Ο λόγος για μια τέτοια ριζοσπαστική ενέργεια δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τα μεγαλύτερα μυαλά και φιγούρες της πνευματικής ζωής του τόπου, δηλαδή τους πανεπιστημιακούς, οι οποίοι για μια ακόμη φορά πιάσανε το παλμό του λαού και (όπως άλλωστε τους αρμόζει) ανέλαβαν την τεράστια ευθύνη να τον καθοδηγήσουν. Αυτοί ακριβώς πρέπει, πάντοτε, να είναι η συνείδηση του περίφημου «λαού». Και ως τέτοιοι ,για μια ακόμη φορά μας αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες δεν βάζουνε μυαλό. Ειδικά οι Έλληνες που θα ‘πρεπε να διαθέτουν κάποια νοημοσύνη.

Με λίγα λόγια, τα παιδιά συνεχίζουν και παίζουν. Και μάλιστα στους δρόμους, τις πλατείες και τα προπύλαια. Ειδικά στα προπύλαια!

Λοιπόν, πάνω σε αυτό τίθενται μερικές ερωτήσεις, στις οποίες θα πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Ερώτηση πρώτη:

Είναι ο Πρύτανης του Πενεπιστημιού Αθηνών ο κ. Θ. Πελεγρίνης ο Έλληνας Heidegger;

Και γιατί όχι; Θέλω να πώ, πρύτανης ο ένας πρύτανης κι ο άλλος, οπότε γιατί όχι; Άλλωστε, γιατί να μην μπορεί και ο δικός μας να συμβάλλει στο αυτοπροσδιορισμό του ελληνικού πανεπιστημίου όπως ο Heidegger συνέβαλε στον αυτοπροσδιορισμό του γερμανικού την εποχή της πρυτανείας του; Όλο αυτό βεβαίως με σεβασμό προς τις διαφορές μεταξύ των δυο μεγάλων φιλοσόφων. Οι δύο μεγάλοι αυτοί άνδρες όχι μόνο έχουν εντελώς διαφορετικές πολιτικές στάσεις (κανείς δεν ξέρει ποια ακριβώς είναι η στάση του Πελεγρίνη, αλλά αυτό μπορεί να κατανοηθεί ως μια κάποια πολιτική στάση, και μάλιστα πολύ πρωτότυπη) αλλά ούτε οι φιλοσοφικές τους τοποθετήσεις και θέσεις δεν συμπίπτουν (και πάλι, ενώ αυτή του Heidegger είναι πασίγνωστη, η ακριβής θέση του Πελεγρίνη παραμένει αρκετά θολή και εκλεκτική, που επίσης μπορεί να κατανοηθεί πλεονεκτικά για το δικό μας φιλόσοφο). Επίσης πρέπει να ισχύουν όλες οι άλλες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, ή μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, δηλαδή οι διαφορές που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση των δυο χωρών. Πέραν τούτου, και το σκηνικό είναι άκρως διαφορετικό, με γνωρίσματα ελληνικής πραγματικότητας και ελληνικού πνεύματος. Σε μάς αυτά δεν γίνονται σε κλειστούς χώρους και με κοινό ακαδημαικών και διανοουμένων αλλά μπροστά σε πλήθος «αγανακτισμένων» που ήρθανε για συναυλία λαικής μουσικής.

Το τελευταίο, όμως, δεν διαφέρει και τόσο πολύ από μια άλλη συνηθισμένη πράξη στη Γερμανία της εποχής του Heidegger: τη πράξη των μεγάλων εκδηλώσεων που ήταν προσεκτικά οργανωμένες και σκηνοθετημένες απο τους κορυφαίους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες. Μόνο που όλα αυτά (οργάνωση, προετοιμασία, προσοχή, επαγγελματισμός, κλπ.) έλειπαν απο την εκδήλωση στα Προπύλαια.

Εξ ου και η δεύτερη ερώτηση:

Που είναι/ήταν και ποιός είναι, ή ποιός θα μπορούσε να είναι, ο έλληνας Goebbels;

Μήπως ήταν εκεί με μορφή ενός από τους ομιλητές; Μηπώς ελείπε; Μήπως ήταν αλλού (στη πλατεία ή στην οθόνη); Μήπως ήταν στο στούντιο τηλεοπτικού καναλιού και λέγεται Λαζόπουλος; Για μια ακόμη φορά πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Τέλος, στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα τίποτα δεν γίνεται ήρεμα και ήσυχα αλλά μέσα σε φωνές και κραυγές. Γι’ αυτό και ο πρύτανής μας (όπως και οι άλλοι διακεκριμένοι ομιλητές) αναγκάστηκε και ο ίδιος να βάλει τις φώνες. Τι να κάνουμε; Δεν φταίμε εμείς που είμαστε θερμόαιμοι και αυθόρμητοι ενώ οι άλλοι είναι ξενέρωτοι και παγωμένοι.

Και όμως, η εκδήλωση αυτη μπορεί να μην ήταν καθόλου οργανωμένη αλλά είχε ένα σημαντικό στοιχείο, αποκλειστικά ελληνικό. Ενα φαινόμενο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Ενα διαμάντι το οποίο οι Γερμανοί, με όλα τα λεφτά τους και την ευημερία τους, δεν θα έχουν ποτέ. Ενα στοιχείο που πραγματικα είναι όλα τα λεφτά: Ο εθνικός θησαυρός που λέγεται Μίκης Θεοδωράκης, ο μεγάλος και αγανακτισμένος μουσικοσυνθέτης.  Αλλά περι αυτού θα τα πούμε κάποια άλλη φορά. Προς το παρόν  παραθέτουμε ένα απόσμασμα από το  YouTube.

http://www.youtube.com/watch?v=bFcqql4lOlc&feature=related

Πρώτα μια μικρή υπενθύμηση:

«Ο μηχανισμός πλέον υπάρχει, εκεί που υπήρχε το απόλυτο μηδέν, ένα ασφαλές καταφύγιο για τη χώρα μας», τόνισε ο πρωθυπουργός απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Α. Τσίπρα στη Βουλή για το μηχανισμό στήριξης από ΕΕ και ΔΝΤ. 

Αναφορικά με το ΔΝΤ υπογράμμισε ότι η πραγματικότητα είναι ότι το Ταμείο έχει μπει στο μηχανισμό και συμμετέχει ήδη στη διαδικασία της επιτήρησης, προσθέτοντας ότι στην Ευρώπη η πλειοψηφία είναι συντηρητική και η επιμονή του συντηρητικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος οδήγησε στην επιλογή ενός όχι αμιγώς ευρωπαϊκού μηχανισμού. 

«Σήμερα έπρεπε να εγκαλείται η ΝΔ και οι ομοϊδεάτες της για το ότι ΔΝΤ είναι εδώ, τόνισε ο Γ. Παπανδρέου, συμπληρώνοντας ότι αν δεν υπήρχε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η χώρα θα είχε οδηγηθεί κατευθείαν στο Ταμείο.

«Για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, δεν πανηγυρίσαμε ποτέ. Αλλά τουλάχιστον η ΕΕ., αποφάσισε να στηρίξει την Ελλάδα, να είναι κοντά της- κι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα της δικής μας προσπάθειας. Χωρίς τη διαδικασία αυτή, η χώρα θα πήγαινε κατευθείαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τότε θα με ρωτάγατε: Πού είναι τα σοσιαλιστικά σας αντανακλαστικά;» υπογράμμισε.
Την αντίθεσή του στην προσφυγή της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επανέλαβε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς από το βήμα του προσυνεδρίου της ΝΔ στο Ναύπλιο.
Όπως ανέφερε, η χώρα δεν θα αντέξει τα μέτρα που θα μας επιβάλλει, προβλέποντας ισοπέδωση μισθών και συντάξεων. Ο κ. Σαμαράς επιτέθηκε με δριμύτητα στην κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως η μπλόφα -όπως τη χαρακτήρισε- του Πρωθυπουργού για το ΔΝΤ γύρισε σε βάρος της χώρας. Αν και παραδέχθηκε πως επί ΝΔ υπήρχε κρίση ελλείμματος, κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ πως εκείνο δημιούργησε κρίση δανεισμού. «Ο νεοφιλελεύθερος σοσιαλισμός του κ. Παπανδρέου μας οδηγει στο ΔΝΤ»

Αγαπητοί μου διαδικτυακοί φίλοι. Στη χώρα μας έχουμε 2 κόμματα που μαλώνουν πιο είναι πιο αριστερό και λιγότερο φιλελεύθερο από το άλλο. Αφού χώρες που έχουν φιλελεύθερη κουλτούρα και κάποιες και διακυβέρνηση πεινάνε, λογικό είναι εμείς να κοιτάμε σε τρίτους δρόμους. Ο αεριτζής άλλωστε αρέσκεται σε τρίτους δρόμους και εναλλακτικές λύσεις γιατί πουλάει περισσότερο με λιγότερη προσπάθεια. Κορόιδα εξάλλου δε θα σταματήσουν να υπάρχουν
 
Μέσα στον όλο χαμό οι ιδεολογίες μας παραμένουν φάρος φωτεινός. Το καράβι βουλιάζει, τα κύματα είναι δυο μέτρα και εκεί που χρειαζόμαστε άντρες με ψυχή και αυτοθυσία, εμείς έχουμε ανθρωπάκια που κάθονται στη γωνίτσα για να φυλάξουν το φαναράκι της ιδεολογίας που τρεμοπαίζει. Καλά κάνουν βέβαια οι πολιτικάντηδες και μιλάνε με ιδεολογικούς όρους γιατί εμείς ως λαός τσιμπάμε κι αυτοί πρέπει να σώσουν το τομάρι τους. Αν δε μείνουν στην εξουσία είναι άχρηστοι για εργασία (οι περισσότεροι) οπότε στο βωμό της επιβίωσής τους τα πάντα επιτρέπονται

Αν θυμάστε όταν ξεκίνησε η κρίση την αποδώσαμε αποκλειστικά στους κερδοσκόπους Και επειδή φυσικά δεν έφταιγε η δομή της ελληνικής οικονομιας και κοινωνίας για την κρίση, προειδοποιήσαμε και τους φτωχούς συνεταίρους μας Πορτογάλους, Ισπανούς και Ιρλανδούς ότι η ελληνική κρίση αφορά και τους ίδιους. Κάναμε το πρόβλημά μας πανευρωπαικό και ιδεολογικό με λίγα λόγια. Θυμάστε τον Πάγκαλο που βγήκε και είπε στους Πορτογάλους ότι είναι το επόμενο θύμα των κερδοσκόπων; Μπράβο στον χοντρό τα είπε χύμα και τσουβαλάτα για άλλη μια φορά. Το ότι οι Πορτογάλοι δανείστηκαν εχθές με 4,2% και το δικό μας επιτόκιο καλπάζει πάνω από το 7% φυσικά και δεν έχει σημασία για τη σταυροφορία των Ελλήνων εναντίον του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Και φυσικά μπλέξαμε και την ηθική. Όποιος συναλλάσσεται με λαμόγια γνωρίζει ότι οι κουβέντες περί ηθικής είναι το φόρτε τους. Ρωτάνε οι πολιτικοί μας αν είναι ηθικό που οι Γερμανοί δανείζονται πιο χαμηλότοκα από εμάς. Όσο ηθικό είναι να δουλεύουμε τις ίδιες ώρες με έναν Πακιστανό και να είμαστε 10 φορές πιο πλούσιοι από αυτόν.

Κλασσική συμπεριφορά λαμόγιου που όταν βρίσκει τα δύσκολα ιδεολογικοποιεί το πρόβλημα και σέρνει κι άλλους μέσα μπας και τη βγάλει καθαρή ο ίδιος. Ευτελείς ατομικές συμπεριφορές, που έχουμε υιοθετήσει σε επίπεδο εκπροσώπησής μας ως λαός.

Για να δούμε σε ποιον θα λάχει η καυτή πατάτα του ΔΝΤ. Μάλλον δε θα την αποφύγει το ΠΑΣΟΚ όσο κι αν το θέλει, αφού οι προηγούμενοι πηδήξανε σαν τα ποντίκια στη θάλασσα όταν μυρίστηκαν ότι το καράβι βουλίάζει. Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τη μάχη επιβίωσης των πολιτικών μας κι ας χειροκροτήσει ο καθένας μας τον δικό του αγαπημένο.

Με αφορμή την αποκάλυψη!!! ότι η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο (αν υπάρχει 1 από τους 300 που δεν το κάνει … το είναι υπουργός παιδείας και είναι υποχρεωμένη να υπερασπίζεται τη δημόσια παιδεία είναι τυχαίο γεγονός φυσικά) τσέκαρα λίγο τα σχόλια των συντρόφων του ΚΚΕ για την αντίστοιχη περίπτωση της γγ Α.Παπαρήγα. Βρήκα και σας παραθέτω την επίσημη απάντηση του Ριζοσπάστη στα σχόλια ημών των κακεντρεχών.

Με τα… παιδιά της Αλέκας Παπαρήγα ασχολούνται εδώ και πάνω από 15 χρόνια διάφοροι επιτήδειοι, καθώς και με τις σπουδές αυτών των παιδιών στα ανά τον κόσμο κολέγια!!!

Το γεγονός λέγεται από “δημοσιογράφους” ραδιοφωνικών σταθμών και γράφεται από συναδέλφους τους των εφημερίδων. Αναπαράγεται από μικρόνοες, αφελείς και μη αφελείς, καθώς και από διάφορες “Κατίνες”, που παρεμβαίνουν σε ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως “η κυρία Μαίρη από το Γαλάτσι”… Και ξαναγράφεται σε “σοβαρές” έρευνες, όπως αυτή της χτεσινής “Ελευθεροτυπίας”, η οποία ανακάλυψε (για πολλοστή φορά και παρά τις διαψεύσεις), ότι η κόρη της Αλ. Παπαρήγα σπούδασε στο Κολέγιο Ψυχικού!

Το γεγονός ότι η Αλ. Παπαρήγα δεν έχει παιδιά, αλλά ένα παιδί, το οποίο φοίτησε και τέλειωσε το Δημόσιο Γυμνάσιο και Λύκειο και όχι το ιδιωτικό, εδώ και 12 χρόνια μάλιστα, και το οποίο σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree, δε φαίνεται να ενδιαφέρει τους επιτήδειους…

Τα ίδια επανέλαβε χτες στο “Φλας” και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Θ. Αναστασιάδης!

Γιατί επέλεξαν αυτή τη στιγμή να επαναφέρουν τις υπερβολές και τις ψευτιές τους; Ο λόγος, πέρα από τον αντικομμουνισμό τους, που εκφράζεται και με αυτόν το χυδαίο τρόπο, είναι ο εξής: Να εμφανίσουν το ΚΚΕ ίδιο με τα άλλα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ιδιωτικής Παιδείας. Και να υποδαυλίσουν το γνωστό: “Το ΚΚΕ υποκινεί τους μαθητές που χάνουν έτσι τα μαθήματα και υποβαθμίζεται το δημόσιο σχολείο, ενώ τα στελέχη του στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά”!!!

Μήπως έχει ξεχαστεί ότι το ΚΚΕ ζητά επίμονα την κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής Παιδείας, ελληνικής και ξένης; Μήπως έχει ξεχαστεί ότι το ΚΚΕ ζητά να μην αναγνωρίζονται ως επίσημα πτυχία, τα πτυχία που δίνονται από ξένα ιδρύματα στην Ελλάδα;

Απλά και μεστά μαθήματα προπαγάνδας. Κείμενο 271 λέξεων γεμάτο τσιτάτα και ατάκες και φουλ στη συναισθηματική φόρτιση και για την ταμπακιέρα 6 λέξεις   …Σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree…

Ακούσατε σύντροφοι; Σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree…To μέιλ με τις δικαιολογίες των ΠΑΕ για τα επισόδεια στα γήπεδα σας το έστειλα έτσι;

Ήρθε η ώρα της πληρωμής και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα. Είμαστε στο ταμείο χαμογελάμε πάμε να φύγουμε και μας κρατάνε. Μας λένε το ποσό του λογαριασμού και μας χαμογελάνε κι αυτοί. Έχει πολύ πλάκα η φάση. Ειδικά όταν ξεκινήσουν να πέφτουν και οι πρώτες καρπαζιές. Γενικά υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση στην ατμόσφαιρα ότι φταίνε οι αγορές. Λες και οι αγορές ήρθαν σε εμάς και όχι εμείς στις αγορές για να δανειστούμε. Αφού δεν τις γουστάρουμε τις αγορές ας καταναλώσουμε ότι παράγουμε.

Παρακάτω παραθέτω την άποψη της Ελλάδας (Παπανδρέου speaking) για τη χλιαρή στήριξη από ΕΕ

Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα για την πολιτική με την οποία η ΕΕ αντιμετώπισε το ζήτημα της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι «υπήρξαν πολλαπλοί γιατροί με διαφορετική συνταγογράφηση πάνω από τον ασθενή που λέγεται Ελλάδα. Υπήρξε προσπάθεια να κρύψουν τις ευθύνες τους πίσω από την Ελλάδα».
Επιπλέον, έκανε λόγο για «μετρολογία» αρμοδίων και αναρμοδίων, έλλειψη συντονισμού των οργάνων της ΕΕ και «εικασίες διεθνώς που δημιούργησαν ψυχολογία επικείμενης κατάρρευσης».
«Μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο για την ευρωζώνη φαινόμενο, γίναμε πειραματόζωο σε μία μάχη της Ευρώπης και των διεθνών αγορών», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Η Ε.Ε. έδωσε την πολιτική και θεσμική της στήριξή. Στη μάχη απέναντι στην ψυχολογία της αγοράς υπήρξε το λιγότερο άτολμη».

Ας δούμε τι πιστεύουν και οι άλλοι για το ίδιο ζήτημα μέσα από άρθρα μεγάλων ευρωπαικών εφημερίδων

«Η Γερμανίδα καγκελάριος είναι προφανώς οργισμένη που της ζητούν να σώσει μια χώρα που έχει παραβιάσει όλους τους κανόνες της ΕΕ την ώρα που οι Γερμανοί φορολογούμενοι εξακολουθούν να υποφέρουν. Υπάρχει επίσης ισχυρή αντίσταση σε ένα τέτοιο σχέδιο εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού. Γιατί να εγγυηθεί η Γερμανία τους μισθούς των υπεράριθμων εκπαιδευτικών στην Ελλάδα την ώρα που η ανεργία ανεβαίνει στο Ζάαρλαντ;»

Απαντήστε συνέλληνες. Τι ξέρουν οι Γερμανοί από παιδεία; Εμείς είμαστε οι απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Θα μας πουν και πόσους εκπαιδευτικούς να έχουμε…

«Το πολυαναμενόμενο σχέδιο της Ευρώπης είναι λιγότερο ένα σχέδιο διάσωσης και περισσότερο μία θολή διακήρυξη προθέσεων», είναι η ετυμηγορία της στήλης Lex των Financial Times.
Σε άλλο δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας επισημαίνεται ότι «το Βερολίνο, που παραδοσιακά πληρώνει τους λογαριασμούς της ΕΕ, γνωρίζει καλά ότι το γερμανικό κοινό δεν πρόκειται να καλωσορίσει οποιαδήποτε πρωτοβουλία ανοιχτή στην ερμηνεία ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα “πληρώσουν το μάρμαρο” για δεκαετίες ελληνικής σπατάλης, χειραγώγησης των στατιστικών στοιχείων, διαφθοράς του δημόσιου τομέα και φοροδιαφυγής. «Δεν βοηθάμε έναν αλκοολικό με το να του δίνουμε άλλο ένα μπουκάλι σναπς», ήταν το χαρακτηριστικό σχόλιο εκπροσώπου του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

Τι να μας πει και ο γερμαναράς μεθύστακας που ο παππούς του χαιρετούσε τη σβάστιγκα θα έπρεπε να απαντήσουμε εμείς μεγαλόστομα σα γνήσιοι Ελληνάρες. Εξάλλου μας τα χρωστάνε αυτά οι Γερμανοί από την κατοχή, όπως είπε και κάποιος σοφός Ελληνόψυχος.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός λοιπόν δυσαρεστημένος από την ΕΕ… Καλό κι αυτό Έτσι μάθαμε στην Ελλάδα όμως. Ο κλέφτης πρέπει να φωνάξει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Έτσι γίνεται στο εμπόριο, στα σχολεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους δρόμους που οδηγούμε και περπατάμε, στις συναλλαγές μας, στην καθημερινότητά μας. Ο πιο θρασύς έχει το πάνω χέρι. Στο υπουργικό συμβούλιο βέβαια έκανε τα παράπονα ο Γιώργαρος ως γνήσιος τζάμπα μάγκας. Όχι στις Βρυξέλλες. Έυγε Ελλαδάρα. Πάρτους τα φράγκα τους καπιταλιστές. Φόρα το επαναστατικό σου μπολυζάκι ανέβα στο 3λιτρό σου και δωστους να φάνε τη σκόνη σου, που θα τολμήσουνε να μη μας σώσουνε…

With the recent opening of the new hypermodern Museum of Acropolis, of course, the issue of the Parthenon marbles gains a new momentum. Not that it has ever lost the edge, but now the last cynical and arrogant argument of dimwit curators of that weird place called The British Museum ceases to stand. Remember, the argument was that there were no adequate facilities at their original site that would guarantee their proper preservation and conservation. But, let’s take things from the beginning.

First of all, the very way in which Mr. Elgin acquired the marbles is doubtful. That is, it is not clear whether it was a legitimate purchase or just a poorly covered snatch. But, let’s assume that everything was legitimate. That brings us to the second usual point made about the late benefactor of global cultural tradition.

That second point is that Elgin actually saved the marbles from disaster. But, mind you, that couldn’t have been his intention, because he simply couldn’t know that the notorious shelling of the Parthenon was going to take place some years later. Unless, of course, one wants to add clairvoyance and prophecy to other amazing qualities and abilities this hero was attributed with. Now, that doesn’t stand simply because most of the marbles and statues that were left behind by Elgin did survive. Furthermore, he actually ruined them by having the top layers of the marbles scrubbed off with iron brushes. What can we say: they just weren’t white enough for Mr. Elgin’s taste.

Finally, even the argument — generally so appealing to the well-known British arrogance and cynicism — claiming that the locals (I hesitate to call them Greeks, since the continuation of Greek national identity is somewhat a point of contention among those same exquisite British scholars) do not have the knowledge or expertise to properly preserve the remnants of the culture the West claims to be the rightful hair to; even that argument remains quite shaky. They (the locals) did do, and are still doing quite a good job in protecting the Acropolis and other ancient monuments and sites from pollution and other perils they are exposed to nowadays.

• One thing has to be said, though, and that is a big thanks to the Italians, the Brits, the Germans, the French and others who did their best to uncover, preserve and revive the legacy of ancient civilizations, especially Greek and Roman. However, given the comments and the “arguments” put forward by the curators of the British Museum — which were, of course, duly reported by the BBC, together with the malicious comments about the official opening of the Museum of the Acropolis — one seriously doubts whether they are the right people for the job.

I mean, given the lame arguments one wonders whether they ever did such a good job at preserving and conserving the legacy everyone in Europe is so proud of, or is it actually the legacy of Mr. Elgin that they preserve. For those comments and statements reveal a typical “Elginian” attitude, which could be summarized in this way: they (the marbles) are great, they are beautiful, I want them and I’m not giving them to anybody else. That seems to be the position behind the dimwit — and certainly extremely arrogant (as stupidity and stubbornness always are) — statement of one British Museum official that the marbles should stay separated so that their Greek side be visible in Athens and their universal meaning will still be observed in London.

Now, that seems to imply that Greece is not a part of the world but rather just a peculiar local community and place, whereas the British Museum holds a copyright on universal values and meanings. And all that by exhibiting artifacts from all over the world in a place called, not the World Museum, but exactly the British Museum. And, aside from a childish anal fixation on possession, that shows just how much the remnants of old British cultural colonialism are still alive and kicking in the Kingdom.

What are we supposed to think? That this is all somehow British art and architecture, and not Egyptian, Greek, Indian etc.? Well, if it’s not the colonial heritage and the nostalgia for it, there could be only one other reason for this stubbornness: the profit. Understandably and expectably, the profits of the British Museum are bound to drop should the marbles be returned, and we all know how much it hurts to lose money.

Another “argument” that could be heard from a lady curator of the Brit Museum was that the marbles could not be returned to their original location because they are not isolated single statues or works, but part of an ensemble, of a greater complex. Well, this clearly shows how these people totally miss the essential points of this matter.

· They have to be returned exactly because they are parts of a greater and absolutely integral work. That’s exactly why, dummy!

And that is the essential thing here: if you keep them separated (now that there is no infrastructural reason and no problem with the facilities or adequate expertise) their very essence will remain ruined and mutilated. Those marbles were made in a certain environment, they emerged from that specific soil and were meant to blend with the landscape and the configuration of their homeland. In other words, they lack their full meaning, value and sense as long as they are wrested from their original location. and, of course, nobody (be it an expert, a tourist or an art lover) could even begin to truly and properly appreciate this meaning, value and sense as long as the separation is in effect.

But, this goes without saying for anyone who knows anything at all about classical antiquity, about art, or about history and archeology. Ask any classicist and she will tell you that this and other great works of classical antiquity possess exactly that characteristic: they are incorporated in their immediate environment and they are fully functional as works of art only if and when they are completed with the soil they emerge from and the landscape (location, configuration) they are situated in. Only then and there are they complete and are what they really are.

· So, it is not — or at least should not be — a question of anybody’s national treasure, national legacy or right to possession of the marbles. (Hence, the question of whether they were looted or legally purchased is absolutely irrelevant.) It is a question of the universal cultural legacy of this planet. Therefore, the marbles will not be returned to the Greeks, nor taken away from the Brits. They were never theirs, or anybody else’s for that matter.

· The marbles will return to their home, their homeland and their origins, the only place they belong to and the only place that rightfully belongs to them.

Ερώτηση πρώτη: Θυμάται κανείς τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο;

Απάντηση: Βεβαίως! Τι ερώτηση είναι και αυτή;

Ο Αλέξανδρος, ή ο Αλέξης όπως έγινε γνωστός στο πανελλήνιο, είναι αυτό το άτυχο παιδί που έπεσε θύμα της σιχαμένης φασιστικής αστυνομίας (προσοχή!όχι του εγκληματία που φορούσε τη στολή, αλλά μιας ολόκληρης βίαιης και διεφθαρμένης υπηρεσίας, μιας εγκληματικής οργάνωσης, που μόνο σκοτώνει, τρομοκρατεί και πιέζει τους πολίτες, τη νεολαία, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τους διανοούμενους και άλλα μέλη των προοδευτικών δυνάμεων αυτής της χώρας, και εμποδίζει την ελεύθερη ανάπτυξη και πρόοδο των ατόμων και τις κοινωνίας εν γένει!)

Ο Αλέξης ήταν (ή τουλάχιστον έγινε), όπως συνήθως λέμε, ένα δικό μας παιδί, ένας αξιότιμος και φιλότιμος νεαρός, ένα παιδί σαν τα άλλα δικά μας παιδιά. Έγινε και κάτι πολύ περισσότερο. Έγινε ο λόγος και η αφορμή για να εκφραστεί, επιτέλους, αυτή η νεότερη γενιά, να δείξει τι μπορεί να κάνει και τι έχει να προσφέρει σ’ αυτή τη φάση της ανάπτυξής της. Ο θάνατος του Αλέξη ήταν και μια θλιβερή ευκαιρία για μας τους υπόλοιπους να πάρουμε μια γεύση του μέλλοντος, να διαμορφώσουμε μια εικόνα (όσο θολή και αν είναι) του τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη γενιά.

Αλλά ας αφήσουμε το μέλλον προς το παρόν για να θυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν. Σε αυτό το παρελθόν, εντελώς φυσιολογικά, το αποτρόπαιο έγκλημα του τέτοιου (του αστυνομικού, εννοώ, αλλά δεν τολμώ να το πω) ήταν η τελευταία σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ξεκίνησε μια θύελλα αντιδράσεων, βίας και καταστροφών στις γειτονιές της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. (Τι να κάνουμε, όχι μόνο που είμαστε μακαρονάδες, αλλά έχουμε και το αίμα που «κυλάει και εκδίκηση ζητάει».)

Ο Αλέξης – ή καλύτερα και ακριβέστερα, ο θάνατός του – ήταν και είναι ένα σύμβολο μιας ολόκληρης νεολαίας, ένα φως που σηματοδοτεί την κατάσταση και τη φυσιογνωμία μιας ολόκληρης γενιάς με όλη της την απελπισία, με τις ανησυχίες της και τα αδιέξοδά της.

Επίσης, τα δυο συνθήματα που όλοι οι νεαροί επαναλάμβαναν ανεξαίρετα, αδιάκοπα και ανελέητα επί σχεδόν δυο μήνες – το περίφημο «μη σκοτώνετε το όνειρό μας!» και το «αφήστε μας να ονειρευόμαστε!» – μάλλον έστω και μερικώς είχε ως αναφορά και το σκοτωμό του Αλέξη, ο οποίος έτσι έγινε και το σύμβολο του ονείρου μιας ολόκληρης γενιάς, αν όχι το ίδιο το όνειρο. (Εδώ δεν έχουμε χώρο για την ανάλυση του τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει αυτό. Θα χρειαζόταν να κάνουμε μια σοβαρή ψυχανάλυση και μια κοινωνιολογική έρευνα εις βάθος για να βρούμε τα αίτια και τους μηχανισμούς που έκαναν το θάνατο όνειρο μιας ολόκληρης γενιάς.)

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο θάνατός του αρπάχθηκε από τους συνήθεις εξεγερμένους, πρωτίστως από αυτούς που κάνουν την λεγόμενη επανάσταση επάγγελμα, δηλαδή από τη περίφημη πνευματική ηγεσία του τόπου η οποία αποτελείται αποκλειστικά από ένα σωρό δημοσιογράφους, τηλεπαρουσιαστές, αγωνιστές για τη πρόοδο και ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό (δηλ. συνδικαλιστές, ΣΥΡΙΖΑ. ΚΚΕ, δήθεν μη κυβερνητικές οργανώσεις κλπ.), και δυο-τρεις «συγγραφείς» και «διανοουμένους» που απελπιστικά χρειάζονται προβολή. Όλοι τους, βεβαίως, δήλωσαν ταυτόχρονα και την απόλυτη αλληλεγγύη τους προς τη νεολαία και «τα όνειρά τους» και την απόλυτη αίσθηση ευθύνης για τα χάλια της κοινωνίας. Φυσικά, το δεύτερο οδηγεί στο πρώτο και αυτή ήταν μια (ίσως τελευταία) ευκαιρία να διορθώσουν τον κόσμο που δημιούργησαν. Για αυτό και κατέβηκαν στους δρόμους μαζί με τη νεολαία χωρίς δεύτερη σκέψη .

Και πάλι, εδώ δεν μπορούμε παρά μόνο να αναφερθούμε στο γεγονός ότι όλα αυτά τα στοιχεία φέρουν ένα άκρως μακάβριο χαρακτήρα, ο οποίος εκφράστηκε με τρόπο βίαιο, καταστροφικό, αρνητικό, με πλήρη αναισθησία και αδιαφορία για οποιονδήποτε συνάνθρωπο και συμπολίτη, δηλαδή για το άλλο εν γένει.

Σ’ αυτό το σημείο μας έρχεται δεύτερη κύρια ερώτηση: Θυμάται κανείς πλέον το Δημήτρη Πατμανίδη;

Απάντηση (κατά πάσα πιθανότητα): Ποιόν;

Ε, σ’ αυτή την ερώτηση η απάντηση δεν είναι και τόσο εύκολη. Και αν υπάρχει κανείς, αυτός θα αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση διότι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του περίφημου ελληνικού πνεύματος είναι ακριβώς η λήθη, και μάλιστα μια ολοκληρωτική και απόλυτη λήθη. Τα ξεχνάμε όλα, ειδικά τον ίδιο τον εαυτό μας. Δεν θυμόμαστε ούτε καν που ήμασταν, τι κάναμε και τι λέγαμε χθες, πόσο μάλλον το τι έγινε και λέχθηκε πριν τις γιορτές του Πάσχα. (Που είναι και φυσιολογικό, αφού τη μοιραία Κυριακή φάγαμε και ήπιαμε τόσο που ξεχάσαμε και το ίδιο το όνομά μας.)

Ε λοιπόν, για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας, ο Δημήτρης Πατμανίδης ήταν ο νεαρός που, κατά τον έγκυρο ελληνικό τύπο και τους ειδικούς (τι σόι ειδικοί; ξέρω ‘γω; του κάτι τέλος πάντων), είτε τρελάθηκε, είτε πάντοτε ήταν τρελός, ή απλώς μιμήθηκε τα περιστατικά και τις ιστορίες από το εξωτερικό, και πυροβόλησε μερικούς συμμαθητές του και περαστικούς πριν από λίγες εβδομάδες.

Πλην τούτου οι ίδιοι «σχολιαστές» στα λίγα που είπανε και γράψανε για το περιστατικό αυτό, στην «ανάλυσή» τους επικαλέσθηκαν λίγο-πολύ τους ίδιους λόγους και αίτια για να μας εξηγήσουν το γιατί και το πώς έγινε αυτό, ή το τι οδήγησε το νεαρό σε μια τέτοια ακραία πράξη. Τους ίδιους λόγους εννοώ τους οποίους επιστράτευσαν για να εξηγήσουν την δεκεμβριανή εξέγερση. [Ξέρετε τώρα: φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα (ή καλύτερα η έλλειψή του ίδιου) και γενικότερα η κατάσταση της παιδείας· φταίνε και οι γονείς αλλά όχι και τόσο πολύ επειδή αυτοί απλώς εύκολα υποκύπτουν στις πιέσεις της σύγχρονης ζωής· και κυρίως φταίει αυτή η σύγχρονη ζωή που μας έκανε και κάνει τέτοιους όπως είμαστε (δηλαδή αναίσθητους, εγωιστές, κερδοσκόπους και καιροσκόπους, διεφθαρμένους, μικρόψυχους και στενόμυαλους, κτλ), αυτή η ζωή με το τρελό ρυθμό της, με την αγωνία για επιβίωση, με τα μοντέλα και τις αξίες, τις εισαγόμενες από αλλού (τη δύση βέβαια). Κυρίως φταίει δηλαδή η ζωή που ζούμε και τη σιχαινόμαστε, η πόλη στην οποία ζούμε και τη μισούμε, οι αξίες που τις υιοθετήσαμε και συνέχεια υιοθετούμε παρ’ όλο που τις περιφρονούμε. Όλο αυτό φταίει που είμαστε και ζούμε κάτι που δεν θέλουμε και σιχαινόμαστε, όχι εμείς οι ίδιοι. Δηλαδή, φταίει η ζωή μακριά από το χωριό μας, τις περίφημες παραδόσεις και συνήθειές μας, μακριά από την οικογένεια και το σοι μας. Και η λύση εξυπακούεται.]

Και μάλλον, αν οι ειδικοί έχουν δίκαιο για τις αιτίες που προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά, τότε θα έχουν δίκαιο και για αυτό. Ειδικά διότι οι δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται να διαφέρουν πολύ στο ευρύτερο κοινωνικό-ψυχολογικό επίπεδο. Δηλαδή πρωτίστως δείχνουν το γενικότερο αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε η ελληνική κοινωνία και ειδικότερα η νεολαία της.

Και όμως, αυτό το τελευταίο περιστατικό μας άφησε κυρίως αδιάφορους. Όπως είπα, ούτε καν θυμόμαστε το όνομα και το τι έγινε. Γιατί; Μα, για πολλούς κατανοητούς λόγους.

Πρώτον επειδή αυτός ο Δημήτρης δεν ήταν δικό μας παιδί, και δεν θα γινόταν ποτέ. Αντιθέτως, στο μήνυμα που άφησε στο διαδίκτυο εξέφρασε σαφέστατα την περιφρόνησή του για «τα δικά μας παιδιά», δηλαδή για τα «παιδάκια» των παρεών και άλλων διάφορων ομάδων, για όλα αυτά τα παιδιά που τόσο καλά συμμορφώνονται στους άγραφους κανόνες της γενιάς τους, για αυτούς που ανήκουν κάπου και υπακούουν στους νόμους του κοπαδιού στον οποίο ανήκουν.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο Δημήτρης επέλεξε λάθος στόχους για την εξέγερσή του. Δεν πυροβόλησε ούτε έναν ένστολο, δε στράφηκε δηλαδή κατά του κοινά αποδεχτού τύπου «κατεστημένου», αλλά προφανώς είχε μια διαφορετική αντίληψη του τι είναι και που βρίσκεται το πιο σιχαμένο κατεστημένο. Ακόμα χειρότερα, μπορεί να αναγνώρισε αυτό το κατεστημένο σαν μια πνευματική και κοινωνική κατάσταση, δηλαδή να νόμισε ότι φταίνε και οι ίδιοι πολίτες. Τώρα, αυτό καθ’ αυτό δεν θα ήταν και τόσο κακό εάν μέσα σε αυτούς υπολογίζουμε μόνο τους μεγαλύτερους, δηλαδή τις παλαιότερες γενιές. Εξ άλλου πολλοί από αυτούς (τουλάχιστον οι προοδευτική ανάμεσά τους) το παραδέχονται και το χαίρονται. Αλλά αυτός προφανώς δεν εννοούσε μόνο αυτούς αλλιώς δεν θα είχε στοχεύσει τους συμμαθητές του. Όχι! Αυτός φαίνεται να είχε υπ’ όψη το χειρότερο πράγμα: μάλλον νόμιζε ότι μαζί με αυτούς φταίει και η νεολαία ή ότι και η νεολαία ανήκει στο κατεστημένο. Ε, αυτό είναι απαράδεκτο! Τέτοιες σκέψεις μπορεί να κάνει μόνο ένα αντικοινωνικό άτομο. Ένα άτομο που κατά πάσα πιθανότητα είναι άρρωστο. Εάν δεν είναι (αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ διότι δεν μπορούμε πλέον να τον στείλουμε σε ειδικό να τον εξετάσει) τότε σίγουρα είναι μια σοβαρά ταραγμένη προσωπικότητα. Δηλαδή, οπωσδήποτε πρόκειται για κάποιον που δεν ανήκει (και πότε δεν άνηκε) στην κοινωνία μας, για κάποιον ανένταχτο που δεν επικοινωνούσε με τη γενιά του και γενικά ήταν ένας προβληματικός νεαρός.

Από την άλλη ο Δημήτρης ήταν ένα ξένο παιδί με όλες τις έννοιες της λέξης. Ήταν, ένας αλλοδαπός. Πιο συγκεκριμένα (και ακόμα χειρότερα για τον ίδιο) ήταν ένας από αυτούς που συνήθως ονομάζουμε «ομογενείς» για να υπονοήσουμε ότι ναι μεν έχουν το ελληνικό αίμα αλλά δεν ανήκουν σε μας, ότι δεν είναι ούτε μπορούν ποτέ να γίνουν πλήρως αποδεχτοί και εντεταγμένοι στη μικρή και περιορισμένη κοινωνία μας. [Ακριβώς αυτή η μικρότητά της μαζί με όλους τους περιορισμούς και ιδιορρυθμίες που αποτελούν την αποκλειστικότητα της, την κάνει να είναι τόσο πολύτιμη και πολυπόθητη – και μάλλον για αυτό το λόγο, εάν ποτέ τους δοθεί ευκαιρία, όλοι άνθρωποι και λαοί του κόσμου θα γινόταν Έλληνες ] Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Υπάρχουν βέβαια πολλά άλλα αίτια της διάκρισης αυτής, αλλά νομίζω ότι και αυτά φτάνουν για να καταλάβουμε γιατί ο Δημήτρης δεν θα γίνει ποτέ Αλέξης. Άλλωστε μια τέτοια ταύτιση όχι μόνο δεν χρειάζεται αλλά δε θα πρεπε να γίνει ποτέ.

Είπα να αφήσω λίγο τις προκυρήξεις και την επανάσταση όπως αυτή εκφράζεται από τους επίσημους φορείς της και να δούμε πως η επανάσταση έχει επηρεάσει τον απλό πολίτη. Τον πολίτη που δεν έχει τη διάθεση, το κουράγιο και την υπομονή να αλλάξει το παραμικρό στραβό στον εαυτό του, αλλά νιώθει έτοιμος και ικανός να αλλάξει τα πάντα στη χώρα και τον κόσμο.

Προσοχή! Επαναστατημένοι δεν είναι οι φτωχοί μετανάστες, οι σκληρά εργαζόμενοι, οι τίμιοι καθημερινοί άνθρωποι που υφίστανται αδικίες, ο ταλαιπωρημένος από την κρατική γραφειοκρατία και αναλγησία πολίτης, και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σηκώνουν στους ώμους τους πλήθος ευθυνών για να καταφέρουν να ζήσουν πολιτισμένα και ευτυχισμένα σε μια δύσκολη κοινωνία, την οποία σιγά,  επικοδομητικά και καταρχήν στο οικογενειακό – φιλικό – εργασιακό τους  επίπεδο προσπαθούν να αλλάξουν με τις αξίες τους και τη συμπεριφορά τους.

Θέτω κι ένα ερώτημα εδώ (καθόλου ρητορικό). Θα έπρεπε όλοι αυτοί να επαναστατήσουν;

Από την άλλη, αιώνια επαναστατημένοι είναι οι φοιτητές και όλοι όσοι έχουν μάθει να ζουν με χαρτζιλίκι, οι αγροτοκτηνοτρόφοι και όσοι έχουν μάθει να ζουν από τις επιδοτήσεις της ΕΟΚ (και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), οι συνδικαλιστές και οι εργατοπατέρες, οι μαθητές που κάθε χρόνο καταλαμβάνουν και βανδαλίζουν τα σχολεία , οι δημόσιοι υπάλληλοι που κρέμασαν πανό στην ακρόπολη, οι οδηγοί φορτηγών, οι λιμενικοί, οι τελωνιακοί και όλοι όσοι προσφέρουν μονοπωλιακές υπηρεσίες και φυσικά η αριστερά, κυρίως η ανανεωτική, που έχει σηκώσει τα λάβαρα της επανάστασης σε ιδεολογικό επίπεδο.

Η κυρία που επέπληξε τους μπάτσους στα εξάρχεια και ίσως έγινε αφορμή να διαφύγουν οι δράστες που τους πυροβόλησαν, είναι ο αφανής ήρωας αυτής της επανάστασης και το πιο αντιπροσωπευτικό και λαικό δείγμα του επαναστατημένου Έλληνα.

Είναι ο αγανακτησμένος πολίτης που τον ενοχλεί η ομολογουμένως άσχημη κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, ο τραμπουκισμός μέρους της αστυνομίας, η κοινωνική αδικία, η αναξιοκρατία, το κομματικό και αναξιόπιστο κράτος που ο ίδιος ψηφίζει, αλλά τη λύση την περιμένει άνωθεν. Ποτέ δε φταίει, ποτέ δεν αλλάζει, ποτέ δεν είναι κομμάτι του προβλήματος. Για όλα φταίνε οι άλλοι. Οι μπάτσοι γουρούνια, οι βουλευτές, οι επιχειρήσεις, η Αμερική, το εβραικό σιωνιστικό λόμπι, ο Μπους . Είναι σαν το μωρό. Σκούζει στο κλάμα και απαιτεί εδώ και τώρα να αλλάξουν όλα μαγικά.

Και σε όλο αυτό το κλιμα εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού, η ακροδεξιά, που θα μεγαλώσει και θα πάρει δύναμη από τους αγανακτισμένους πολίτες της άλλης πλευράς, που θα βρουν πρόσφορο έδαφος να καλλιεργήσουν τα δικά τους αποθημένα, να βγάλουν στην επιφάνεια τα δικά τους παράπονα. Είμαστε μια κοινωνία στην οποία έχουν επιβληθεί οι κλαψιάριδες, οι τεμπέληδες κι αυτοί που θέλουν μασημένη τροφή. Δεν παράγουμε πολιτισμό, ιδέες, προιόντα, αξίες γιατί μας τραβάει σα βαρίδιο αυτό το κομμάτι της κοινωνίας και η πολιτική του έκφραση.

Η επανάσταση σαν έννοια και όρος έχει αιτία και λογική. Αυτός που δεν έχει στον ήλιο μοίρα έχει το ιερό κίνητρο της επιβίωσης να θέλει να γκρεμίσει τον κόσμο και να χτίσει έναν άλλο που χειρότερος τουλάχιστον γι αυτόν δεν μπορεί να είναι. Ο Πακιστανός που ζει με άλλους οχτώ σε ένα υπόγειο 30 τετραγωνικών έχει το δικαίωμα να διαλύσει τα πάντα αφού ζει στο μηδέν. Η επανάσταση είναι κοινωνική ανάγκη. Είναι η μόνη λύση του απόκληρου. Πρέπει να γίνει κάποια στιγμή από τους απόκληρους όλου του πλανήτη που τόσα χρόνια εμείς ο πρώτος κόσμος (που έχουμε τηλεοράσεις, πλυντήρια, αυτοκίνητα, πολυμίξερ, πόρτες ασφαλείας και προφυλακτικά με γεύση μπανάνα) και οι τοπικές ελίτ έχουν εκμεταλλευτεί από γεννιά σε γεννιά.

Η ελληνική επανάσταση του 2000 όμως, είναι ανέκδοτο. Γιατί πρώτον ο κόσμος εδώ έχει τη γνώση μέσα από την ανάλυση της ανθρώπινης φύσης και τα ιστορικά κοινωνικά παραδείγματα ότι ακόμα και να σαρωθούν τα πάντα η κοινωνία θα ξαναχτιστεί με τους ίδιους ακριβώς κανόνες. Δεύτερον διότι ντύνεται με τον ιδεολογικό μανδύα της δικαιοσύνης και της αλλαγής, από ανθρώπους που μόνο απόκληροι δεν είναι και τρίτον γιατί οι βασικοί άξονες αιτημάτων των επαναστατημένων είναι το εύκολο χρήμα (επιδοτήσεις και δάνεια), η εύκολη εργασία (διορισμός στο δημόσιο), διατήρηση των συντεχνιακών προνομίων, διατήρηση της ιδεολογικής υπεροχής, το φτηνό ipod, η φθηνή φιάλη στα μπουζούκια, πτυχία χωρίς ιδρώτα, θάνατος στους μπάτσους και στους αμερικάνους και τα λοιπά και τα λοιπά.

Τελικά η επανάσταση του τρίτου κόσμου και των πεινασμένων θα ξεκινήσει με μπροστάρη τον πιο παχύσαρκο και καλομαθημένο λαό του κόσμου. Με προκυρήξεις τύπου σέχτας και ευτελή τσιτάτα που γίνονται κομματικά σλόγκαν στο στόμα βουτυρομπεμπέδων πολιτικών θα αλλάξουμε τη μοίρα του πλανήτη. Προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!

Η παράδοση του cd με την προκήρυξη έγινε στον τάφο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συνοδεία ανθοδέσμης. Ήταν μια πρώτη ένδειξη της τηλεοπτικής ανατροφής των συντακτών και είχε όλο τον κιτς συναισθηματισμό ενός σήριαλ του Φώσκολου. Πιθανότατα στο βάθος ένα άη-ποντ, μεγάλη η χάρη του, έπαιζε το «Να μ’ αγαπάς» του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Κατόπιν, ειδοποίησαν τους συντάκτες σε μια μεγάλη αστική εφημερίδα, να παραλάβουν. Μάλλον αυτή διάβαζε ο μπαμπάς τους από την εποχή του χρηματιστηρίου, αυτήν ήξεραν, αυτήν εμπιστεύονταν. Η εφημερίδα είναι σαν το απορρυπαντικό, πρέπει να διατηρείς μαζί της σχέση εμπιστοσύνης.

Είχε προηγηθεί η επιλογή ονόματος. Πως να ονομάσεις μια οργάνωση η οποία ―καθ’ ομολογίαν των μελών της― δεν διαθέτει άλλα χαρακτηριστικά πλην του οπλισμού και του αντι-αστυνομικού μένους; ας αποτολμήσουμε και εδώ μιαν εικασία. Είχανε πρόσφατη την ταινία για την Μπάαντερ – Μάινχοφ. Ναι, δε διαβάζουν το βιβλίο, βλέπουν την ταινία. Και αν δεν έχει βγει ακόμη, που θα πάει, θα βγει.

Άρχισαν να ψάχνουν στο «Ματζέντα ελληνογερμανικό λεξικό» την απόδοση της λέξης «Faktion». Στα συνώνυμα υπήρχε και η «Σέχτα». Κάνει αέρα 70ς, όπως Μπάαντερ, και δικαιολογεί το σκονάκι-τσιτάτο της RAF που παράθεσαν, το οποίο πολύ θα ήθελαν να περάσει για ιδεολογική συγγένεια.

Όποιος γράφει για τους αστυνομικούς «όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι ωραίοι χωρίς μία τρύπα στη μέση», τους γνωρίζει μόνον από αμερικάνικες ταινίες και σήριαλ. Ίσως, αν συλληφθεί, να περιμένει να του απαγγείλουν και την «Μιράντα» – you have the right to remain silent (ούτως ή άλλως βλακεία θα πεις). Όμως, η μόνη ελληνική Μιράντα είναι μπισκότο και ακολουθείται από το επίθετο Παπαδοπούλου.

Όπως η «προκήρυξη» έτσι και η ελληνική αστυνομία δεν κυκλοφορούν στο Βέγκας του CSI αλλά στην Put the κοτ down slowly land. Το ελληνικό αντίστοιχο του «ντόνατ» έχει και αυτό «τρύπα στη μέση» και λέγεται σημίτικο κουλούρι. Αλλά, βέβαια, για να το ξέρεις πρέπει να κυκλοφορείς στους δρόμους και όχι να περνάς τη ζωή σου μπρος σε οθόνες.

Άλλα κορυφαία σημεία της πιο σλάπστικ προκήρυξης στην ιστορία των προκηρύξεων. «Δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε ή ακόμα και να επεξηγήσουμε την πράξη μας». Τότε προς τι η προκήρυξη; Είναι must στους τρομοκρατικούς κύκλους; «Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο». Παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή, αντάρτικο ξεροσφύρι, χωρίς πολιτική στόχευση.

Μετά ταύτα, πως να μη πάει για Οσκαρ καλύτερης δήλωσης, η δήλωση αστυνομικού σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει διαφορά «μεταξύ εκτελεστικού και θεωρητικού βραχίονα της συγκεκριμένης οργάνωσης». Σε απλά ελληνικά, οι «κουμπούρες» σκέφτονται με τα κουμπούρια. Αν υπήρχε κάποιος να το δεχθεί, θα έβαζα στοίχημα πως το κείμενο το έγραψαν σε υπολογιστή για να το περάσουν από τον ορθογράφο.

Ελλείψει πολιτικής, η «επαναστατική γυμναστική» (ξύλο με τα ΜΑΤ) περνάει σε άλλο επίπεδο. Και για όσους αναρωτιούνται «γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους, και όχι ένα υψηλόβαθμό στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό, ή έστω ένα καπιταλιστή τους απαντάμε ότι θα’ρθει και η σειρά τους». Τυχαίοι μπάτσοι, μάνατζερ, μεγαλοδημοσιογράφοι. Τελευταίο και καταϊδρωμένο τον κακόμοιρο τον έχουν τον «έστω έναν καπιταλιστή». Πως την γλύτωσαν οι οι πορτιέρηδες και οι πωλητές ντόνατ είναι απορίας άξιον.

Μας πληροφορούν ακόμα ότι «τόσες δεκαετίες, τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν». Είναι γεγονός ότι το επίπεδο του πολιτικού λόγου έχει πέσει από τη μεταπολίτευση αλλά όχι και έτσι. Τι είδους επαναστάτες είναι αυτοί που χρειάζονταν αποδείξεις ότι τα πολιτικά κόμματα και η εξουσία εξυπηρετούν «συμφέροντα του κατεστημένου»;

Αυτό το ήξερε και η Βουγιουκλάκη στην «Κόρη μου τη Σοσιαλίστρια», για να τους θυμίσουμε κάτι από τις πολιτικές τους αναφορές. Και πόσες «δεκαετίες» άραγε χρειάστηκε στην περίπτωσή τους, ή στην περίπτωση του μπαμπά, η απόδειξη ότι η εξουσία είναι τζιζ κακό; Δύο; Τρείς; Πέντε; Πρόκειται, δηλαδή, για απογοητευμένους οπαδούς της Αλλαγής ή πληγωμένους πρώην ψηφοφόρους του Μητσοτάκη; Μήπως είναι ΚΟΔΗΣΟ;

Η προκήρυξη τελειώνει με κλείσιμο του ματιού στο Μαο: «Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις». Λουλούδια ίσως όχι, αλλά βλήτα σίγουρα. Ας ελπίσουμε ότι οι γονείς τους θα μπορέσουν να τα μαζέψουν πριν κάνουν καμμιά αληθινή ζημιά. Μια βδομάδα χωρίς χαρτζιλίκι πρέπει να αρκεί.

Το blog θα ανοίξει ένα κύκλο συζήτησης για την επανάσταση, που λαμβάνει χώρα τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα με στόχο να αναδείξει τη σοβαρότητά της. Άλλωστε τι γίνεται σε αυτή τη χώρα και δεν είναι σοβαρό;

Επιλέγοντας με τυχαία σειρά κάποια γεγονότα, παραθέτω παρακάτω ένα κομμάτι από την προκύρηξη του Επαναστατικού Αγώνα στην εφημερίδα Ποντίκι στις 13 Μαρτίου.

Όλη η προκύρηξη στο ακόλουθο link.

( http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=3882&Itemid=1)

“… Μήπως τελικά πάγια πολιτική της εφημερίδας είναι ο security να ενημερώνει την αστυνομία χωρίς να ενημερώνει τους δημοσιογράφους; Μήπως ένας υπάλληλος security αποφασίζει ποιος θα ενημερωθεί και ποιος όχι; Εν κατακλείδι, σε περίπτωση που υπάρξει ξανά αποσιώπηση για προειδοποιητικό τηλεφώνημα και τραυματιστεί κάποιος πολίτης, εμείς ενάντια σε ποιόν θα πρέπει να στραφούμε; Στον υπάλληλο του τηλεφωνικού κέντρου ή στη διεύθυνση της εφημερίδας;…”

Παρακαλούμε τους αναγνώστες του μπλογκ να πάρουν θέση στην έκρηξη οργής του Επαναστατικού Αγώνα και να καταθέσουν την άποψή τους.

Ποιος θα φταίει αν τραυματιστεί πολίτης από τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού του Επαναστατικό Αγώνα;

α) Ο υπάλληλος του τηλεφωνικού κέντρου της εφημερίδας που θα ειδοποιηθεί;

β) Η διεύθυνση της εφημερίδας;

γ) Ο security της νυχτερινής βάρδιας;

δ) Ο καφετζής της γειτονιάς;

ε) Ο Χατζηπετρής;

στ) Άλλος;

Μέσα σε ένα κυκεώνα από μωβ και κόκκινα σύννεφα βρέθηκα με το Δάσκαλο πλάτη με πλάτη. Τα σώματά μας δεν ακουμπούσαν. Εφάπτονταν οριακά. Το ένιωθα στην αναπνοή μας. Καθισμένοι και οι δυο σταυροπόδι, με τα χέρια σε ορθή γωνία να αγγίζουν στους καρπούς τα γόνατά μας, στροβιλιζόμασταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μια παράξενη δίνη.

Ο Δάσκαλος σηκώθηκε πρώτος και γω τον ακολούθησα. Η ζωή είναι ένας αγώνας είπε και πήρε θέση μάχης. Τα χέρια του κινήθηκαν το κάθε ένα σε αντίθετη κατεύθυνση, διαγράφοντας έναν τέλειο κύκλο, το δεξί στο ύψος του προσώπου του και το αριστερό στο ύψος του θώρακα. Τα δάχτυλά του τεντωμένα και με τις άκρες τους λυγισμένες προς τα μέσα, μοιάζανε με πέλματα αιλουροειδούς σε εγρήγορση, έτοιμο να αμυνθεί σε οποιαδήποτε κίνηση. Τώρα στεκόμασταν αντικριστά. Το βλέμμα του καρφώθηκε αυστηρό πάνω μου κι εγώ, αντιγράφοντας πιστά τις κινήσεις του, έφερα το κορμί μου στην ίδια ακριβώς θέση μ’ αυτόν.

Μάθημα πρώτο, είπε και τα λόγια του σκίσανε σα σπαθί τον αέρα και με κόψανε στα δύο, συνεχίζοντας για ώρα να βουίζουν στ’ αυτιά μου, κράτα την καρδιά σου καθαρή σαν καθρέφτη. Βλέπουμε με την καρδιά μας είπε και άρχισε  να κινεί τα πόδια του με ταχύτητα, ακούμε με την καρδιά μας και εξαπέλυσε μια αστραπιαία γροθιά που σταμάτησε οριακά μπροστά στο πρόσωπό μου, οσφριζόμαστε με αυτήν, ψυθίρισε, καθώς τώρα είχε βρεθεί πίσω μου και η κλοτσιά που μαστίγωσε τον αέρα σταμάτησε με ακρίβεια χιλιοστού στη μέση της σπονδυλικής μου στήλης. Αμύνσου μου είπε καθώς χόρευε γύρω μου. Η ζωή δεν είναι αγώνας ιδιοφυιών, είναι μια μάχη χαρακτήρων. Καθρέφτησε τον κόσμο στην καρδιά σου. Τώρα το κορμί μου κινούταν ασυναίσθητα στο ρυθμό του χορού του δασκάλου και τα χέρια και τα πόδια μου αμυνόταν με ακρίβεια στα εικονικά χτυπήματά του. ‘Ενιωσα έναν γλυκό ενθουσιασμό, καθώς με χάρη μάντευα τα χτυπήματά του και ανταποκρινόμουνα με ακρίβεια στις κινήσεις του.

Η επόμενη όμως ήρθε να με βάλει λίγο απότομα στο δεύτερο κεφάλαιο του μαθήματος, καθώς η αέρινη άμυνά μου κατέρευσε σα χαρτί και τα μήλα της αριστερής του παλαμης καρφώθηκαν με ορμή στο σαγόνι μου. Μάθημα δεύτερο: Για να καθρεφτίζεις τον κόσμο στην καρδιά σου πρέπει να την κατευθύνεις με το μυαλό σου. Η άμυνά σου δεν πρέπει να είναι αυθόρμητη. Πρέπει να είναι υπολογισμένη με ακρίβεια. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει, πρόσταξε τώρα καθώς το γόνατό του καρφώθηκε με δύναμη στα πλευρά μου. Χέρι δυνατά στα πλευρά. Δεξί…Αριστερό…Δεξί….Αριστερό… φώναζε καθώς εξαπέλυε συμμετρικές επιθέσεις με πόδια και χέρια στα πλευρά μου. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να ακολουθήσω το ρυθμό του και να αποφύγω τα χτυπήματά του. Θέλει πιο σιγά μου είπε. Πρέπει να είσαι ήρεμος. Βρεθήκαμε με το Δάσκαλο να διασταυρώνουμε τα χτυπήματά μας στο βυθό μιας λίμνης και οι κινήσεις μας ήταν αργές και ακριβείς. Η ταχύτητα βρίσκεται στο κεφάλι σου. Αν αποφασίσεις αμέσως, το κορμί σου θα χρειαστεί το μισό χρόνο για να ανταποκριθεί σε αυτό που πρέπει να κάνεις. Χτύπα και αμύνσου γαλήνια επανέλαβε, με καθαρή σκέψη. Μάθημα τρίτο.

Τώρα οι κινήσεις του γίνανε πιο σύντομες και κοφτές. Δεν τέντωνε τα χέρια του και τα πόδια του προς εμένα, αλλά τα άνοιγε τόσο όσο να προστατεύουν το κορμί του. Αμυνόταν και έπρεπε να επιτεθώ. Κεφάλαιο: Επίθεση. Χρειάστηκε άλλο ένα διαπεραστικό βλέμμα για να με πείσει να απλώσω τη γροθιά μου δυνατά προς το μέρος του. Την έπιασε αποφασιστικά στην παλάμη του και την έσπρωξε πίσω σε μένα. Χτύπησα πιο αποφασιστικά αυτή τη φορά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα πάλι. Μάθημα τέταρτο είπε καθώς κινούταν σαν πεταλούδα γύρω μου. Χτύπα κοφτά και δυνατά. Μην εκθέτεις τα όπλα σου μην τα σπαταλάς, μην υπερβάλεις. Χιούμορ ακριβές και δηλητηριώδες, σκέψη κοφτή και ανελέητη, πάρε ανάσες, ξαναχτύπα με κάτι άλλο με επιχειρήματα, με ειρωνία, με αγάπη, με ορμή. Διάλεξε προσεκτικά τα όπλα σου, χρησιμοποίησε τα όσο χρειάζεται για να μη χάσεις το ρυθμό σου και συνέχισε να χορεύεις. Γρήγορα πόδια, γρήγορα χέρια, με χάρη. Πέτα σαν πεταλούδα. Πιο μεγάλη σημασία έχει να απολαύσεις τον αγώνα τελικά. Μην πέσεις κάτω εξαντλημένος, ούτε νικητής, ούτε ηττημένος.

Ο δάσκαλος χόρευε και μαζί του χόρευα κι εγώ σε ένα ρυθμό πρωτόγονο και πολεμικό. Και μέσα από το χορό και τις κινήσεις του κορμιού μας ξεπηδούσαν όλα τα συναισθήματα του ανθρώπινου γένους. Τα καλά και τα άσχημα. Όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Δάσκαλε ρώτησα, πότε σταματάει κανείς ν’ αγωνίζεται; Ο δάσκαλος όμως είχε χαθεί και μαζί του είχαν χαθεί και τα σύννεφα και τα χρώματα του ουρανού και ο βυθός της λίμνης.

Τώρα βρισκόμουν σε ένα κυκεώνα ανθρώπων στο κέντρο μιας πολύβουης πόλης. Σήκωσα το χέρι μου σε θέση άμυνας για να αποκρούσω το πρώτο χτύπημα και μετά λύγισα το κορμί μου για να ξεφύγω ξανά. Το σώμα μου άρχισε να χορεύει στο ρυθμό του μυαλού μου. Γύρισα το βλέμμα μου στη γραμμή του ορίζοντα όπου χάνονταν τα κόκκινα και μωβ σύννεφα.

Καλό ταξίδι Δάσκαλε

Αφιερωμένο στο δάσκαλο και φίλο μου Μίο, που το έσκασε ξανά για άλλες πολιτείες

Και όμως αυτά τα μεθυσμένα τεμπελόσκυλα που ξημεροβραδιάζουν στα καφενεία και μπουρδέλα ενώ τα ζωντανά τους ζουν μέσα σε ακαθαρσιές, χρόνια τώρα, κάθε χειμώνα που κάθονται κόβουν την Ελλάδα στα δύο.  Εκβιάζουν έναν ολόκληρο λαό για να πληρώσει την ανευθυνότητά τους.

Τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τα βλαχαδερά που κάθε χρόνο τέτοια εποχή παραλύουν τη χώρα χωρίς να της έχουν προσφέρει τίποτα απ’ όσα οφείλουν, που εμείς δεν πρόκειται να σας κουράσουμε με άλλες αναλύσεις και εξηγήσεις.  Θα ήταν άσκοπο.

Εμείς απλώς θα προτείνουμε δύο λύσεις που μπορούν να σταματήσουν τους εκβιαστές αγρότες.

Κατ’ αρχήν, καλούμε την κυβέρνηση:

Να μην ικανοποιήσει ΚΑΝΕΝΑ αίτημα των λεγόμενων αγροτών.  Όσες τέτοιες αποφάσιες έχουν ήδη παρθεί – να ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ αμέσως.  ΟΥΤΕ ΕΝΑ ευρώ στους εκβιαστές.

Ο λόγος είναι απλώς.  Όσο οι κυβερνήσεις τους δίνουν λεφτά, τα αναίσθητα τεμπελόσκυλα θα μεθάνε, θα ξύνουν τα αδειανά τους αρχίδια και θα κλείνουν τους δρόμους.  Όταν δε θα έχουν πια για πουτάνες, μπορεί να ξαναγίνυν αυτό που σήμερα, κυνικότατα, λένε ότι είναι.

Ή, αν προτιμούν, ας πάνε να ζητήσουν επιδοτήσεις απ’ τα κόμματα που, μέσω των εγκαθέτων τους, στηρίζουν το νταϊλίκι τους.

Καλούμε, επίσης, τον ελληνικό λαό:

Να κάνει ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ των επονομαζόμενων ελληνικών αγροτικών προϊόντων.  Έτσι θα τρώμε φθηνότερα και πιο υγιεινά.

Οι λεγόμενοι Έλληνες αγρότες μόνο αν χρεοκοπήσουν θα βάλουν μυαλό.  Σε κάθε άλλη περίπτωση, είμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε μια ζωή τις άσφαιρες νύχτες τους στα κολλάδικα.

Και όπου κάνουν μπλόκο… ΜΑΤ, δακρυγόνα και ό,τι άλλο χρειαστεί.  Άλλη γλώσσα δεν καταλαβαίνουν τα τεμπελόσκυλα.

Όλος ο ντουνιάς ήξερε ότι το Ισραήλ θα αντιδρούσε με υπερβολική βία, στην παραμικρή πρόκληση από τη Χαμάς.  Έτσι έκανε στο παρελθόν, έτσι κάνει και σήμερα, έτσι θα κάνει όποτε του δοθεί η ευκαιρία.

Καλύτερα απ’ όλους το ήξερε η ίδια η Χαμάς.

Επομένως, η ερώτηση που πρέπει να τεθεί είναι: Γιατί η Χαμάς κάθε τόσο χτυπάει με ρουκέτες το νότιο Ισραήλ;

Πιστεύει ότι έτσι θα αφανίσει το κράτος του Ισραήλ;

Ή ξέρει ότι το να δίνει αφορμές για σφαγές αμάχων ομοθρήσκων της είναι ο καλύτερος τρόπος που έχει μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση για να ανανεώσει τις τάξεις της, αλλά και να διεκδικήσει μεγαλύτερες επιχορηγήσεις από τα σημεία του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου που δεν είναι διόλου σκοτεινά;

Όσο για τους Παλαιστινίους: αν ακόμα πιστεύουν ότι η Χαμάς θα τους σώσει, ε, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους.

Το ΚΚΕ τι κόμμα είναι ακριβώς; Αστικό ή επαναστατικό;

Διότι, αν το ΚΚΕ είναι επαναστατικό κόμμα, τι δουλειά έχει να κάθεται σε ένα αστικό κοινοβούλιο.  Από κει θα κάνει την επανάστασή του;

Αν όμως είναι αστικό κόμμα, τότε γιατί συνεχώς υποκινεί κοινωνικές ομάδες σε πράξεις που σκοπό έχουν την αποσταθεροποίηση της αστικής δημοκρατίας η οποία, αν δε μας απατά η μνήμη, είναι το συνταγματικά κατοχυρωμένο πολίτευμα της Ελλάδας.

Εμείς πάντως βλέπουμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι ούτε αστικό ούτε επαναστατικό, αλλά επιχειρηματικό κόμμα που λειτουργεί με την αδιαφάνεια με την οποία λειτουργούσε και ο μεγαλύτερος απατεώνας του αιώνα Bernard Madoff.

Ο οποίος βέβαια πιάστηκε για έναν και μόνο λόγο: δεν ήταν επιχειρηματίας του ΚΚΕ, ούτε καν μέλος ή οπαδός του.  Και επειδή δεν είχε τις πλάτες του ΚΚΕ, θα φάει ισόβια.

Καλά να πάθει.