Feeds:
Posts
Comments

Επανάσταση 2008-2009 (μέρος 2ο)

Παραθέτουμε αυτούσια την προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών μετά την επίθεση στο Α.Τ. Κορυδαλλού. Πάντα σε περιπτώσεις προκηρύξεων πλανάται η υποψία προβοκάτσιας από την πλευρά του κράτους. Η παρακάτω προκήρυξη όμως είναι τόσο βλακώδης που είναι υπεράνω κάθε υποψίας. Ακολουθεί σχολιασμός της δημοσιογράφου του Σκάι Λαμπρινής Θωμά

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΟΠΛΙΖΟΝΤΑΙ πεθαίνουν. Όσοι δεν πεθαίνουν είναι θαμμένοι ζωντανοί στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα πέτρινα φέρετρα των νέων στεγαστικών προγραμμάτων, στα ασφυκτικά σχολεία, στις κατακαίνουργιες κουζίνες και κρεβατομαρες, τις γεμάτες χαριτωμένα έπιπλα αγορασμένα επι πιστώσει.”(RΑFΦράξια Κόκκινος Στρατός)
Μετά τις πρόσφατες επισκέψεις του υφυπουργού δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη και του προέδρου του Πασόκ Γίωργου Παπανδρέου σε αστυνομικά τμηματα για την τόνωση του ηθικού της αστυνομίας, αποφασίσαμε και εμείς για τον ίδιο λόγο, τα ξημερώματα της Τρίτης να επισκεφτούμε αιφνιδιαστικά ένα καθόλου τυχαίο Α.Τ., αυτό του Κορυδαλλόυ που απέχει 500 μέτρα απο τα κολαστήρια των φυλακών και να χτυπήσουμε τους τυχαίους μπάτσους που βρίσκονταν εκεί. Στόχος μας ήταν να τους εκτελέσουμε. Γνωρίζαμε οτι στην γωνία του τμήματος βρισκόνταν ο ειδικός φρουρός και συχνά αλλοι δυο-τρεις συνάδελφοι του. Στην επίθεση μας χρησιμοποιήσαμε ένα υποπολυβόλο τύπου scorpion 7.65 mm, ένα πιστόλι των 9 mm καθώς και μια αμυντική χειροβομβίδα που δεν εξεράγη όταν την ρίξαμε καταπάνω τους. Τυχεροί αυτοί, άτυχοι εμείς, την επόμενη φορά δεν θα έχουν την τύχη με το μέρος τους. Οι σφαίρες μας ξεκαθαρίζουν την κατάσταση.”Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή.”Μια πράξη ξεκάθαρη, που δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Πίστευε κανείς πως θα μιλάγαμε για αγώνα, χωρίς ταυτόχρονα να οπλιστούμε και να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα γι΄αυτόν; Μήπως τα γαμημένα γουρούνια της αστυνομίας που σκοτώνουν ανενόχλητα, πίστευαν πως θα τους επιτρέπαμε να μας σφάζουν παθητικά σαν τα πρόβατα; Στην πρώτη μας ενέργεια, ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, στοχοποιήσαμε την αστυνομία. Τώρα είναι οι δικοί μας μαχόμενοι σχηματισμοί ενάντια στο μισθοφορικό στρατό του καθεστώτος. Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση. Σε αυτούς που ήδη αναρωτιούνται, γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους κι όχι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό ή έστω ένα καπιταλιστή, τους απαντάμε ότι θα ΄ρθει κι η σειρά τους Επιπλέον, μέσα απ΄την ενέργεια μας αυτή, ξεκινάμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, χρησιμοποιώντας την τακτική της μόνιμης απειλής. Οι σφαίρες εναντίων ανώνυμων αστυνομικών μεταφέρουν ένα τελεσίγραφο σε όλες τις βαθμίδες των σωμάτων ασφαλείας. Τώρα ο κάθε απρόσωπος μπάτσος πρέπει να γνωρίζει πως ίσως να είναι ο επόμενος στόχος της ΣΕΧΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ.
Ίσως αυτή τη στιγμή που διαβάζει αυτές τις γραμμές η κάνη ενός όπλου να΄ ναι στραμμένη πάνω του. Αυτά είναι τα “τυχερά” της δουλείας τους.” Όταν έχεις ένα πιστόλι στη ζώνη σου πρέπει να γνωρίζεις τους κινδύνους. Όμως οι μπάτσοι θέλουν να παίρνουν το μισθό τους χωρίς να πληρώνουν τις συνέπειες.”Αρχίστε να υποβάλλετε παραιτήσεις γιατί αλλιώς θα ξεκινήσετε να μετράτε τάφους.Ίσως κάποιοι να σοκάρονται απ΄την κυνικότητα μας και να μιλάνε για “έλλειψη πολιτικού και ιδεολογικού υπόβαθρου.”Εμείς όμως δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε η ακόμα και να επεξηγήσουμε τη δράση μας. Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο. Τόσες δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν. Η εποχή των αναλύσεων έχει πλέον λήξει… Ήδη γνωρίζουμε πως μερικές δεκάδες μαχητές, γυναίκες και άντρες, προειτοιμάζονται να περάσουν στη πρώτη γραμμή της ένοπλης αντεπίθεσης. Τους καλωσορίζουμε.
Υ.Γ: Συμφωνούμε με τους αγωνιστές του επαναστατικού αγώνα για την επιλογή τους να στοχοποιήσουν κι αυτοί την αστυνομία. Διαφωνούμε όμως στην επιλογή των τοποθεσιών που διάλεξαν για να αναμετρήθουν με τα γουρούνια. Βασική αρχή του αντάρτικου πόλης είναι πως δεν χτυπάμε απ΄τα εδάφη, που αναπτύσσονται οι πολύμορφες διαδικασίες του αγώνα, μετατρέποντας τα σε ευάλωτες ζώνες καταστολής. Αντίθετα, προσβάλλουμε το άβατο του εχθρού. Έτσι συσπειρώνουμε τις δικές μας δυνάμεις και αποφεύγονται καταστάσεις αστυνομικής κατοχής. Ο δεύτερος γύρος του αντάρτικου πόλης ξεκίνησε… Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις. ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Η παράδοση του cd με την προκήρυξη έγινε στον τάφο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συνοδεία ανθοδέσμης. Ήταν μια πρώτη ένδειξη της τηλεοπτικής ανατροφής των συντακτών και είχε όλο τον κιτς συναισθηματισμό ενός σήριαλ του Φώσκολου. Πιθανότατα στο βάθος ένα άη-ποντ, μεγάλη η χάρη του, έπαιζε το «Να μ’ αγαπάς» του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Κατόπιν, ειδοποίησαν τους συντάκτες σε μια μεγάλη αστική εφημερίδα, να παραλάβουν. Μάλλον αυτή διάβαζε ο μπαμπάς τους από την εποχή του χρηματιστηρίου, αυτήν ήξεραν, αυτήν εμπιστεύονταν. Η εφημερίδα είναι σαν το απορρυπαντικό, πρέπει να διατηρείς μαζί της σχέση εμπιστοσύνης.

Είχε προηγηθεί η επιλογή ονόματος. Πως να ονομάσεις μια οργάνωση η οποία ―καθ’ ομολογίαν των μελών της― δεν διαθέτει άλλα χαρακτηριστικά πλην του οπλισμού και του αντι-αστυνομικού μένους; ας αποτολμήσουμε και εδώ μιαν εικασία. Είχανε πρόσφατη την ταινία για την Μπάαντερ – Μάινχοφ. Ναι, δε διαβάζουν το βιβλίο, βλέπουν την ταινία. Και αν δεν έχει βγει ακόμη, που θα πάει, θα βγει.

Άρχισαν να ψάχνουν στο «Ματζέντα ελληνογερμανικό λεξικό» την απόδοση της λέξης «Faktion». Στα συνώνυμα υπήρχε και η «Σέχτα». Κάνει αέρα 70ς, όπως Μπάαντερ, και δικαιολογεί το σκονάκι-τσιτάτο της RAF που παράθεσαν, το οποίο πολύ θα ήθελαν να περάσει για ιδεολογική συγγένεια.

Όποιος γράφει για τους αστυνομικούς «όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι ωραίοι χωρίς μία τρύπα στη μέση», τους γνωρίζει μόνον από αμερικάνικες ταινίες και σήριαλ. Ίσως, αν συλληφθεί, να περιμένει να του απαγγείλουν και την «Μιράντα» – you have the right to remain silent (ούτως ή άλλως βλακεία θα πεις). Όμως, η μόνη ελληνική Μιράντα είναι μπισκότο και ακολουθείται από το επίθετο Παπαδοπούλου.

Όπως η «προκήρυξη» έτσι και η ελληνική αστυνομία δεν κυκλοφορούν στο Βέγκας του CSI αλλά στην Put the κοτ down slowly land. Το ελληνικό αντίστοιχο του «ντόνατ» έχει και αυτό «τρύπα στη μέση» και λέγεται σημίτικο κουλούρι. Αλλά, βέβαια, για να το ξέρεις πρέπει να κυκλοφορείς στους δρόμους και όχι να περνάς τη ζωή σου μπρος σε οθόνες.

Άλλα κορυφαία σημεία της πιο σλάπστικ προκήρυξης στην ιστορία των προκηρύξεων. «Δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε ή ακόμα και να επεξηγήσουμε την πράξη μας». Τότε προς τι η προκήρυξη; Είναι must στους τρομοκρατικούς κύκλους; «Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο». Παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή, αντάρτικο ξεροσφύρι, χωρίς πολιτική στόχευση.

Μετά ταύτα, πως να μη πάει για Οσκαρ καλύτερης δήλωσης, η δήλωση αστυνομικού σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει διαφορά «μεταξύ εκτελεστικού και θεωρητικού βραχίονα της συγκεκριμένης οργάνωσης». Σε απλά ελληνικά, οι «κουμπούρες» σκέφτονται με τα κουμπούρια. Αν υπήρχε κάποιος να το δεχθεί, θα έβαζα στοίχημα πως το κείμενο το έγραψαν σε υπολογιστή για να το περάσουν από τον ορθογράφο.

Ελλείψει πολιτικής, η «επαναστατική γυμναστική» (ξύλο με τα ΜΑΤ) περνάει σε άλλο επίπεδο. Και για όσους αναρωτιούνται «γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους, και όχι ένα υψηλόβαθμό στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό, ή έστω ένα καπιταλιστή τους απαντάμε ότι θα’ρθει και η σειρά τους». Τυχαίοι μπάτσοι, μάνατζερ, μεγαλοδημοσιογράφοι. Τελευταίο και καταϊδρωμένο τον κακόμοιρο τον έχουν τον «έστω έναν καπιταλιστή». Πως την γλύτωσαν οι οι πορτιέρηδες και οι πωλητές ντόνατ είναι απορίας άξιον.

Μας πληροφορούν ακόμα ότι «τόσες δεκαετίες, τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν». Είναι γεγονός ότι το επίπεδο του πολιτικού λόγου έχει πέσει από τη μεταπολίτευση αλλά όχι και έτσι. Τι είδους επαναστάτες είναι αυτοί που χρειάζονταν αποδείξεις ότι τα πολιτικά κόμματα και η εξουσία εξυπηρετούν «συμφέροντα του κατεστημένου»;

Αυτό το ήξερε και η Βουγιουκλάκη στην «Κόρη μου τη Σοσιαλίστρια», για να τους θυμίσουμε κάτι από τις πολιτικές τους αναφορές. Και πόσες «δεκαετίες» άραγε χρειάστηκε στην περίπτωσή τους, ή στην περίπτωση του μπαμπά, η απόδειξη ότι η εξουσία είναι τζιζ κακό; Δύο; Τρείς; Πέντε; Πρόκειται, δηλαδή, για απογοητευμένους οπαδούς της Αλλαγής ή πληγωμένους πρώην ψηφοφόρους του Μητσοτάκη; Μήπως είναι ΚΟΔΗΣΟ;

Η προκήρυξη τελειώνει με κλείσιμο του ματιού στο Μαο: «Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις». Λουλούδια ίσως όχι, αλλά βλήτα σίγουρα. Ας ελπίσουμε ότι οι γονείς τους θα μπορέσουν να τα μαζέψουν πριν κάνουν καμμιά αληθινή ζημιά. Μια βδομάδα χωρίς χαρτζιλίκι πρέπει να αρκεί.

Comments RSS

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: