Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Κλασικοί’ Category

Εχθές συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την οριστική αποχώρηση του ανθρώπου ο οποίος ήταν και θα παραμείνει ο γνήσιος Κατευθυντής. Τον γνωρίσατε μέσα τριών ονομάτων: Χαράλαμπος Αβρός, Μάρκος Ικαριώτης και βέβαια Directionist.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο θα ξαφνιαζόταν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια, ούτε καν αν θα του έκανε εντύπωση τίποτα απ’ όλα αυτά. Μάλλον όχι. Μα σίγουρα όχι, καθόλου, διότι τα είχε δει όλα ήδη τότε, το 2008 και 2009, και είχε καταλάβει ακριβώς που οδηγούσαν/κατευθυνόταν τα γεγονότα. Το αδιέξοδο το έδειξε με μεγάλη ακρίβεια και διορατικότητα.
Επειδή όλα τα κείμενά του blog ακόμα υπάρχουν στο website αυτό σε αναλλοίωτη και γνήσια μορφή τους, εδώ θα επαναφέρουμε μόνο δυο αποσπάσματα για να σας υπενθυμίσουμε ότι ακόμα τότε ο Καθευθηντής τα είδε και τα είπε.
Το πρώτο, Η χούντα του 2008 (Μάρκος Ικαριώτης στης 14 Δεκεμβρίου 2008), αναφερόταν στις αναταραχές που άφησαν την Αθήνα μισόκαμμένη και που όχι μόνο έδειξαν ότι ο λαϊκισμός είχε εδραιωθεί μέσα στη ζωή και το μυαλό όλων των Ελλήνων, αλλ’ επίσης ανέδειξαν και το καινούργιο του τύπο, το λαϊκισμό του τίποτα και του άδειου άβυσσού του.

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες. Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.
Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;… Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη. Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;… Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά. Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;… Μα, για πάντα, φυσικά.
Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Το δεύτερο, Η χαριστική βολή (από τη 23 Μαρτίου 2008), έλεγε κάτι που περνάει από το μυαλό πολλών Ελλήνων αυτές της μέρες του «Μνημόνειου» και του «κουρέματος». Μόνο που τώρα είναι πλέων αργά και η ευκαιρία χάθηκε. Τώρα, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι χαμένοι και βαθιά χωμένοι στη βλακεία τους, το αναφέρουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και να μπορέσει ο γνήσιος Ο Κατευθυντής να αναπαυθεί τελικά.

Να δώσουμε τη χαριστική βολή στην κοινωνία της αποβλάκωσης και της μιζέριας
Για να μπορέσουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη θέσμιση της κοινωνίας αυτονομημένων ανθρώπων, πρέπει, καταρχήν, να δώσουμε τη χαριστική βολή στην παρούσα, ξοφλημένη και αδιέξοδη κατάσταση.
Αντίθετοι προς οποιαδήποτε έννοια καθοδήγησης, συνδικαλισμού ή κομματισμού, εμείς πιστεύουμε πως αυτή η χαριστική βολή μπορεί να δοθεί αποτελεσματικότατα, χωρίς να εκτεθεί ή να καταφύγει κανείς στη βία. Δεν καλούμε σε καμία ταξική, πολιτιστική, κόκκινη, πράσινη, γαλάζια ή άλλη επανάσταση. Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν, ανεξαίρετα, σε δικτατορίες, εξαθλίωση, κτηνωδίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Καταρχήν ως θέμα για σκέψη και συζήτηση και κατόπιν και ως σχέδιο δράσης, προτείνουμε κινήσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει χωρίς να βλάψει τον εαυτό του και τους γύρω του.
• · Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.
• · Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.
• · Άρνηση πληρωμής οποιουδήποτε λογαριασμού, δόσης, προστίμου κ.λπ.
• · Πλήρης αποχή από κάθε κατανάλωση.
• · Άρνηση υποβολής φορολογικών δηλώσεων, πληρωμής και απόδοσης φόρων.
• · Πλήρης αποχή από οποιαδήποτε έμμισθη εργασία.
• · Αποχή από οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα ― εκλογική, κομματική, συνδικαλιστική κ.ά.
• · Αποχή από οποιαδήποτε συγκέντρωση, συλλαλητήριο, διαδήλωση ή άλλη εκδήλωση, ιδιαίτερα εφόσον είναι οργανωμένη ή καθοδηγούμενη από φορείς, ομάδες, συλλόγους.
• · Αποχή από τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.
• · Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά ή μαζικά μέσα μεταφοράς.
• · Αποχή από κάθε ψυχαγωγία για την οποία απαιτείται καταβολή αντιτίμου.
Για να είναι αποτελεσματικές, όλες αυτές οι κινήσεις πρέπει, απαραίτητα, να γίνουν ΜΑΖΙΚΆ και ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ.
Αλλιώς, το ένστικτο αυτοσυντήρησης του σημερινού κοινωνικού εξαμβλώματος θα μηχανευτεί τρόπους για να μας αποπροσανατολίσει από το στόχο μας που είναι το τελειωτικό χτύπημα στο ίδιο το εξάμβλωμα και η θεμελίωση μιας αξιοπρεπούς ζωής.

Τέλος, αν θέλετε να απολαμβάνετε περισσότερες σκέψεις ενός διορατικού ανθρώπου και να καταλάβετε καλύτερα το γιατί και πώς, διαβάστε ξανά την Πολιτεία της ασημαντότητας (τέλος του 2008).
Βέβαια, όλο αυτό το blog δείχνει ένα πράγμα ξεκάθαρα: όταν χάνεται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος και ο χαμός αυτός είναι ανεκτίμητος και μη ανατρέψιμος. Ειδικά γιατί σήμερα οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση.

Αυτά για αυτή τη φορά.

Advertisements

Read Full Post »

 

Η έννοια της γλώσσας ως εργαλείου πληροφόρησης, ωθείται σήμερα στα άκρα. Η σχέση των ανθρώπων με τη γλώσσα μεταμορφώνεται.  Τις συνέπειες αυτής της μεταμόρφωσης δεν είμαστε ακόμα σε θέση να αντιμετωπίσουμε.  Η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να ανασταλεί με ευθεία παρέμβαση.  Εξάλλου, η διαδικασία αυτή προχωράει μέσα σε βαθύτατη σιωπή.  Προφανώς πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η γλώσσα στην καθημερινή ζωή είναι εργαλείο της συνεννόησης και αυτό θα παραμείνει.  Υπάρχουν, εντούτοις, άλλες σχέσεις με τη γλώσσα πλην των κοινών.  Ο Γκαίτε χαρακτηρίζει αυτές τις άλλες σχέσεις ως “βαθύτερες” και λέει για τη γλώσσα: «Στην καθημερινή ζωή αναγκάζουμε τη γλώσσα να λειτουργεί με πρόσκαιρο τρόπο, καθώς πρέπει να εκφράσει μόνο τις επιφανειακές σχέσεις.  Έτσι και αρχίσουμε να μιλάμε για βαθύτερες σχέσεις, ξαφνικά εμφανίζεται μια άλλη γλώσσα – η γλώσσα της ποίησης.»

Η αποφασιστική εμπειρία του στοχασμού μου, η οποία ταυτόχρονα αφορά σε ολόκληρη τη δυτική φιλοσοφία, ο διαλογισμός πάνω στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας, μου έδειξε πως ουδέποτε στο παρελθόν ετέθη ένα ζήτημα: το ζήτημα του είναι.  Αυτό το ζήτημα όμως είναι ουσιώδους σημασίας, καθώς η δυτική σκέψη καθορίζει ότι ο άνθρωπος σχετίζεται με το είναι και υπάρχει σε αντιστοιχία με το είναι.

Η αποστολή που σήμερα επιφορτίζεται ο στοχασμός, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, είναι καινούργια, με την έννοια ότι επιτάσσει μια καινούργια μέθοδο στοχασμού και αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί, μόνο, μέσα από το διάλογο ανθρώπου με άνθρωπο και μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μετά από μακρόχρονη άσκηση, μέσα από μια άσκηση που θα μπορούσε να ονομάσει κανένας το ορώμενο μέσα στο στοχασμό.  Αυτό σημαίνει ότι, επί του παρόντος, την ικανότητα για τέτοιο στοχασμό διαθέτουν μόνο λίγοι άνθρωποι.  Ένας τέτοιος στοχσμός, όμως, μπορεί, μέσα από διαφορετικές σφαίρες της παιδείας, να μεταφερθεί και να μεταδοθεί και σε άλλους ανθρώπους.  Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Σήμερα, ο καθένας μπορεί να χειριστεί μια συσκευή ραδιοφώνου ή τηλεόρασης, χωρίς να ξέρει τους νόμους της φυσικής βάσει των οποίων λειτουργούν, χωρίς να γνωρίζει τις μεθόδους με τις οποίες θεμελιώθηκαν αυτοί οι νόμοι – τις μεθόδους, η ουσία του περιεχομένου των οποίων είναι κατανοητή σε πέντε έξι φυσικούς.  Το ίδιο ισχύει και για την αποστολή του στοχασμού.

Το ζήτημα της απαίτησης για αλλαγή του κόσμου οδηγεί πίσω στην περίφημη φράση του Καρλ Μαρξ στις Θέσεις για το Φόιερμπαχ και, για να είμαι ακριβής, θα τη διαβάσω από το πρωτότυπο: Μέχρι τώρα, οι φιλόσοφοι απλώς εξηγούσαν (υπογραμμισμένο), με διάφορους τρόπους, τον κόσμο, το θέμα όμως είναι να τον αλλάξουμε.  Αν αναφέρουμε αυτή τη φράση και αν παρακολουθήσουμε τον ειρμό αυτής της φράσεις, παρατηρούμε ότι αψηφά το γεγονός ότι η αλλαγή του κόσμου προϋποθέτει την αλλαγή της ιδέας για τον κόσμο και ότι η ιδέα για τον κόσμο αποκτάται μόνο μετά από την επαρκή ερμηνεία του.  Αυτό σημαίνει ότι ο Μαρξ βασίζεται πάνω σε μια δεδομένη ερμηνεία του κόσμου για να μπορέσει να αξιώσει τη δική του αλλαγή του.  Ως εκ τούτου, η φράση αυτή αποδεικνύεται αστήρικτη.  Προκαλεί την εντύπωση ότι καταφέρεται ενάντια στη φιλοσοφία, ενώ στο δεύτερο μέρος της – παρ’ όλο που κάτι τέτοιο δε δηλώνεται ευθέως – προϋποθέτει, ως αναγκαιότητα, την ύπαρξη μιας φιλοσοφίας.

Θα έλεγα πως οι άνθρωποι – λόγου χάρη οι κομμουνιστές – έχουν θρησκεία, καθώς πιστεύουν στην επιστήμη.  Πιστεύουν, άνευ όρων, στη σύγχρονη επιστήμη.  Και αυτή η απόλυτη πίστη στην επιστήμη, δηλαδή η βεβαιότητα για τα αποτελέσματα της επιστήμης, είναι πίστη και, κατά κάποιον τρόπο, κάτι που ξεπερνάει την ύπαρξη ενός ατόμου και, κατά συνέπεια, είναι και αυτό μια θρησκεία.  Θα έλεγα πάντως ότι δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς θρησκεία και κάθε άνθρωπος, με κάποιο τρόπο, υπερβαίνει εαυτόν, ήτοι – είναι ανόητος.

Read Full Post »

Read Full Post »