Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Πορνογραφία’ Category

Δεν υπάρχει στον κόσμο αγελάδα που θα δεχόταν να ζήσει τη ζωή μιας Ελληνίδας αγελάδας.  Αν την έφερνε κανείς στις χωματερές που οι Έλληνες κτηνοτρόφοι ονομάζουν στάβλους, ή θα το ‘βαζε αμέσως στα πόδια ή θα ποδοπατούσε τον μεθύστακα βλάχο δίπλα της ή θα αυτοκτονούσε.  Παρόμοια, ούτε ένας κόκκος ευρωπαϊκού σταριού δε θα δεχόταν να βγάλει ρίζες στα ελληνικά ζιζανοχώραφα.  (Ή μάλλον δε θα μπορούσε.)

Και όμως αυτά τα μεθυσμένα τεμπελόσκυλα που ξημεροβραδιάζουν στα καφενεία και μπουρδέλα ενώ τα ζωντανά τους ζουν μέσα σε ακαθαρσιές, χρόνια τώρα, κάθε χειμώνα που κάθονται κόβουν την Ελλάδα στα δύο.  Εκβιάζουν έναν ολόκληρο λαό για να πληρώσει την ανευθυνότητά τους.

Τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τα βλαχαδερά που κάθε χρόνο τέτοια εποχή παραλύουν τη χώρα χωρίς να της έχουν προσφέρει τίποτα απ’ όσα οφείλουν, που εμείς δεν πρόκειται να σας κουράσουμε με άλλες αναλύσεις και εξηγήσεις.  Θα ήταν άσκοπο.

Εμείς απλώς θα προτείνουμε δύο λύσεις που μπορούν να σταματήσουν τους εκβιαστές αγρότες.

Κατ’ αρχήν, καλούμε την κυβέρνηση:

Να μην ικανοποιήσει ΚΑΝΕΝΑ αίτημα των λεγόμενων αγροτών.  Όσες τέτοιες αποφάσιες έχουν ήδη παρθεί – να ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ αμέσως.  ΟΥΤΕ ΕΝΑ ευρώ στους εκβιαστές.

Ο λόγος είναι απλώς.  Όσο οι κυβερνήσεις τους δίνουν λεφτά, τα αναίσθητα τεμπελόσκυλα θα μεθάνε, θα ξύνουν τα αδειανά τους αρχίδια και θα κλείνουν τους δρόμους.  Όταν δε θα έχουν πια για πουτάνες, μπορεί να ξαναγίνυν αυτό που σήμερα, κυνικότατα, λένε ότι είναι.

Ή, αν προτιμούν, ας πάνε να ζητήσουν επιδοτήσεις απ’ τα κόμματα που, μέσω των εγκαθέτων τους, στηρίζουν το νταϊλίκι τους.

Καλούμε, επίσης, τον ελληνικό λαό:

Να κάνει ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ των επονομαζόμενων ελληνικών αγροτικών προϊόντων.  Έτσι θα τρώμε φθηνότερα και πιο υγιεινά.

Οι λεγόμενοι Έλληνες αγρότες μόνο αν χρεοκοπήσουν θα βάλουν μυαλό.  Σε κάθε άλλη περίπτωση, είμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε μια ζωή τις άσφαιρες νύχτες τους στα κολλάδικα.

Και όπου κάνουν μπλόκο… ΜΑΤ, δακρυγόνα και ό,τι άλλο χρειαστεί.  Άλλη γλώσσα δεν καταλαβαίνουν τα τεμπελόσκυλα.

Read Full Post »

by jack

kke1 Στην Ελλάδα αυτοί που θορυβήθηκαν περισσότερο από τις εξελίξεις στην Αμερική δεν ήταν οι ακροδεξιοί, οι ισλαμόφοβοι (αν υπάρχουν τέτοιοι στην Ελλάδα) και γενικά οι δυνάμεις τις συντήρησης που φυσιολογικά θα έπρεπε να στεναχωρηθούν περισσότερο, αλλά το ΚΚΕ, που είδε τον μπαμπούλα που είχε κατασκευάσει να αποκτάει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Ήταν το πρώτο κόμμα που έσπευσε να πάρει θέση στην εκλογή Ομπάμα τονίζοντας στους οπαδούς του ότι δεν πρέπει να εφησυχάζουν, αφού δε θα αλλάξει κάτι στην ουσία της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής δύναμης.

Βέβαια μέσες άκρες δεν έχουν άδικο. Άλλωστε όλες οι νηφάλιες φωνές από όλους τους χώρους το τόνισαν αυτό, αλλά αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο τη σημασία της εκλογής του αφρικανού μετανάστη.

Βέβαια, το ΚΚΕ έχει απαντήσει και σε αυτό, παραπέμποντας στην obama1 ελιτίστικη εκπαίδευση που είχε ο νεαρός Χουσεΐν Μπαράκ.  Έχει δίκιο.

Μόνο τα παιδιά των ντόπιων σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν αλλοτριώνονται και δε χάνουν την αριστεροσύνη τους και τη λαϊκότητά τους στα ιδιωτικά κολλέγια που αποφασίζουν οι γονείς τους να σπουδάσουν.

Read Full Post »

Στις 17 Ιουνίου γράψαμε:

αλαβάνοςΒέβαια, οι γιορτές είναι ακόμα πολύ μακριά.  Ο καλός Αριστερός όμως πρέπει από τώρα να φροντίσει να επιλέξει το φετινό Άϊ-Βασίλη του.

Εμείς προτείνουμε, ως πρώτη επιλογή, το σύντροφο κυρ-Αλέκο, το μυλωνά.  Όχι γιατί είναι ματσωμένος κι έχει άσπρη γενιάδα, αλλά επειδή οι μπαγιάτικες καραμέλες του πουλάνε πολύ στη Γενιά των 700 ευρώ.

Η γιορτές ήρθαν και ο σύντροφος κυρ-Αλέκος, ο ματσωμένος μυλωνάς, δε δικαίωσε απλώς τον τίτλο που του απονείμαμε από τότε.  Ξεπέρασε τον εαυτό του: οι ληγμένες καραμέλες του έκαναν πλιατσικολόγους και εμπρηστές από ένα σεβαστό κομμάτι της σημερινής G700 €, δηλαδή, της αυριανής G500 € και μεθαυριανής G350 €.

Read Full Post »

alavanos3 Επειδή σε λίγες μέρες έρχεται ο Αϊ Βασίλης (φωτογραφία δεξιά), τα εξεγερμένα κατέβασαν τα ρολά στην εξέγερσή τους και κρέμασαν απ’ έξω την ταμπέλα “συνεχίζεται μετά τις διακοπές.”

Ήταν αναμενόμενο.

Έγινε ποτέ στην Ελλάδα κοινωνικός αγώνας στις γιορτές, το σαββατοκύριακο ή στους δύο μήνες των μπάνιων του λαού;  Οι 48ωρες απεργίες δεν ξεκινούν πάντα την Πέμπτη, για να γίνει το σαββατοκύριακο τετραήμερη αργία;

katalipsi4Με τέτοια σοβαρότητα διεκδικούν οι γκραικύλοι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους, που δεν επιτρέπουν σε κανένα αίτημα και κανέναν κονωνικό αγώνα να τους χαλάσει ούτε ένα σαββατοκύριακο ούτε ένα μπάνιο ούτε μια κραιπάλη.  Κάθε πότε πλησιάζουν οι (όποιες) γιορτές, οι διεκδικήσεις πάνε σύννεφο.  Παραχωρούν τη θέση τους στο τρεχαλητό προς τα χωριά, στις γαλοπούλες και τα αρνιά, το κρασί και το τσίπουρο.  Τα επείγοντα αιτήματά τους εξαφανίζονται τελείως απ’ τη μνήμη τους.

Επειδή η μηλιά πάντα κάτω απ’ το μήλο πέφτει, η απαραβίαστη ραστώνη των γονέων έγινε ιερή και για τα παιδιά τους.

katalipsis2Έτσι, τα εξεγερμένα νιάτα του Γκραικυλιστάν βγάζουν τώρα τις κουκούλες, τα αναρχικά κασκόλ και μπουφάν τους και κατακλύζουν μπουτίκ και κομμωτήρια.  Τα SMS τους δεν καλούν πια σε λεηλασίες και πορείες διαμαρτυρίας, αλλά σε σκυλάδικα και πάρτι.

Και μόνο αφού θα έχουν μαστουρώσει καλά και θα έχουν κάνει κεφάλι με τα ποτά μπόμπες, θα ξαναθυμηθούν και τον αγώνα τους.

Το μαγαζί του τρόμου θα ανοίξει ξανά στις 9 Ιανουαρίου.  Για να μην ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

Δυστυχώς, το μαγαζί θα ξανανοίξει μόνο για όσους επιστρέψουν απ’ τις γιορτές ζωντανοί ή έστω αρτιμελείς.  Ο  tsipras2συνδυασμός του αυτοκινήτου του μπαμπά με την κοκαΐνη και το ουίσκι-μόμπα τις περισσότερες φορές σκοτώνει.  (Στη φτογραφία: ο ηγέτης-μπόμπα.  Κάθε ομοιότητα με τον Κατσούλα είναι συμπτωματική.)

Read Full Post »

Για όλες τις σύγχρονες κοινωνίες είναι αυτονόητο ότι:

Την πολιτική (τουλάχιστον) ευθύνη για ό,τι συμβαίνει σε μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία επωμίζεται η Κυβέρνησή της.

Στο Γκραικυλιστάν, βέβαια, είναι απαραίτητο να επαναλαμβάνεται καθημερινά αυτή η φράση, ώσπου να αποκτήσει κάποια κυβέρνηση.

Read Full Post »

09-12-08_259544_11Όπως κάποτε, στη γερμανική Κατοχή, έτσι και στην τωρινή Κατοχή της Ελλάδας από τους αιμοσταγείς μισέλληνες έλληνες δημοσιογράφους, τους διεφθαρμένους μισέλληνες έλληνες πολιτικούς και τους σαθρούς μισέλληνες έλληνες οικονομικούς παράγοντες – την αλήθεια για την Ελλάδα και τους Έλληνες, τη μαθαίνουμε μόνο από τα ΜΜΕ των κουτόφραγκων.

Και από αυτά πρoκύπτει αβίαστα ότι οι κουτόφραγκοι είναι οι μόνοι που σήμερα διακατέχονται από αυθεντικό φιλελληνισμό.  Οι μόνοι που ακόμα νοιάζονται για μας.  Οι μόνοι που προβληματίζονται για την πρωτοφανή αγριότητα με την οποία οι ορδές των βάρβαρων ελληναράδων έκαψαν την Ελλάδα.

Γι’ αυτό, άλλωστε, εμείς, οι τετραπέρατοι, τους λέμε κουτόφραγκους.  Έτσι δεν είναι;

 

Read Full Post »

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες.  Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.

Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;…  Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη.  Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;…  Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά.  Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;…  Μα, για πάντα, φυσικά.

Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν.  Όσο είναι ακόμα καιρός.

 

Read Full Post »

του jack

Από ένα προηγούμενο άρθρο μού άρεσε πολύ μία παράγραφος που περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο το κενό της εξέγερσης και την αστοχία της οργής.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα.Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν.

Σε αυτό θα ήθελα να υπερθεματίσω. Την τελευταία 15ετία κάθε χρόνο πριν τα Χριστούγεννα έχουμε τις καθιερωμένες καταλήψεις και βανδαλισμούς σε πανεπιστήμια και σχολεία και τα οποία προφανώς θα συνεχιστούν και για πολλά ακόμα χρόνια. Απλά τώρα υπήρξε αφορμή όλα αυτά να διογκωθούν υπερβολικά και να νομιμοποιηθούν στην αριστερή συνείδηση του ελληνικού λαού . Το αίτημα φυσικά δεν ήταν ποτέ η καλύτερη εκπαίδευση και τα καλύτερα σχολεία. Αν υπήρχε τέτοιο αίτημα θα βρισκόταν και ο κατάλληλος τρόπος για να εκπληρωθεί ή τουλάχιστον να διεκδικηθεί με αξιώσεις. Ότι γίνεται, γίνεται για το χαβαλέ, για τα δελτία των οχτώ και την ικανοποίηση της ψεύτικης νίκης εναντίον του συστήματος. Είναι σικέ όλο αυτό το πανηγύρι. Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω εγώ σε όλα αυτά είναι ότι δε φταίνε μόνο οι έφηβοι. Μάλλον κυρίως οι έφηβοι δε φταίνε. Οι αντιδράσεις των εφήβων είναι το σύμπτωμα μιας άρρωστης κοινωνίας όχι η αιτία. Η αιτία είναι η διάλυση του κοινωνικού ιστού για την οποία είναι σαφώς υπεύθυνοι οι μεγαλύτεροι.

Πάρτε ένα παράδειγμα συμπεριφοράς ενήλικων και μετά ξαναδιαβάστε την παράγραφο που παραθέτω σε εισαγωγικά να δείτε πόσο ταιριαστή είναι. Και προσαρμόστε την και σε δεκάδες ακόμη περιπτώσεις για να καταλήξετε ότι ζούμε σε μια αυτιστική κοινωνία

Σχεδόν κάθε χρόνο (και αναμένεται και εφέτος) οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι κλείνουν τους δρόμους την περίοδο που κάθονται – άρα χωρίς πραγματικό τίμημα γι’ αυτούς. Τι ζητάνε; Υψηλότερες τιμές στα προϊόντα τους. Δηλαδή ζητάνε κάποιος να τους χαϊδέψει και να τους δώσει χαρτζιλίκι. Επιδοτήσεις πήρανε, αλλά τις φάγανε. Ο Ευρωπαίος συνάδελφος του Έλληνα αγρότη και κτηνοτρόφου πουλάει στις μισές τιμές και του μένουν και χρήματα στην τσέπη. Εδώ ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος πεινάει. Φταίει ο ίδιος που δεν έχει επενδύσει και δεν έχει ορθολογικοποιήσει την παραγωγή του για να ρίξει το κόστος, άλλα σαν κακομαθημένο παιδί απαιτεί να το πληρώσουν άλλοι. Και τι κάνει; Κλείνει τους δρόμους, καίει λάστιχα, πίνει κάνα τσιπουράκι για να ζεσταθεί, κάνει ζημιά σε άλλες κοινωνικές ομάδες (παράπλευρες συνέπειες ή απλώς δε με νοιάζει) και μετά πάει σπίτι του για να ξανακάνει και του χρόνου τα ίδια, χωρίς να έχει τιμωρηθεί και μάλιστα με το ηθικό πλεονέκτημα του αγωνιστή.

Εμένα τέτοιες συμπεριφορές, που ισχύουν φυσικά πολύ ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία με οδηγούν σε ένα πρώτο συμπέρασμα. Πολύ σημαντικοί παράγοντες της διάλυσης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδας παίξανε και παίζουνε δύο πράγματα 1) Η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ-ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ. Ο κόσμος θέλει να αντιμετωπίζεται σα χαϊδεμένο παιδί. Δε θέλει να πληρώνει το τίμημα των πράξεών του. Θέλει άλλοι να πληρώνουν γι’ αυτό. 2) Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ. Ο καθένας κοιτάει το προσωπικό του συμφέρον ή το συμφέρον της ομάδας στην οποία ανήκει και μόνο αυτό. Θα γαντζωθεί από τα κεκτημένα που έχει και θα δαγκώσει όποιον βάλει χέρι σε αυτά. Με αυτά τα δύο χαρακτηριστικά πορεύεται η ελληνική κοινωνία. Αν πασπαλίσεις το μείγμα και με λίγα αριστερό συναισθηματισμό (πρώην δεξιό λαϊκισμό) που ουσιαστικά είναι το συγχωροχάρτι των πράξεών μας και δένει άψογα τα υλικά, έχεις την εικόνα του μέσου Έλληνα, που μπορεί να εκφράζεται ως μια στείρα κλάψα και κουτοπονηριά ή ακόμα στη χειρότερη και ως τραμπουκισμός ή στυγνή εκμετάλλευση του συνανθρώπου.

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Κτηνοτρόφοι κλαψιάριδες που κάνανε τις επιδοτήσεις σαλονάκι λουξ και τουαλέτα 40 τετραγωνικών και τα ζωντανά τους είναι σε καλύβες με άχυρα και τσίγκια. Ελεύθεροι επαγγελματίες που δεν έχουνε πληρώσει ποτέ φόρο και διαμαρτύρονται για την έλλειψη υποδομής σε δρόμους, λιμάνια και υπηρεσίες . Δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν ένδειξη κλειστό στο γκισέ την ώρα που βάφουν τα νύχια και παραπονιούνται τηλεφωνικά στην κολλητή τους για την κούραση της δουλειάς. Συνδικαλιστές εργατοπατέρες που αφήνουν τα κλειδιά της μερσεντές τους σε παρκαδόρους. Πολιτικοί που εναντιώνονται στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας την ίδια ώρα που βγαίνουν φωτογραφίες στην αποφοίτηση του κανακάρη τους στο ιδιωτικό κολέγιο της πόλης τους. Δημοσιογράφοι που αγανακτούν γιατί αυτός που δικάζουν δεν κάθεται φρόνημα. Κάτοχοι 3λιτρων τζιπ που παρκάρουν στο κέντρο της Αθήνας φορώντας κονκάρδες της WWF, γονείς που διαμαρτύρονται και δικαιολογούν αγανακτισμένοι την οργή των παιδιών τους ως προϊόν παράληψης της πολιτείας και όχι δικής τους, οδηγοί που περνάνε το κόκκινο μουτζώνοντας άλλους που έχουν τριπλοπαρκάρει παράνομα, φοιτητές που ξοδεύουν άπειρες ώρες σε συνελεύσεις και πορείες για τη βελτίωση της παιδείας και δεν προσπάθησαν ποτέ να κάνουν έρευνα, να διαβάσουν, να κάνουν εργασίες, να γράψουν, να εμβαθύνουν στις σπουδές και να πάρουν οποιαδήποτε πρακτική πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση.

Πάντα υπάρχει η δικαιολογία. Φταίνε οι καθηγητές, η έλλειψη εργαστηρίων, η έλλειψη κινήτρων, η αποξένωση. Φταίνε οι πολιτικοί που δεν υπάρχει αξιοκρατία. Περιμένουμε μονίμως κάποιος άλλος να μας λύσει τα προβλήματα γιατί φυσικά εμείς είμαστε απλώς τα θύματα.

Αλλά οι καθηγητές, οι πολιτικοί, οι μπάτσοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αφέντες εργοδότες είμαστε εμείς. Δεν υπάρχουν άλλοι. Εμείς είμαστε όλοι κι όλοι.

Ένα ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η ελληνική κοινωνία είναι τόσο κακομαθημένη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Πως φτάσαμε ως εδώ; Φταίνε τα οικονομικά πακέτα που πέφτουνε βροχή από την Ευρώπη; Φταίνε ότι ακόμα εισπράττουμε δεδουλευμένα από το αρχαίο παρελθόν μας;. Ότι μας αγαπούν οι Ευρωπαίοι για κάτι που είμασταν κάποτε; Φταίει που ποτέ δεν πλήρωσε κανείς για τίποτα;

Ότι και να φταίει το ζήτημα είναι πως ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί την πραγματικότητα. Όπως και στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ παρ’ όλα τα στραβά και άσχημα που συμβαίνουν δεκαετίες τώρα θεωρούμε ότι η χώρα μας μοιάζει να πορεύεται υγιής και αλώβητη στο μέλλον. Αυτό τουλάχιστον δείχνει ο αριθμός κινητών, αυτοκινήτων, εξόδων σε μπουζουκολέλουδα και πολλών κιλών μαγκιάς που αναλογούν σε καθένα μας.

Μήπως τα επεισόδια του τριημέρου ήταν μια κλεφτή ματιά στον πίνακα της κοινωνίας μας που έχουμε καλά κρυμμένο στο υπόγειο της συνείδησής μας;

 

 

Read Full Post »

του Chris Anart

Δεν αξίζει καν τον κόπο να πει κάποιος ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνηση ξόφλησε οριστικά. Αυτό το κατάλαβαν οι πάντες το βράδυ της Κυριακής (7/12/08). Τόση ανικανότητα, δειλία, βλακεία και εγκληματική ασυνειδησία δεν αντέχει ακόμα και μια τελείως διεφθαρμένη, σάπια και κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα.

Το δεύτερο πράγμα ανάξιο σχολιασμού είναι η στάση των λεγόμενων ελληνικών ΜΜΕ, όπως και η συμπεριφορά και οι δηλώσεις όλων των υπόλοιπων πολιτικών αυτής της αρχαίας χώρας, οι οποίοι, όλοι μαζί, δεν κατάλαβαν τίποτα και παραμένουν πιστοί στην παλιά τους αυταπάτη πως μπορούν να επωφεληθούν απ’ την κατάσταση: καμιά ψήφο παραπάνω στις επόμενες εκλογές, λίγα παραπάνω λεπτά στις ειδήσεις και τις, μόνο κατ’ ευφημισμόν, πολιτικές εκπομπές, κανένα δωράκι ή καλή φάση απ’ τη χούφτα των ντόπιων μεγιστάνων που θα τους εξασφαλίσει καλύτερη καρέκλα με καλύτερες αποδοχές και μεγαλύτερο υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Το μόνο που αξίζει να μνημονευτεί είναι η εγκληματική αμέλεια του υπουργού των Εσωτερικών (πολιτικού προϊστάμενου της Αστυνομίας) Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να αποφανθεί ότι ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη ήταν εν ψυχρώ δολοφονία, ούτε δύο ώρες αφού συνέβη το περιστατικό, δηλαδή, πριν ακόμα γίνει γνωστό οτιδήποτε σχετικό με την υπόθεση, πριν ακόμα οι κατηγορούμενοι οδηγηθούν στον ανακριτή. Αυτό μένει ως άδοξο παράδειγμα υπουργού που, αφ’ ενός, παρακινεί σε έκτροπα τους πολίτες της ίδιας της χώρας του δίνοντας, εν λευκώ, το δικαίωμα στους χούλιγκαν να ξεκινήσουν την καταστροφή και την πυρπόληση των πόλεών της και αφ’ ετέρου, με πάσα σαφήνεια, αφήνει στα κρύα του λουτρού τους ίδιους τους υφιστάμενούς του, τους αστυνομικούς, εγκαινιάζοντας την κυνηγετική περίοδο εναντίον τους.

Ωστόσο, εκείνο για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε είναι αυτή η γενιά των εφήβων, της οποίας ο μακαρίτης Αλέξης, να που έγινε τώρα σύμβολο και, τρόπον τινα, ίνδαλμα. Τι παιδιά είναι αυτά; Ή μάλλον, μια και τούτες τις μέρες σ’ αυτό επιμένουν όλοι: τι άνθρωποι είναι;

Φυσικά, οι πάντες έχουν κάποια ερημηνεία για το πώς και το γιατί ένα τραγικό, μοιραίο ατύχημα μετατράπηκε στιγμιαία σε ταραχές και καταστροφές πρωτοφανών διαστάσεων. Ό,τι θέλει κανείς μπορεί να ακούσει· δυστυχώς όμως όλες αυτές οι εξηγήσεις καταλήγουν στο ίδιο τροπάριο· είναι τελείως στερεότυπες και γι’ αυτό τελείως άχρηστες ― ένα ασυνήθιστο φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινότυπες φράσεις. Τέτοιες «αναλύσεις» είναι, εντούτοις, αναμενόμενες από τα προαναφερόμενα άτομα, τα οποία, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν κατάλαβαν ή, εδώ και δεκαετίες, αρνούνται να καταλάβουν και να αλλάξουν οτιδήποτε.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με το ποιος φταίει. Θέλω, απλώς, να περιγράψω την κατάσταση της γενιάς του Αλέξη, Με τι μοιάζει λοιπόν ο μέσος Έλληνας έφηβος σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, δε μοιάζει με τίποτα. Εδώ δεν εννοώ ότι είναι άσχημος/άσχημη (μολονότι, βάσει ορισμένων κριτηρίων, θα μπορούσε κάποιος να πει και αυτό) ή ότι ντύνεται και φέρεται άσχημα. Όχι! Αυτό που εννοώ είναι ότι πρόκειται για κενά και απρόσωπα άτομα και γι’ αυτό είναι και άσχημοι, τιποτένιοι, τυχαίοι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καμιά δήλωση, καμιά δραστηριότητα, καμιά συμπεριφορά αυτών των εφήβων που δεν είναι εντελώς ανόητη και κενή.

Κατ’ αρχήν, οι Έλληνες έφηβοι ούτε μιλάνε ούτε συμπεριφέρονται σαν νέοι άνθρωποι· δε διακρίνει κανείς μέσα τους ούτε ψήγμα νεότητας ή παιδικής ηλικίας. Εκείνο που διακρίνει αμέσως είναι η αμορφωσιά, η κακή ανατροφή, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού για τους άλλους και τον εαυτό τους. Πρόκειται πραγματικά για μια αντικοινωνική μάζα, για έναν όχλο που ούτε ματαξύ τους είναι ικανοί να αρθρώσουν λόγο. Δεν είναι ικανοί να αντιδράσουν σε τίποτα, γι’ αυτό γίνονται βίαιοι και καταστροφικοί.

Είναι η γενιά που, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ντροπιάζει ολόκληρη τη χώρα με την απόλυτη αμάθειά της. Σε όλες τις εξετάσεις, σε όλες τις έρευνες, σε όλα τα μαθήματα, έρχονται, μόνιμα, τελευταίοι σε όλη την Ευρώπη. Μόνιμα επίσης, δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για οικουμενικά προβλήματα, είτε πρόκειται για την οικολογική καταστροφή είτε για νέες τεχνολογίες ή νέα ρεύματα στην Τέχνη. (Εξαιρείται μόνο το ενδιαφέρον που δείχνουν, όπως όλοι οι κάτοικοι του Τρίτου Κόσμου, για τα κινητά τηλέφωνα.)

Είναι ανίκανοι να εκφραστούν με κατανοητό τρόπο. Δεν επιθυμούν τίποτα, μόνο αντιδρούν άμεσα, με αντανακλαστικά, σαν τα ζώα. Όταν τους βλέπει κάποιος στο σχολείο, στο δρόμο, στις διαδηλώσεις την ώρα που πετάνε πέτρες και καίνε κάδους απορριμμάτων και καταστήματα, μοιάζουν με ζόμπι.

Σε όλα συμπεριφέρονται σαν κλωνοποιημένα ζώα. Ή αν όχι κλωνοποιημένα, τότε απόλυτα ομοιόμορφα. Όλοι κάνουν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο· όλοι τους συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, μιλάνε με τον ίδιο τρόπο, διασκεδάζουν με τον ίδιο τρόπο. Δεν επικοινωνούν ούτε με άλλους αλλά ούτε ο ένας με τον άλλον. Το μόνο που κάνουν είναι να στέλνουν SMS. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά, ιδέα για οτιδήποτε. Οδηγούν το διαβόητο χάσμα γενεών στα άκρα, αφού δεν είναι καν γενιά με την αληθινή έννοια του όρου. Το μόνο που μπορούν να συλλάβουν ― τονίζω ότι τίποτα δεν ξέρουν, μόνο κάτι μπορούν ή έχουν ― είναι η βία και η περίφημη οργή για την οποία τώρα γίνεται πολύς λόγος.

Και όμως, γιατί είναι οργισμένοι οι Έλληνες έφηβοι; Ή με τι είναι οργισμένοι; Τόσο οργισμένοι που αφήνουν να εννοηθεί πως, πριν απ’ αυτούς, κανένας ποτέ δεν οργίστηκε και δε θύμωσε με κάτι. Λες και οι δικές μας (οι παλαιότερες) γενιές μεγάλωσαν σ’ έναν τέλειο κόσμο στον οποίο μας ήρθαν όλα όπως τα θέλαμε, ενώ αυτούς, να, τώρα τους κακοποιεί όποιος προλάβει και, επομένως, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσιολογικό που αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν αυτές τις μέρες. Νισάφι πια!

Σε ό,τι αφορά την ίδια την οργή, αυτή πραγματικά εισάγει καινούργια στοιχεία, είναι διαφορετική από την οργή των προηγούμενων γενεών. Είναι μοναδική επειδή είναι, όπως και η γενιά που την εκδηλώνει, απόλυτα κενή περιεχομένου. Πρόκειται για καθαρή βία, χωρίς αίτιο, χωρίς εξήγηση, χωρίς λόγο. Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι η η πλήρης ατιμωρησία και γι’ αυτό είναι πραγματικά μοναδική. Διότι, όχι μόνο κανένας και τίποτα δε φράζει το δρόμο σ’ αυτούς (τους Έλληνες εφήβους) και την οργή τους, όχι μόνο κανένας δεν προσπαθεί να τους σταματήσει, αλλά ― όπως βλέπουμε τις τελευταίες μέρες ― κάθε προσπάθεια απώθησης αυτής της οργής στιγματίζεται, δέχεται επίθεση και κατηγόριες. Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν. Πρέπει κάπου να ξεδώσουν (τι να ξεδώσουν, όμως, αφού είναι κενοί;) Πρέπει να τους επιτρέψουμε να βγάλουν από μέσα τους όλη αυτή την οργή. Ποιοι είμαστε εμείς, λένε, να κάνουμε κριτική στα παιδιά, όταν εμείς οι ίδιοι τα φέραμε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση; Οι παλιότερες γενιές είναι αυτές που προκαλούν συνεχώς την οργή και την επιθετικότητά τους, αφού τους κληρονομούν έναν απεχθή κόσμο στον οποίο δεν έχουν ούτε προοπτική ούτε μέλλον.

Πρόκειται, βέβαια, για ηλιθιότητες. Για τους Έλληνες έφηβους, το ζητούμενο δεν είναι ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποιο μέλλον. Οι ίδιοι δε ζητούν τίποτα τέτοιο· δε ζητούν τίποτα. Δεν έχουν αιτήματα. Απλώς κάνουν ό,τι κάνουν πάντα ― ξανά και πάλι, τα ίδια και τα ίδια ― χωρίς να σκέφτονται οτιδήποτε. Αυτό που θέλουν είναι, ακριβώς, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους να ξανακάνουν το ίδιο πράγμα για άλλη μια φορά και μετά και για άλλη μια φορά, ξανά και ξανά, για πάντα. Και τους επιτρέπεται, ό,τι κάνουν να το κάνουν ατιμώρητοι. Και όχι μόνο δεν επιτρέπεται να τους πειράξει κανείς, απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να τους εμποδίσει να κάνουν αυτά που κάνουν. Και αν καταστρέψουν, σπάσουν ή κάψουν κάτι, δε φταίνε οι ίδιοι: φταίει εκείνος του οποίου ήταν το καμένο, το σπασμένο ή το γκρεμισμένο. Διότι, προς Θεού, είναι δικά μας παιδιά και ποτέ δε φταίνε για τίποτο. Το οποίο, εν μέρει, αληθεύει. Εφ’ όσον είναι χωρίς συνείδηση, πρωτόγονοι, άναρθροι, χυδαίοι και αγράμματοι, δεν μπορούν να έχουν αντίληψη για το καλό και το κακό, ούτε κάποια κοινωνική συνείδηση και αιδώ, ούτε μπορούν να κοινωνικοποιηθούν.

Εννοείται ότι είναι ανώριμοι, λένε, και ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι υπεύθυνοι και σοβαροί. Είναι ακόμα παιδιά. Αυτό μας λένε συνεχώς. Μα, αν είναι έτσι, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν τους φερόμαστε με τον ανάλογο τρόπο; Γιατί δεν τους επιβάλλουμε πειθαρχία, γιατί δεν τους διδάσκει κανείς, γιατί δεν τους ανατρέφουμε, γιατί δεν τους μορφώνουμε; Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να διαμορφώσει ανθρώπους απ’ αυτά τα παιδιά;

Η απάντηση είναι απλή και μονόσημη: γιατί δεν είναι εφικτό! Η κατάσταση έφτασε στο σημείο που κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό. Ούτε οι ίδιοι οι έφηβοι το θέλουν. Κάτω από ομαλές συνθήκες όμως δε θα τίθετο καν η ερώτηση τι θέλουν αυτοί. Κανένας δε θα τους ρωτούσε τι θέλουν, όπως κανένας δε ρώτησε και εμάς.

Τώρα, όμως, που μπροστά μας έχουμε μια ολόκληρη γενιά στην οποία και με την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ― ούτε να συζητήσουμε, ούτε να τη συμβουλέψουμε, ούτε βέβαια να της επιβάλλουμε κάτι ― όταν, λοιπόν, έχουμε μια τέτοια γενιά, καμιά αγωγή και καμιά παιδεία δεν είναι πια δυνατόν να εφαρμοστεί. Για έναν απλό λόγο: για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι οι έφηβοι μας δείχνουν ότι είναι υπεράνω των νόμων και των κανόνων και έξω από κάθε λογική. Κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει οτιδήποτε που κάνουν αυτοί! Είναι στο απυρόβλητο, στην ατιμωρησία. Είναι απόλυτα ανεύθυνοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ευθύνονται για τις πράξεις τους. Δεν κατανοούν καν την έννοια της λέξης ευθύνη. Κατανοούν μόνο εκείνα για τα οποία δε χρειάζεται κατανόηση, δηλαδή κατανοούν μόνο τη βία, την καταστροφικότητα και τέτοια. Τη βία και την καταστροφικότητα που τώρα με τόση ευκολία βαφτίζονται «οργή» και μ’ αυτή τη λέξη τόσο ωραία και κενά δικαιολογούνται.

Πάντως η οργή των Ελλήνων εφήβων θα ήταν ίδια και θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο αν, αντίστροφα, Θεός φυλάξοι, ο μικρός Αλέξης σκότωνε έναν αστυνομικό. Θα είχαμε και πάλι ταραχές και καταστροφές σε ένδειξη στήριξης ― στο σύμβολο της γενιάς, σε ποιον άλλον; Οι «αναλυτές» σε διατεταγμένη υπηρεσία πάλι θα το βάφτιζαν αδικία και πάλι θα επρόκειτο για τυφλή, κενή οργή και βία της ίδιας ομάδας. Οι πρώτοι, οι «αναλυτές,» θα έκαναν τον Αλέξη οπωσδήποτε σύμβολο, αν όχι για άλλο λόγο, τότε να συγκαλύψουν και να θολώσουν το γεγονός ότι εδώ δε μιλάμε για κανένα αίτιο, κίνητρο, αιτία ή παρόμοια βλακεία. Εδώ δεν υπάρχει ίχνος κοινωνικής εξέγερσης, πολλώ δε μάλλον επανάστασης, παρ’ όλα που ακούμε, τρεις φορές τη μέρα, απ’ τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.

Έτσι φτάνουμε τελικά και στην βασική αιτία της τωρινής κατάστασης ― τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και αυτής της νέας γενιάς των «αγωνιστών» εναντίον της αστυνομικής βίας, της κρατικής τρομοκρατίας, της κοινωνικής αδικίας κ.ο.κ. ― φτάνουμε στην Ελληνική Αριστερά. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά, ούτε αυτή η Αριστερά (παρά τις αναιμικές προσπάθειές της να διαδώσει ιστορίες για αστυνομικούς και ακροδεξιούς προβοκάτορες κ.ο.κ.) δεν μπόρεσε να κουκουλώσει το γεγονός ότι οι βάνδαλοι είναι (πνευματικά και κυριολεκτικά) παιδιά τους, κρυμμένα πίσω από το προσωπείο της αριστερής ρητορικής. Το θέμα είναι όμως και βαθύτερο και μεγαλύτερης διάρκειας.

Είναι γεγονός ότι, για την Ελληνική Αριστερά, ο Εμφύλιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· για εκείνη, ο πόλεμος αυτός διαρκεί εδώ και 60 χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Οι αριστεροί ακόμα πολεμούν τη λεγόμενη Δεξιά, παρ’ όλο που στην Ελλάδα εδώ και καιρό δεν υφίστανται πια ούτε φιλομοναρχικοί ούτε φασίστες· δεν υπάρχουν πια ούτε καπιταλιστές, καθώς όλοι οι καπιταλιστές σ’ αυτή τη χώρα είναι αριστεροί. Παρ’ όλο που η ίδια η Δεξιά, ως ιδεολογία και κίνημα, διαλύθηκε εδώ και καιρό και ό,τι έχουμε σήμερα δεν είναι παρά τα τελευταία απομεινάρια του αποσυνθετημένου πτώματός της. Εκ της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία, μόνιμα, βρίσκεται η Ελληνική Αριστερά εκπορεύεται και η απολύτως αρνητική επιρροή της σε όλα τα πεπραγμένα σ’ αυτή τη χώρα.

Η Αριστερά ποτέ δεν πρότεινε κάποιο θετικό σχέδιο, ποτέ δεν παρήγαγε ή δημιούργησε κάτι, μόνο αγνωιζόταν ενάντια σε τούτο ή σ’ εκείνο· πάντα προσπαθούσε μόνο να διαλύει, να εμποδίζει, να απορρίπτει. Η μόνη της ικανότητα ήταν πάντα να διεισδύει, όπως κάθε γνήσια συνωμοτική οργάνωση, σε κάθε πτυχή της κοινωνίας, να κυριαρχήσει στην πολιτιστική σκηνή και το εκπαιδευτικό σύστημα, να παρεμποδίσει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.

Η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα πολεμά και παρασιτεί εδώ και 60 χρόνια και το αποτέλεσμα είναι οι τωρινοί έφηβοι. Το αποτέλεσμα είναι το νέο σύμβολο αυτής της γενιάς, ο Αλέξανδρος Γηργορόπουλος. Η άμορφη μάζα των κλωνοποιημένων ζόμπι που τριγυρίζουν στους δρόμους, καίνε, σπάνε… και αυτό είναι όλο.

Ένας όχλος τον οποίο κανένας δεν καταλαβαίνει επειδή, πολύ απλά, δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβει κανείς. Κάτι χούλιγκαν που δεν περιμένουν τίποτα εκτός από το να τους αφήσουν να κάνουν τους χουλιγκανισμούς τους. Αυτοί είναι τα πραγματικά «παιδιά μας:» τίποτα δε θέλουν, τίποτα δεν ελπίζουν, τίποτα δεν αξίζουν, για τίποτα δεν ευθύνονται.

(μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά directionist)

 

Read Full Post »

voutiropeda6 Της Ελλάδος βουτυρόπαιδα…  Σκασμός, ρε!

Σουτ, ρε!  Νεολαία των ζόμπι!

Ο αγών σας άφησε, πάλι, πίσω του καμμένη γη.  Και αυτό έγκλημα είναι, ρε!  Γι’ αυτό το έγκλημα ποιος θα πάει φυλακή, ρε;

Κανένας!  Διότι, οι αντιεξουσιαστές, ως γνωστόν και ως επί το πλείστον, απ’ τα βόρεια προάστια κατεβαίνουν στον αγώνα.  Υπό την προστασία των υψηλά ιστάμενων μπαμπάδων τους.  Ε, χωρίς τις πλάτες του μπαμπά δεν κάνεις επανάσταση, διότι τρως φυλακή.  Με τον μπαμπά όμως – που συχνά τυχαίνει να ‘ταν και υπουργός – πέφτει ένα τηλεφώνημα και πίσω στην αγαπημένη του καφετέρια ο μαλακοκαύλης αντιεξουσιστής.  Για να πάρει καύσιμα.  Για να αναλύσει τις εμπειρίες της προηγούμενης φάσης του αγώνα, ο αγωνιστής του φραπέ και του ρακόμελου.  Ο εραστής της μαλακίας.

Σκασμός, ρε, αναίσθητοι!  Αμόρφωτοι αυνανιστές που δεν καταλαβαίνετε το Α της   athens riots 08 Αναρχίας!  Καθυστερημένοι!  Ανάπηροι!  Επικίνδυνοι βλάκες!

Σκασμός, ρε, ανίκανοι!  Που μόνο όταν σπάζετε και λεηλατείτε νιώθετε άνθρωποι.  Μόνο τότε σας σηκώνεται.  Μα και που σας σηκώνεται, στην παλάμη σας μένει.

Σκασμός, ρε, εγωιστικά τομάρια που μόνοι σας δεν κερδίσατε και ούτε ποτέ θα κερδίσετε τίποτα στη ζωή.  Εικόνα των απατεώνων που σας γέννησαν είστε, ρε!  Είναι να μη χαίρεστε τον εαυτό σας;  Χέστες γεννηθήκατε, χέστες θα πεθάνετε.  Ζωή χεσμένη σας χάρισαν.  Μόνο σε αγέλη είστε κάποιοι.  Είναι να μην είστε υπερήφανοι για τον εαυτό σας;

Σουτ!  Ληστές!  Σας πήραν οι κάμερες τις προάλλες που κλέβατε τα κομπιούτερ απ’ το Πλαίσιο και τις τσάντες απ’ την Ερμού.  Αυτή είναι η επανάστασή σας!  Αυτός είναι ο αγώνας σας!  Κλέφτες!

voutiropeda7Μέχρι που πήγατε να κάψετε και την Εθνική Βιβλιοθήκη.  Την Εθνική Βιβλιοθήκη, ρε, ζώα!

Βέβαια, για αγράμματα λυσσασμένα κτήνη σαν και σας, αυτές οι λέξεις δε σημαίνουν απολύτως  τίποτα!  Πατήσατε ποτέ στην Εθνική Βιβλιοθήκη;  Πρόκειται να πατήσετε;  Όχι βέβαια.  Εσείς θα περάσετε απ’ έξω, θα ρίξετε πέντε-έξι μολότοφ.  Για να κάνετε πλάτες στους συνεργάτες σας που θα κλέβουν στα γύρω μαγαζιά!  Έχει και τα τυχερά της η επανάσταση!  (Πάντα είχε.  Ρωτήστε τους Ελβετούς τραπεζίτες.)

Όταν πρέπει να δημιουργήσετε, όταν πρέπει να μάθετε κάτι… οι τελευταίοι των τελευταίων είστε.  Τίποτα δεν ξέρετε, ρε!  Ακόμα πιο λίγα μπορείτε!  Κλαίγεστε όμως που κανένας δε σας δίνει παραπάνω από 700 € το μήνα.

Με τις γνώσεις και τις ικανότητες στη τεμπελιά που σας χαρακτηρίζουν… είναι τρελός όποιος σας πληρώνει παραπάνω από 50 € το μήνα.

Διότι, έχετε υπόψη (τρόπος του λέγειν: κρετίνοι τι μπορούν να έχουν υπόψη;) ότι η ρίψη voutiropeda4καδρονιών και μολότοφ καθώς και η αποστολή SMS δεν είναι εργασία και γι’ αυτό, ξέρετε, δε μισθοδοτούνται.

Σε όλα τα φυσιολογικά κράτη… αυτά που κάνετε εσείς είναι ποινικά αδικήματα, ρε ζώα!

Γι’ αυτό σουτ!

Καλά είστε στο φτωχό το Γκραικυλιστάν.  Σήμερα με  τον Καραμανλή και τον Παυλόπουλο, αύριο με τον Παπανδρέου και το Βενιζέλο.

Και να ακούτε την Παπαρήγα, τον Αλαβάνο και τέτοιους, ρε!  Να μη διαβάζετε στο σχολείο.  Να μη μάθετε τίποτα στη ζωή σας.  Να μην ενδιαφερθείτε ποτέ σοβαρά για κάτι.  Να μην έχετε περιέργεια.  Να μην αμφισβητείτε τις προθέσεις τους.  Μόνο να αγωνίζεστε ρε!  Με τα μολότοφ, τα καδρόνια και τα συνθήματα του ‘40.  Ο Εμφύλιος δεν τελείωσε ακόμα.  Ο Άρης πέθανε, η Κανέλλη και ο Τσίπρας ζουν.

acropolis_athens_greece_ertΚαι στο τέλος μια συμβουλή, ρε απατεωνοπαίδια.  Μόνο για σας!  Έτσι επειδή σας συμπαθώ, ρε μαυραγοριτοπαίδια.

Κάντε ένα ντου στην Ακρόπολη.  Σήμερα κιόλας, ρε βαρβαρογενιά.

Πρώτον διότι την αφήσατε απείραχτη και υπάρχει πολύ καδρόνι εκεί πάνω.

Δεύτερο και σημαντικότερο – μόνο όταν την καταστρέψετε και αυτήν θα μπορέσετε να πείτε ότι κερδίσατε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας.

 

Read Full Post »

by jack

Η κυβέρνηση απέτυχε να προστατέψει τη χώρα από το χάος και την απόλυτη ξεφτίλα. Τρεις μέρες τώρα η χώρα καίγεται και δε βγαίνει κανείς να αναλάβει τις ευθύνες του. Αυτή τη στιγμή μόλις πέσει ο ήλιος στις μεγάλες πόλεις κυβερνάει ο όχλος. Απίστευτα πράγματα για σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα Το ΠΑΣΟΚ τρίβει τα χεράκια του σαν το γερο λαδά μαυραγορίτη που χαίρεται στην αναμπουμπούλα. Φαντάζομαι τον παμμέγιστο αρχηγό του να προτάσσει τα στήθη του στην κρίση και με πιάνουν τα γέλια (πιο πολύ ότι ιδεολογικά δε θέλει παρά ότι δεν έχει το πολιτικό ανάστημα να το κάνει)

Μικρομεσαίοι κλαίγανε στο πεζοδρόμιο μπροστά από τη σπασμένη βιτρίνα των καταστημάτων τους και τα καμμένα αυτοκινητά τους και οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ καλούσαν τον κόσμο σε νέες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας (λίγο λαδάκι στη φωτιά μπας και αρπάξουμε καμιά ψήφο εκμεταλλευόμενοι τον άδικο θάνατο ενός μαθητή από τσαμπουκαλεμένο Νεοέλληνα – γεμάτη η χώρα από τέτοιους – που έτυχε να είναι μπάτσος) . Δεν καταλαβαίνουν οι καημένοι πως μόνο το ΛΑΟΣ μπορεί να αρπάξει ψήφους σε κατάσταση αναρχίας και χάους. Ήδη οι πιο σκληροπυρηνικοί νοικοκυραίοι ανασταίνουν Παπαδόπουλους και Ιωαννίδηδες.

epeisodia-19_450x35 χρόνια μετά τη χούντα και το φάντασμά της ακόμη στοιχειώνει τις καρδιές των ιδεολόγων Ελλήνων. Ο Αλαβάνος μιλάει για αστυνομοκρατούμενο κράτος την ώρα που το πρόβλημα είναι η παντελής έλλειψη του κράτους και δυστυχώς πείθει δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων που ξυπνάει μέσα τους το φάντασμα της κακογουστιάς της λαϊκής δεξιάς και ενεργοποιεί τα αντιδεξιά τους αντανακλαστικά.

Η αστυνομία έχει πάρει εντολή να μην προκαλέσει και η κυβέρνηση έχει πάρει απολογητικό ύφος. Μπας και τη γλυτώσει και προλάβει να φάει λίγο ακόμα από το βάζο με το μέλι. Δεν τη νοιάζει η χώρα, μόνο οι λίγες παραπάνω μίζες μετράνε γι’ αυτήν.

Εγώ λύση εναλλακτική δε βλέπω. Η αριστερά φασίζει. Η ακροδεξιά μυρίζει φορμόλη. Το ΠΑΣΟΚ (που θα είναι η επόμενη κυβέρνηση) δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του που επιστρέφει να αποτελειώσει το θεάρεστο έργο που άφησε στη μέση. Η Νέα Δημοκρατία απέτυχε παταγωδώς. Πνευματικοί άνθρωποι να πάρουν μια πρωτοβουλία δεν υπάρχουν. Άρα τη σωτηρία του λαού θα αναλάβει πάλι η οικουμενική κυβέρνηση Λαζόπουλου, Τριανταφυλλόπουλου, Ευαγγελάτου, Θέμου.

Ζωή σε λόγου μας.

 

Read Full Post »

jesters lazop

Ο γελωτοποιός Λάκης Λαζόπουλος (εφ’ εξής γ. Λαζόπουλος) δεν ανήκει απλώς στη διασκεδαστικότερη των δύο υποδιαιρέσεων των βλακών, στους οργανωμένους βλάκες, αλλά αποτελεί τον ορισμό τους.

Το κυριότερο γνώρισμα των οργανωμένων βλακών είναι ότι ανήκουν μόνιμα σε κάποια κλίκα.  Η αγελοποίηση είναι, για τους βλάκες, ταυτόσημη με την ύπαρξή τους.  Εξαιτίας της παντελούς έλλειψης ατομικότητας αλλά και της πνευματικής αναπηρίας του, χωρίς την προστασία της κλίκας, ο βλάκας γίνεται άμεσα αντιληπτός ως τέτοιος.  Μόνο μέσα από κλίκες αποκτούν οι βλάκες ταλέντο και γίνονται κορυφαίοι συγγραφείς, ζωγράφοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, μουσουργοί, λαοπρόβλητοι ηγέτες… ό,τι τραβάει η όρεξη του καθενός.  Γι’ αυτό η μοναδική επιδίωξη που έχουν όλοι οι βλάκες στη ζωή τους είναι να ενταχθούν στην ισχυρότερη κλίκα της εποχής τους.

Ο γ. Λαζόπουλος συχνά και με απαιτούμενη υπερηφάνεια υποδεικνύει την κλίκα στην οποία ανήκει: τον ισχυρότερο συνασπισμό των Ελλήνων βλακών, την κομμουνιστική Αριστερά.  Επομένως, όσοι τον κατηγορούν ότι το μόνο που κάνει στις εκπομπές του είναι να προπαγανδίζει τις παπαρολογίες του ΚΚΕ δεν είναι απλώς εκτός θέματος, είναι  μεγαλύτεροι βλάκες από εκείνον.  Δηλαδή, μια κλίκα ανεβάζει έναν βλάκα στην κορυφή για να τη βρίσει ή για να έχει αρωγό στις προσπάθειές της να ανέβει από το 5,5% στο 5,6%;

Καθετί με το οποίο καταπιάνεται ένας βλάκας φέρνει τη σφραγίδα της πνευματικής αναπηρίας του και απολήγει σε μέτριο αποτέλεσμα.

Αν καθίσει κανείς, για μερικά δευτρόλεπτα (παραπάνω δε χρειάζεται) και δει και ακούσει το γ. Λαζόπουλου, θα διαπιστώσει αμέσως την απέραντη μετριότητά του.  Αυτή η μετριότητα συνίσταται, κατ’ αρχήν, στην πενία των εκφραστικών μέσων που jester2χειρίζεται.

Ο γ. Λαζόπουλος ποτέ δεν κάνει κινήσεις, μόνο χειρονομίες.  Ακόμα και αυτές οι χειρονομίες, όμως, είναι συγκεκριμένες μόνο όταν είναι άσεμνες.  Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, είναι άτοπες στο βαθμό που καταντούν ανόητες.  Εκείνο που καθιστά πραγματικά ανυπόφορα τα τινάγματά του μπροστά στην κάμερα είναι το ότι επαναλαμβάνονται χωρίς καμιά, απολύτως, παραλλαγή.

Τα ζητούμενα της δημιουργίας είναι η αυτόνομη θεώρηση του κόσμου και ο τρόπος που επιλέγει ο δημιουργός για να την εκφράσει.  Το γνωρίζουν οι βλάκες.  Επειδή, όμως, είναι βλάκες, δεν μπορούν και να το εφαρμόσουν.  Γι’ αυτό καταφεύγουν στις εύκολες λύσεις.

Επειδή η άγνοια και το θράσος είναι συστατικά στοιχεία του οργανωμένου (όσο και του μη οργανωμένου) βλάκα, ο γ. Λαζόπουλος υποστηρίζει ότι η χυδαιολογία του είναι αριστοφανική αθυροστομία και ότι η κοζερί, ο αναμηρυκασμός των δελτίων ειδήσεων και, κυρίως, το ξεκατίνιασμα με άλλους οργανωμένους βλάκες, για λόγους θεαματικότητας, είναι σάτιρα.

Υποστηρίζει επίσης και ότι όσα λέει στην εκπομπή του, τα γράφει προτού τα πει.  Ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό του εξασφαλίζει την κορυφαία θέση στο πάνθεον των Ελλήνων βλακών.

Οι μη οργανωμένοι βλάκες που απαρτίζουν το κοινό του έχουν ασφαλώς jester2 lazopτελείως αντίθετη άποψη.  Το κριτήριο με το οποίο ανάγουν τα χοροπηδήματα και τις μωρολογίες του γ. Λαζόπουλου στο επίπεδο σκηνικής παρουσίας είναι οι αντιδράσεις του ζωντανού κοινού στο στούντιο που, με τη σειρά τους, χειραγωγείται από τους συνεργάτες του γ. Λαζόπουλου.

Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να βρει κανείς πρόσχημα, ώστε να χαρακτηρίσει το κοινό του γ. Λαζόπουλου ως άθροισμα ευφυών ανθρώπων.  Όσα εκατομμύρια και αν αριθμεί.

Read Full Post »

Κακά τα ψέματα, η αιδώς είναι το κριτήριο ουσίας με το οποίο οφείλει να προσεγγίζει ένας ενήλικας τον εαυτό του ως άτομο και ως μέλος της κοινωνίας.  Η αιδώς είναι η βασική προϋπόθεση ατομικής ελευθερίας και ευτυχίας.

Ακμάζουν οι κοινωνίες στις οποίες, κατ’ αρχήν, οι πολιτικοί ντρέπονται όχι μόνο να καταστρατηγήσουν τους θεσμούς, αλλά ακόμα και να καταπατήσουν το λόγο τους.  Ακμάζουν, επίσης, οι κοινωνίες στις οποίες εκείνοι που αναδεικνύουν τις πνευματικές αξίες και ελέγχουν τη λειτουργία των θεσμών (καλλιτέχνες, κριτικοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι) δε βγάζουν, καθημερινά, στο σφυρί την ακεραιότητά τους και την ελευθερία του λόγου, για να αυξήσουν τις καταθέσεις τους ή να κερδίσουν μια βουλευτική έδρα.

Το άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης αιδούς σε μια κοινωνία είναι ο μετασχηματισμός της σε «δημοκρατία της εκπόρνευσης.»  Σε μια τέτοια «δημοκρατία,» μόνο τα επαγγέλματα του λαθρεμπόρου, του νταβατζή και της πόρνης προσφέρουν την καταξίωση.  Όποιος δε θέλει ή απλώς δεν μπορεί να γίνει απατεώνας ή, έστω, πονηρός είναι καταδικασμένος να μείνει στο περιθώριο.

Σε μια τέτοια κοινωνία ζούμε σήμερa, σε τέτοια κοινωνία θα ζήσουμε και αύριο και μεθαύριο, όλο και περισσότερο ανικανοποίητοι και ανασφαλείς, περιμένοντας, πάντα βέβαια, τη λύση στα δεινά μας από κάπου αλλού, από κάποιον άλλον.

Αυτό το «κάπου αλλού» όμως πού είναι;  Και πώς ονομάζεται ο «κάποιος άλλος» που θα μας πει τι πρέπει να κάνουμε για να ξαναγίνουμε άνθρωποι;

Στο πρώτο σκέλος της, η ερώτηση είναι ασφαλώς ρητορική: η πηγή τη λύτρωσής μας, το «κάπου αλλού,» δηλαδή, είναι ασυζητητί η ιδιωτική τηλεόραση.

Τον τίτλο του «κάποιου άλλου» όμως, τον διεκδικούν jester3πολλοί.  Για να καταλήξουμε στον νικητή, αποταθήκαμε (ως οφείλαμε) στην AGB.

Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο.  Οι αλάθητες (με την παπική έννοια) μετρήσεις βλακείας που κάνει η συγκεκριμένη εταιρεία ανέδειξαν, ως ναυαρχίδα του νεοελληνικού πολιτισμού τον τηλεοπτικό γελωτοποιό Λάκη Λαζόπουλο.

Read Full Post »

Older Posts »