενιά με την αληθινή έννοια του όρου. Το μόνο που μπορούν να συλλάβουν ― τονίζω ότι τίποτα δεν ξέρουν, μόνο κάτι μπορούν ή έχουν ― είναι η βία και η περίφημη οργή για την οποία τώρα γίνεται πολύς λόγος.

Και όμως, γιατί είναι οργισμένοι οι Έλληνες έφηβοι; Ή με τι είναι οργισμένοι; Τόσο οργισμένοι που αφήνουν να εννοηθεί πως, πριν απ’ αυτούς, κανένας ποτέ δεν οργίστηκε και δε θύμωσε με κάτι. Λες και οι δικές μας (οι παλαιότερες) γενιές μεγάλωσαν σ’ έναν τέλειο κόσμο στον οποίο μας ήρθαν όλα όπως τα θέλαμε, ενώ αυτούς, να, τώρα τους κακοποιεί όποιος προλάβει και, επομένως, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσιολογικό που αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν αυτές τις μέρες. Νισάφι πια!

Σε ό,τι αφορά την ίδια την οργή, αυτή πραγματικά εισάγει καινούργια στοιχεία, είναι διαφορετική από την οργή των προηγούμενων γενεών. Είναι μοναδική επειδή είναι, όπως και η γενιά που την εκδηλώνει, απόλυτα κενή περιεχομένου. Πρόκειται για καθαρή βία, χωρίς αίτιο, χωρίς εξήγηση, χωρίς λόγο. Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι η η πλήρης ατιμωρησία και γι’ αυτό είναι πραγματικά μοναδική. Διότι, όχι μόνο κανένας και τίποτα δε φράζει το δρόμο σ’ αυτούς (τους Έλληνες εφήβους) και την οργή τους, όχι μόνο κανένας δεν προσπαθεί να τους σταματήσει, αλλά ― όπως βλέπουμε τις τελευταίες μέρες ― κάθε προσπάθεια απώθησης αυτής της οργής στιγματίζεται, δέχεται επίθεση και κατηγόριες. Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν. Πρέπει κάπου να ξεδώσουν (τι να ξεδώσουν, όμως, αφού είναι κενοί;) Πρέπει να τους επιτρέψουμε να βγάλουν από μέσα τους όλη αυτή την οργή. Ποιοι είμαστε εμείς, λένε, να κάνουμε κριτική στα παιδιά, όταν εμείς οι ίδιοι τα φέραμε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση; Οι παλιότερες γενιές είναι αυτές που προκαλούν συνεχώς την οργή και την επιθετικότητά τους, αφού τους κληρονομούν έναν απεχθή κόσμο στον οποίο δεν έχουν ούτε προοπτική ούτε μέλλον.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα. Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν. Και αν καταστρέψουν, σπάσουν ή κάψουν κάτι, δε φταίνε οι ίδιοι: φταίει εκείνος του οποίου ήταν το καμένο, το σπασμένο ή το γκρεμισμένο. Διότι, προς Θεού, είναι δικά μας παιδιά και ποτέ δε φταίνε για τίποτο. Το οποίο, εν μέρει, αληθεύει. Εφ’ όσον είναι χωρίς συνείδηση, πρωτόγονοι, άναρθροι, χυδαίοι και αγράμματοι, δεν μπορούν να έχουν αντίληψη για το καλό και το κακό, ούτε κάποια κοινωνική συνείδηση και αιδώ, ούτε μπορούν να κοινωνικοποιηθούν.

Εννοείται ότι είναι ανώριμοι, λένε, και ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι υπεύθυνοι και σοβαροί. Είναι ακόμα παιδιά. Αυτό μας λένε συνεχώς. Μα, αν είναι έτσι, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν τους φερόμαστε με τον ανάλογο τρόπο; Γιατί δεν τους επιβάλλουμε πειθαρχία, γιατί δεν τους διδάσκει κανείς, γιατί δεν τους ανατρέφουμε, γιατί δεν τους μορφώνουμε; Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να διαμορφώσει ανθρώπους απ’ αυτά τα παιδιά;

Η απάντηση είναι απλή και μονόσημη: γιατί δεν είναι εφικτό! Η κατάσταση έφτασε στο σημείο που κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό. Ούτε οι ίδιοι οι έφηβοι το θέλουν. Κάτω από ομαλές συνθήκες όμως δε θα τίθετο καν η ερώτηση τι θέλουν αυτοί. Κανένας δε θα τους ρωτούσε τι θέλουν, όπως κανένας δε ρώτησε και εμάς.

Τώρα, όμως, που μπροστά μας έχουμε μια ολόκληρη γενιά στην οποία και με την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ― ούτε να συζητήσουμε, ούτε να τη συμβουλέψουμε, ούτε βέβαια να της επιβάλλουμε κάτι ― όταν, λοιπόν, έχουμε μια τέτοια γενιά, καμιά αγωγή και καμιά παιδεία δεν είναι πια δυνατόν να εφαρμοστεί. Για έναν απλό λόγο: για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι οι έφηβοι μας δείχνουν ότι είναι υπεράνω των νόμων και των κανόνων και έξω από κάθε λογική. Κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει οτιδήποτε που κάνουν αυτοί! Είναι στο απυρόβλητο, στην ατιμωρησία. Είναι απόλυτα ανεύθυνοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ευθύνονται για τις πράξεις τους. Δεν κατανοούν καν την έννοια της λέξης ευθύνη. Κατανοούν μόνο εκείνα για τα οποία δε χρειάζεται κατανόηση, δηλαδή κατανοούν μόνο τη βία, την καταστροφικότητα και τέτοια. Τη βία και την καταστροφικότητα που τώρα με τόση ευκολία βαφτίζονται «οργή» και μ’ αυτή τη λέξη τόσο ωραία και κενά δικαιολογούνται.

Πάντως η οργή των Ελλήνων εφήβων θα ήταν ίδια και θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο αν, αντίστροφα, Θεός φυλάξοι, ο μικρός Αλέξης σκότωνε έναν αστυνομικό. Θα είχαμε και πάλι ταραχές και καταστροφές σε ένδειξη στήριξης ― στο σύμβολο της γενιάς, σε ποιον άλλον; Οι «αναλυτές» σε διατεταγμένη υπηρεσία πάλι θα το βάφτιζαν αδικία και πάλι θα επρόκειτο για τυφλή, κενή οργή και βία της ίδιας ομάδας. Οι πρώτοι, οι «αναλυτές,» θα έκαναν τον Αλέξη οπωσδήποτε σύμβολο, αν όχι για άλλο λόγο, τότε να συγκαλύψουν και να θολώσουν το γεγονός ότι εδώ δε μιλάμε για κανένα αίτιο, κίνητρο, αιτία ή παρόμοια βλακεία. Εδώ δεν υπάρχει ίχνος κοινωνικής εξέγερσης, πολλώ δε μάλλον επανάστασης, παρ’ όλα που ακούμε, τρεις φορές τη μέρα, απ’ τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.

Έτσι φτάνουμε τελικά και στην βασική αιτία της τωρινής κατάστασης ― τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και αυτής της νέας γενιάς των «αγωνιστών» εναντίον της αστυνομικής βίας, της κρατικής τρομοκρατίας, της κοινωνικής αδικίας κ.ο.κ. ― φτάνουμε στην Ελληνική Αριστερά. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά, ούτε αυτή η Αριστερά (παρά τις αναιμικές προσπάθειές της να διαδώσει ιστορίες για αστυνομικούς και ακροδεξιούς προβοκάτορες κ.ο.κ.) δεν μπόρεσε να κουκουλώσει το γεγονός ότι οι βάνδαλοι είναι (πνευματικά και κυριολεκτικά) παιδιά τους, κρυμμένα πίσω από το προσωπείο της αριστερής ρητορικής. Το θέμα είναι όμως και βαθύτερο και μεγαλύτερης διάρκειας.

Είναι γεγονός ότι, για την Ελληνική Αριστερά, ο Εμφύλιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· για εκείνη, ο πόλεμος αυτός διαρκεί εδώ και 60 χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Οι αριστεροί ακόμα πολεμούν τη λεγόμενη Δεξιά, παρ’ όλο που στην Ελλάδα εδώ και καιρό δεν υφίστανται πια ούτε φιλομοναρχικοί ούτε φασίστες· δεν υπάρχουν πια ούτε καπιταλιστές, καθώς όλοι οι καπιταλιστές σ’ αυτή τη χώρα είναι αριστεροί. Παρ’ όλο που η ίδια η Δεξιά, ως ιδεολογία και κίνημα, διαλύθηκε εδώ και καιρό και ό,τι έχουμε σήμερα δεν είναι παρά τα τελευταία απομεινάρια του αποσυνθετημένου πτώματός της. Εκ της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία, μόνιμα, βρίσκεται η Ελληνική Αριστερά εκπορεύεται και η απολύτως αρνητική επιρροή της σε όλα τα πεπραγμένα σ’ αυτή τη χώρα.

Η Αριστερά ποτέ δεν πρότεινε κάποιο θετικό σχέδιο, ποτέ δεν παρήγαγε ή δημιούργησε κάτι, μόνο αγνωιζόταν ενάντια σε τούτο ή σ’ εκείνο· πάντα προσπαθούσε μόνο να διαλύει, να εμποδίζει, να απορρίπτει. Η μόνη της ικανότητα ήταν πάντα να διεισδύει, όπως κάθε γνήσια συνωμοτική οργάνωση, σε κάθε πτυχή της κοινωνίας, να κυριαρχήσει στην πολιτιστική σκηνή και το εκπαιδευτικό σύστημα, να παρεμποδίσει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.

Η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα πολεμά και παρασιτεί εδώ και 60 χρόνια και το αποτέλεσμα είναι οι τωρινοί έφηβοι. Το αποτέλεσμα είναι το νέο σύμβολο αυτής της γενιάς, ο Αλέξανδρος Γηργορόπουλος. Η άμορφη μάζα των κλωνοποιημένων ζόμπι που τριγυρίζουν στους δρόμους, καίνε, σπάνε… και αυτό είναι όλο.

Ένας όχλος τον οποίο κανένας δεν καταλαβαίνει επειδή, πολύ απλά, δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβει κανείς. Κάτι χούλιγκαν που δεν περιμένουν τίποτα εκτός από το να τους αφήσουν να κάνουν τους χουλιγκανισμούς τους. Αυτοί είναι τα πραγματικά «παιδιά μας:» τίποτα δε θέλουν, τίποτα δεν ελπίζουν, τίποτα δεν αξίζουν, για τίποτα δεν ευθύνονται.

(μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά directionist)

 

Read Full Post »

Όσοι κραυγάζετε:

Η Μακεδονία είναι ελληνική!

Ρε «μακεδονομάχοι,» μην τα κραυγάζετε μεταξύ σας.  Πάρτε τη Χίλαρι και φωνάξτε το σ’ εκείνη.  Αυτή το χειρίζεται το θέμα, ρε. Εμείς, καμιά σχέση.

Βιαστείτε, όμως, γιατί μόλις αναλάβει θα πάει στα Σκόπια.  Προπαντός, μην ξεχάσετε να της φωνάξετε το σύνθημά σας στα αγγλικά.  Γιατί η κοπέλα δε μιλάει ελληνικά.

Και μη φοβάστε τίποτα, ρε!  Με τον τσαμπουκά τον γκραικυλιστανικό να της μιλήσετε, ρε!  Τόσα χρόνια που χαραμίσατε στα φροντιστήρια, δεν μπορεί, πέντε-έξι αγγλικές λέξεις θα θυμάστε ακόμα.

 

 

Read Full Post »

by Chris Anart

1rey18b With its highbrow activism and its elitist populism, May 1968 tried to become and be a mass movement. And it partly managed. From the distance of exactly forty years it seems to be quite lively and present, albeit in different — often quite unexpected — forms and places. Notwithstanding these differences, it always has and still bears a couple of characteristics.

First of all, four decades later, it all looks like an open-air rock festival, where everyone gets laid and stoned for a higher cause. And it’s not quite clear whether it tried to turn “sex and drugs and rock ’n’ roll” into an ideological principle, or it wanted to present and disguise some principles in that form. It actually doesn’t matter any more, since one finds it hard to remember what those principles were in the first place. Except, of course, for the consequences and products of this revolution, which are however preserved as features of contemporary situation, both western and global.

Therefore, one only needs to look around himself/herself to remember what came out of this movement. But of course: terrorism! First the leftist, socio-politically motivated and oriented terrorism in Europe, aimed at the revolutionary change of the world at large and thoroughly convinced that this could be done by isolated killings and kidnappings — either random or selected (but, more often than not, totally random). This last thing was something like the marking point of the end of the age of innocence. Namely, there were no innocent people any more. You’re either a part of the solution or a part of the problem, as they used to say. So, if you don’t go round occasionally killing, or beating up a couple of politicians, state bureaucrats, security employees, and other symbols of state and economic oppression and exploitation (you know, throwing a few stones and Molotov cocktails at an American or European embassy, a bank, a shop, or a police patrol car anywhere in the world, preceded by the ritual burning of flags), and if you didn’t refuse to be part of the system by refusing to work a day in your life — after all, every work is exploitation, isn’t it? — if you don’t do that you’re the problem and should expect the well-deserved righteous wrath of the ever-right masses to turn against you sooner or later. Or at least the wrath of the few carefully self-selected representatives of this massive rage against the fundamental injustice. After all, if you just passively watch and totally unconsciously and naively try to make a living in the existing circumstances, you definitely have it coming.

Later on, followed the terrorism of various movements, all justified by the children of the revolution as anti-colonial and anti-imperialistic struggle for liberation and justice. It mattered very little whether one was talking about Cuba and Nicaragua, Vietnam, the Palestinians or the Khmer Rouge. The only thing that mattered and still matters here is the inclusion of all kinds of organized, state and bureaucratic terrorisms in the list of liberating movements. No wonder, then, that the principal icons of this whole renaissance and awakening have been (and remained) Mao and Che. And all that in order to, finally, come to all kinds of militias, fundamentalist “movements,” Islamic and other extremists. Which was only natural, since 1968 practically and theoretically bred and harbored extremism as such. As well as the shift of focus from the first two worlds to, almost exclusively, the third world — so that today it applies and works best in places like Venezuela, Bolivia, Sudan, Iran, Afghanistan and Iraq.

Then, together with that and in fact within it, there is the fanaticism (social, political, religious, ideological, you name it). And, it is definitely unlikely that we would have terrorism in its present form if it hadn’t been for May 1968. For, what it inaugurated in the popular consciousness is this notion that somehow it’s OK to hate, to be aggressive and destructive. More importantly, it implanted the belief that it not only doesn’t make us less nice and good people but, quite the contrary, exactly this anger and violence make us nice, good and righteous people. However, aggression and destruction, it taught us, must have a cause to stand on. Even a rebel without a cause has a cause. That s/he isn’t aware of it is not important at all. No worries, we will educate the masses, we’ll show them the way, we the representatives of its rage and wrath. And the beauty of it is that we actually only bring to the fore what masses already have in them, like some hidden talent expecting to be discovered. That is why, of course, this education cannot be the traditional one. Who needs schools and universities? They are, again, just the pillars of the much-hated state and serve nothing but the interests of the capital and the capitalist elite. Instead of educating, they debilitate us, they make us knowledgeable idiots, they cripple our minds and effectively prevent real emancipation and enlightenment. Rather, one has to put all his/her faith in the masses and the working classes (to which, quite democratically, we can all belong, with the only exception of the capitalists, of course) and this education of theirs can and should happen exclusively through action. The people are wise, the wisest, so one just needs to act and thus show them the way, that is, unleash and unveil their immense, but alas suppressed, potential for rule and liberty etc.

And so on and so forth …

One thing seems certain, May 1968 managed to become a defining point in the history of the 20th (and, for the good part, probably of the 21st) century. It introduced certain practices and activities unknown to humanity until then. The fact that these are totally dubious and contradictory matters very little.

Read Full Post »