Feeds:
Posts
Comments

Τρία χρόνια μετά

Εχθές συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την οριστική αποχώρηση του ανθρώπου ο οποίος ήταν και θα παραμείνει ο γνήσιος Κατευθυντής. Τον γνωρίσατε μέσα τριών ονομάτων: Χαράλαμπος Αβρός, Μάρκος Ικαριώτης και βέβαια Directionist.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο θα ξαφνιαζόταν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια, ούτε καν αν θα του έκανε εντύπωση τίποτα απ’ όλα αυτά. Μάλλον όχι. Μα σίγουρα όχι, καθόλου, διότι τα είχε δει όλα ήδη τότε, το 2008 και 2009, και είχε καταλάβει ακριβώς που οδηγούσαν/κατευθυνόταν τα γεγονότα. Το αδιέξοδο το έδειξε με μεγάλη ακρίβεια και διορατικότητα.
Επειδή όλα τα κείμενά του blog ακόμα υπάρχουν στο website αυτό σε αναλλοίωτη και γνήσια μορφή τους, εδώ θα επαναφέρουμε μόνο δυο αποσπάσματα για να σας υπενθυμίσουμε ότι ακόμα τότε ο Καθευθηντής τα είδε και τα είπε.
Το πρώτο, Η χούντα του 2008 (Μάρκος Ικαριώτης στης 14 Δεκεμβρίου 2008), αναφερόταν στις αναταραχές που άφησαν την Αθήνα μισόκαμμένη και που όχι μόνο έδειξαν ότι ο λαϊκισμός είχε εδραιωθεί μέσα στη ζωή και το μυαλό όλων των Ελλήνων, αλλ’ επίσης ανέδειξαν και το καινούργιο του τύπο, το λαϊκισμό του τίποτα και του άδειου άβυσσού του.

Οι δικτάτορες του ‘67 ήταν συνταγματάρχες. Οι ηγέτες της χούντας του 2008 είναι δημοσιογράφοι.
Τι έχει ως έμβλημα η χούντα του 2008;… Μα, τη φωτογραφία του Αλέξη. Ποιοι επανδρώνουν τα ΕΑΤ-ΕΣΑ της;… Μα, η γενιά του Αλέξη, φυσικά. Και πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η χούντα;… Μα, για πάντα, φυσικά.
Γι’ αυτό, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε απ’ το Γκραικυλιστάν. Όσο είναι ακόμα καιρός.

Το δεύτερο, Η χαριστική βολή (από τη 23 Μαρτίου 2008), έλεγε κάτι που περνάει από το μυαλό πολλών Ελλήνων αυτές της μέρες του «Μνημόνειου» και του «κουρέματος». Μόνο που τώρα είναι πλέων αργά και η ευκαιρία χάθηκε. Τώρα, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι χαμένοι και βαθιά χωμένοι στη βλακεία τους, το αναφέρουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και να μπορέσει ο γνήσιος Ο Κατευθυντής να αναπαυθεί τελικά.

Να δώσουμε τη χαριστική βολή στην κοινωνία της αποβλάκωσης και της μιζέριας
Για να μπορέσουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη θέσμιση της κοινωνίας αυτονομημένων ανθρώπων, πρέπει, καταρχήν, να δώσουμε τη χαριστική βολή στην παρούσα, ξοφλημένη και αδιέξοδη κατάσταση.
Αντίθετοι προς οποιαδήποτε έννοια καθοδήγησης, συνδικαλισμού ή κομματισμού, εμείς πιστεύουμε πως αυτή η χαριστική βολή μπορεί να δοθεί αποτελεσματικότατα, χωρίς να εκτεθεί ή να καταφύγει κανείς στη βία. Δεν καλούμε σε καμία ταξική, πολιτιστική, κόκκινη, πράσινη, γαλάζια ή άλλη επανάσταση. Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν, ανεξαίρετα, σε δικτατορίες, εξαθλίωση, κτηνωδίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Καταρχήν ως θέμα για σκέψη και συζήτηση και κατόπιν και ως σχέδιο δράσης, προτείνουμε κινήσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει χωρίς να βλάψει τον εαυτό του και τους γύρω του.
• · Ανάληψη όλων των χρημάτων μας από τις τράπεζες και διακοπή οποιασδήποτε συναλλαγής με αυτές.
• · Κλείσιμο των τηλεοράσεων, αποχή από οποιαδήποτε χρήση έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου μαζικής ενημέρωσης και καμιά συναλλαγή με δημοσιογράφους.
• · Άρνηση πληρωμής οποιουδήποτε λογαριασμού, δόσης, προστίμου κ.λπ.
• · Πλήρης αποχή από κάθε κατανάλωση.
• · Άρνηση υποβολής φορολογικών δηλώσεων, πληρωμής και απόδοσης φόρων.
• · Πλήρης αποχή από οποιαδήποτε έμμισθη εργασία.
• · Αποχή από οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα ― εκλογική, κομματική, συνδικαλιστική κ.ά.
• · Αποχή από οποιαδήποτε συγκέντρωση, συλλαλητήριο, διαδήλωση ή άλλη εκδήλωση, ιδιαίτερα εφόσον είναι οργανωμένη ή καθοδηγούμενη από φορείς, ομάδες, συλλόγους.
• · Αποχή από τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.
• · Αποχή από οποιαδήποτε μετακίνηση με ιδιωτικά ή μαζικά μέσα μεταφοράς.
• · Αποχή από κάθε ψυχαγωγία για την οποία απαιτείται καταβολή αντιτίμου.
Για να είναι αποτελεσματικές, όλες αυτές οι κινήσεις πρέπει, απαραίτητα, να γίνουν ΜΑΖΙΚΆ και ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ.
Αλλιώς, το ένστικτο αυτοσυντήρησης του σημερινού κοινωνικού εξαμβλώματος θα μηχανευτεί τρόπους για να μας αποπροσανατολίσει από το στόχο μας που είναι το τελειωτικό χτύπημα στο ίδιο το εξάμβλωμα και η θεμελίωση μιας αξιοπρεπούς ζωής.

Τέλος, αν θέλετε να απολαμβάνετε περισσότερες σκέψεις ενός διορατικού ανθρώπου και να καταλάβετε καλύτερα το γιατί και πώς, διαβάστε ξανά την Πολιτεία της ασημαντότητας (τέλος του 2008).
Βέβαια, όλο αυτό το blog δείχνει ένα πράγμα ξεκάθαρα: όταν χάνεται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος και ο χαμός αυτός είναι ανεκτίμητος και μη ανατρέψιμος. Ειδικά γιατί σήμερα οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση.

Αυτά για αυτή τη φορά.

Μια που νομίζαμε ότι τα είπαμε όλα, περίπου ένα χρόνο μετά το τελευταίο κείμενο ήρθε η ώρα ο Καθοδηγητής να σπάσει τη σιωπή του (και βέβαια, κάθε ομοιότητα με τον Κώστα Πρέκα είναι ευπρόσδεκτη). Φαίνεται ότι δεν αρκούν οι τοποθετήσεις του Jack περί της ώρας της πληρωμής. Αυτή πέρασε έτσι και αλλιώς, αλλά η συνειδητοποίησή της αργεί πάρα πολύ. Ξέρουμε ότι θα πρέπει να αφήσουμε να περάσει αρκετός χρόνος μέχρι να γίνει αυτό και είμαστε προετοιμασμένοι να περιμένουμε. Όμως τα γεγονότα του περασμένου μήνα, με τα πρόσφατα επεισόδια  και τον ανασχηματισμό ως την αποκορύφωσή τους, μας δίνουν την αφορμή να μιλήσουμε και πάλι για τα ίδια πράγματα, μπας και τα ακούσει κανείς. Γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να προσθέσουμε «λίγα λόγια» περί συνείδησης.

Ο λόγος για μια τέτοια ριζοσπαστική ενέργεια δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τα μεγαλύτερα μυαλά και φιγούρες της πνευματικής ζωής του τόπου, δηλαδή τους πανεπιστημιακούς, οι οποίοι για μια ακόμη φορά πιάσανε το παλμό του λαού και (όπως άλλωστε τους αρμόζει) ανέλαβαν την τεράστια ευθύνη να τον καθοδηγήσουν. Αυτοί ακριβώς πρέπει, πάντοτε, να είναι η συνείδηση του περίφημου «λαού». Και ως τέτοιοι ,για μια ακόμη φορά μας αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες δεν βάζουνε μυαλό. Ειδικά οι Έλληνες που θα ‘πρεπε να διαθέτουν κάποια νοημοσύνη.

Με λίγα λόγια, τα παιδιά συνεχίζουν και παίζουν. Και μάλιστα στους δρόμους, τις πλατείες και τα προπύλαια. Ειδικά στα προπύλαια!

Λοιπόν, πάνω σε αυτό τίθενται μερικές ερωτήσεις, στις οποίες θα πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Ερώτηση πρώτη:

Είναι ο Πρύτανης του Πενεπιστημιού Αθηνών ο κ. Θ. Πελεγρίνης ο Έλληνας Heidegger;

Και γιατί όχι; Θέλω να πώ, πρύτανης ο ένας πρύτανης κι ο άλλος, οπότε γιατί όχι; Άλλωστε, γιατί να μην μπορεί και ο δικός μας να συμβάλλει στο αυτοπροσδιορισμό του ελληνικού πανεπιστημίου όπως ο Heidegger συνέβαλε στον αυτοπροσδιορισμό του γερμανικού την εποχή της πρυτανείας του; Όλο αυτό βεβαίως με σεβασμό προς τις διαφορές μεταξύ των δυο μεγάλων φιλοσόφων. Οι δύο μεγάλοι αυτοί άνδρες όχι μόνο έχουν εντελώς διαφορετικές πολιτικές στάσεις (κανείς δεν ξέρει ποια ακριβώς είναι η στάση του Πελεγρίνη, αλλά αυτό μπορεί να κατανοηθεί ως μια κάποια πολιτική στάση, και μάλιστα πολύ πρωτότυπη) αλλά ούτε οι φιλοσοφικές τους τοποθετήσεις και θέσεις δεν συμπίπτουν (και πάλι, ενώ αυτή του Heidegger είναι πασίγνωστη, η ακριβής θέση του Πελεγρίνη παραμένει αρκετά θολή και εκλεκτική, που επίσης μπορεί να κατανοηθεί πλεονεκτικά για το δικό μας φιλόσοφο). Επίσης πρέπει να ισχύουν όλες οι άλλες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, ή μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, δηλαδή οι διαφορές που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση των δυο χωρών. Πέραν τούτου, και το σκηνικό είναι άκρως διαφορετικό, με γνωρίσματα ελληνικής πραγματικότητας και ελληνικού πνεύματος. Σε μάς αυτά δεν γίνονται σε κλειστούς χώρους και με κοινό ακαδημαικών και διανοουμένων αλλά μπροστά σε πλήθος «αγανακτισμένων» που ήρθανε για συναυλία λαικής μουσικής.

Το τελευταίο, όμως, δεν διαφέρει και τόσο πολύ από μια άλλη συνηθισμένη πράξη στη Γερμανία της εποχής του Heidegger: τη πράξη των μεγάλων εκδηλώσεων που ήταν προσεκτικά οργανωμένες και σκηνοθετημένες απο τους κορυφαίους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες. Μόνο που όλα αυτά (οργάνωση, προετοιμασία, προσοχή, επαγγελματισμός, κλπ.) έλειπαν απο την εκδήλωση στα Προπύλαια.

Εξ ου και η δεύτερη ερώτηση:

Που είναι/ήταν και ποιός είναι, ή ποιός θα μπορούσε να είναι, ο έλληνας Goebbels;

Μήπως ήταν εκεί με μορφή ενός από τους ομιλητές; Μηπώς ελείπε; Μήπως ήταν αλλού (στη πλατεία ή στην οθόνη); Μήπως ήταν στο στούντιο τηλεοπτικού καναλιού και λέγεται Λαζόπουλος; Για μια ακόμη φορά πρέπει ο καθένας να δώσει τη δική του απάντηση.

Τέλος, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα τίποτα δεν γίνεται ήρεμα και ήσυχα αλλά μέσα σε φωνές και κραυγές. Γι’ αυτό και ο πρύτανής μας (όπως και οι άλλοι διακεκριμένοι ομιλητές) αναγκάστηκε και ο ίδιος να βάλει τις φώνες. Τι να κάνουμε; Δεν φταίμε εμείς που είμαστε θερμόαιμοι και αυθόρμητοι ενώ οι άλλοι είναι ξενέρωτοι και παγωμένοι.

Και όμως, η εκδήλωση αυτη μπορεί να μην ήταν καθόλου οργανωμένη αλλά είχε ένα σημαντικό στοιχείο, αποκλειστικά ελληνικό. Ενα φαινόμενο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Ενα διαμάντι το οποίο οι Γερμανοί, με όλα τα λεφτά τους και την ευημερία τους, δεν θα έχουν ποτέ. Ενα στοιχείο που πραγματικα είναι όλα τα λεφτά: Ο εθνικός θησαυρός που λέγεται Μίκης Θεοδωράκης, ο μεγάλος και αγανακτισμένος μουσικοσυνθέτης.  Αλλά περι αυτού θα τα πούμε κάποια άλλη φορά. Προς το παρόν  παραθέτουμε ένα απόσμασμα από το  YouTube.

http://www.youtube.com/watch?v=bFcqql4lOlc&feature=related

από τον Jack

Πρώτα μια μικρή υπενθύμηση:

«Ο μηχανισμός πλέον υπάρχει, εκεί που υπήρχε το απόλυτο μηδέν, ένα ασφαλές καταφύγιο για τη χώρα μας», τόνισε ο πρωθυπουργός απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Α. Τσίπρα στη Βουλή για το μηχανισμό στήριξης από ΕΕ και ΔΝΤ. 

Αναφορικά με το ΔΝΤ υπογράμμισε ότι η πραγματικότητα είναι ότι το Ταμείο έχει μπει στο μηχανισμό και συμμετέχει ήδη στη διαδικασία της επιτήρησης, προσθέτοντας ότι στην Ευρώπη η πλειοψηφία είναι συντηρητική και η επιμονή του συντηρητικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος οδήγησε στην επιλογή ενός όχι αμιγώς ευρωπαϊκού μηχανισμού. 

«Σήμερα έπρεπε να εγκαλείται η ΝΔ και οι ομοϊδεάτες της για το ότι ΔΝΤ είναι εδώ, τόνισε ο Γ. Παπανδρέου, συμπληρώνοντας ότι αν δεν υπήρχε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η χώρα θα είχε οδηγηθεί κατευθείαν στο Ταμείο.

«Για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, δεν πανηγυρίσαμε ποτέ. Αλλά τουλάχιστον η ΕΕ., αποφάσισε να στηρίξει την Ελλάδα, να είναι κοντά της- κι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα της δικής μας προσπάθειας. Χωρίς τη διαδικασία αυτή, η χώρα θα πήγαινε κατευθείαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τότε θα με ρωτάγατε: Πού είναι τα σοσιαλιστικά σας αντανακλαστικά;» υπογράμμισε.
Την αντίθεσή του στην προσφυγή της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επανέλαβε ο πρόεδρος της ΝΔ
Αντώνης Σαμαράς από το βήμα του προσυνεδρίου της ΝΔ στο Ναύπλιο.
Όπως ανέφερε, η χώρα δεν θα αντέξει τα μέτρα που θα μας επιβάλλει, προβλέποντας ισοπέδωση μισθών και συντάξεων. Ο κ. Σαμαράς επιτέθηκε με δριμύτητα στην κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως η μπλόφα -όπως τη χαρακτήρισε- του Πρωθυπουργού για το ΔΝΤ γύρισε σε βάρος της χώρας. Αν και παραδέχθηκε πως επί ΝΔ υπήρχε κρίση ελλείμματος, κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ πως εκείνο δημιούργησε κρίση δανεισμού. «Ο νεοφιλελεύθερος σοσιαλισμός του κ. Παπανδρέου μας οδηγει στο ΔΝΤ»

Αγαπητοί μου διαδικτυακοί φίλοι. Στη χώρα μας έχουμε 2 κόμματα που μαλώνουν πιο είναι πιο αριστερό και λιγότερο φιλελεύθερο από το άλλο. Αφού χώρες που έχουν φιλελεύθερη κουλτούρα και κάποιες και διακυβέρνηση πεινάνε, λογικό είναι εμείς να κοιτάμε σε τρίτους δρόμους. Ο αεριτζής άλλωστε αρέσκεται σε τρίτους δρόμους και εναλλακτικές λύσεις γιατί πουλάει περισσότερο με λιγότερη προσπάθεια. Κορόιδα εξάλλου δε θα σταματήσουν να υπάρχουν
 
Μέσα στον όλο χαμό οι ιδεολογίες μας παραμένουν φάρος φωτεινός. Το καράβι βουλιάζει, τα κύματα είναι δυο μέτρα και εκεί που χρειαζόμαστε άντρες με ψυχή και αυτοθυσία, εμείς έχουμε ανθρωπάκια που κάθονται στη γωνίτσα για να φυλάξουν το φαναράκι της ιδεολογίας που τρεμοπαίζει. Καλά κάνουν βέβαια οι πολιτικάντηδες και μιλάνε με ιδεολογικούς όρους γιατί εμείς ως λαός τσιμπάμε κι αυτοί πρέπει να σώσουν το τομάρι τους. Αν δε μείνουν στην εξουσία είναι άχρηστοι για εργασία (οι περισσότεροι) οπότε στο βωμό της επιβίωσής τους τα πάντα επιτρέπονται

Αν θυμάστε όταν ξεκίνησε η κρίση την αποδώσαμε αποκλειστικά στους κερδοσκόπους Και επειδή φυσικά δεν έφταιγε η δομή της ελληνικής οικονομιας και κοινωνίας για την κρίση, προειδοποιήσαμε και τους φτωχούς συνεταίρους μας Πορτογάλους, Ισπανούς και Ιρλανδούς ότι η ελληνική κρίση αφορά και τους ίδιους. Κάναμε το πρόβλημά μας πανευρωπαικό και ιδεολογικό με λίγα λόγια. Θυμάστε τον Πάγκαλο που βγήκε και είπε στους Πορτογάλους ότι είναι το επόμενο θύμα των κερδοσκόπων; Μπράβο στον χοντρό τα είπε χύμα και τσουβαλάτα για άλλη μια φορά. Το ότι οι Πορτογάλοι δανείστηκαν εχθές με 4,2% και το δικό μας επιτόκιο καλπάζει πάνω από το 7% φυσικά και δεν έχει σημασία για τη σταυροφορία των Ελλήνων εναντίον του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Και φυσικά μπλέξαμε και την ηθική. Όποιος συναλλάσσεται με λαμόγια γνωρίζει ότι οι κουβέντες περί ηθικής είναι το φόρτε τους. Ρωτάνε οι πολιτικοί μας αν είναι ηθικό που οι Γερμανοί δανείζονται πιο χαμηλότοκα από εμάς. Όσο ηθικό είναι να δουλεύουμε τις ίδιες ώρες με έναν Πακιστανό και να είμαστε 10 φορές πιο πλούσιοι από αυτόν.

Κλασσική συμπεριφορά λαμόγιου που όταν βρίσκει τα δύσκολα ιδεολογικοποιεί το πρόβλημα και σέρνει κι άλλους μέσα μπας και τη βγάλει καθαρή ο ίδιος. Ευτελείς ατομικές συμπεριφορές, που έχουμε υιοθετήσει σε επίπεδο εκπροσώπησής μας ως λαός.

Για να δούμε σε ποιον θα λάχει η καυτή πατάτα του ΔΝΤ. Μάλλον δε θα την αποφύγει το ΠΑΣΟΚ όσο κι αν το θέλει, αφού οι προηγούμενοι πηδήξανε σαν τα ποντίκια στη θάλασσα όταν μυρίστηκαν ότι το καράβι βουλίάζει. Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τη μάχη επιβίωσης των πολιτικών μας κι ας χειροκροτήσει ο καθένας μας τον δικό του αγαπημένο.

από τον Jack

Με αφορμή την αποκάλυψη!!! ότι η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο (αν υπάρχει 1 από τους 300 που δεν το κάνει … το είναι υπουργός παιδείας και είναι υποχρεωμένη να υπερασπίζεται τη δημόσια παιδεία είναι τυχαίο γεγονός φυσικά) τσέκαρα λίγο τα σχόλια των συντρόφων του ΚΚΕ για την αντίστοιχη περίπτωση της γγ Α.Παπαρήγα. Βρήκα και σας παραθέτω την επίσημη απάντηση του Ριζοσπάστη στα σχόλια ημών των κακεντρεχών.

Με τα… παιδιά της Αλέκας Παπαρήγα ασχολούνται εδώ και πάνω από 15 χρόνια διάφοροι επιτήδειοι, καθώς και με τις σπουδές αυτών των παιδιών στα ανά τον κόσμο κολέγια!!!

Το γεγονός λέγεται από “δημοσιογράφους” ραδιοφωνικών σταθμών και γράφεται από συναδέλφους τους των εφημερίδων. Αναπαράγεται από μικρόνοες, αφελείς και μη αφελείς, καθώς και από διάφορες “Κατίνες”, που παρεμβαίνουν σε ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως “η κυρία Μαίρη από το Γαλάτσι”… Και ξαναγράφεται σε “σοβαρές” έρευνες, όπως αυτή της χτεσινής “Ελευθεροτυπίας”, η οποία ανακάλυψε (για πολλοστή φορά και παρά τις διαψεύσεις), ότι η κόρη της Αλ. Παπαρήγα σπούδασε στο Κολέγιο Ψυχικού!

Το γεγονός ότι η Αλ. Παπαρήγα δεν έχει παιδιά, αλλά ένα παιδί, το οποίο φοίτησε και τέλειωσε το Δημόσιο Γυμνάσιο και Λύκειο και όχι το ιδιωτικό, εδώ και 12 χρόνια μάλιστα, και το οποίο σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree, δε φαίνεται να ενδιαφέρει τους επιτήδειους…

Τα ίδια επανέλαβε χτες στο “Φλας” και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Θ. Αναστασιάδης!

Γιατί επέλεξαν αυτή τη στιγμή να επαναφέρουν τις υπερβολές και τις ψευτιές τους; Ο λόγος, πέρα από τον αντικομμουνισμό τους, που εκφράζεται και με αυτόν το χυδαίο τρόπο, είναι ο εξής: Να εμφανίσουν το ΚΚΕ ίδιο με τα άλλα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ιδιωτικής Παιδείας. Και να υποδαυλίσουν το γνωστό: “Το ΚΚΕ υποκινεί τους μαθητές που χάνουν έτσι τα μαθήματα και υποβαθμίζεται το δημόσιο σχολείο, ενώ τα στελέχη του στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά”!!!

Μήπως έχει ξεχαστεί ότι το ΚΚΕ ζητά επίμονα την κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής Παιδείας, ελληνικής και ξένης; Μήπως έχει ξεχαστεί ότι το ΚΚΕ ζητά να μην αναγνωρίζονται ως επίσημα πτυχία, τα πτυχία που δίνονται από ξένα ιδρύματα στην Ελλάδα;

Απλά και μεστά μαθήματα προπαγάνδας. Κείμενο 271 λέξεων γεμάτο τσιτάτα και ατάκες και φουλ στη συναισθηματική φόρτιση και για την ταμπακιέρα 6 λέξεις   …Σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree…

Ακούσατε σύντροφοι; Σπούδασε την αγγλική γλώσσα στο Deree…To μέιλ με τις δικαιολογίες των ΠΑΕ για τα επισόδεια στα γήπεδα σας το έστειλα έτσι;

από τον Jack

Ήρθε η ώρα της πληρωμής και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα. Είμαστε στο ταμείο χαμογελάμε πάμε να φύγουμε και μας κρατάνε. Μας λένε το ποσό του λογαριασμού και μας χαμογελάνε κι αυτοί. Έχει πολύ πλάκα η φάση. Ειδικά όταν ξεκινήσουν να πέφτουν και οι πρώτες καρπαζιές. Γενικά υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση στην ατμόσφαιρα ότι φταίνε οι αγορές. Λες και οι αγορές ήρθαν σε εμάς και όχι εμείς στις αγορές για να δανειστούμε. Αφού δεν τις γουστάρουμε τις αγορές ας καταναλώσουμε ότι παράγουμε.

Παρακάτω παραθέτω την άποψη της Ελλάδας (Παπανδρέου speaking) για τη χλιαρή στήριξη από ΕΕ

Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα για την πολιτική με την οποία η ΕΕ αντιμετώπισε το ζήτημα της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι «υπήρξαν πολλαπλοί γιατροί με διαφορετική συνταγογράφηση πάνω από τον ασθενή που λέγεται Ελλάδα. Υπήρξε προσπάθεια να κρύψουν τις ευθύνες τους πίσω από την Ελλάδα».
Επιπλέον, έκανε λόγο για «μετρολογία» αρμοδίων και αναρμοδίων, έλλειψη συντονισμού των οργάνων της ΕΕ και «εικασίες διεθνώς που δημιούργησαν ψυχολογία επικείμενης κατάρρευσης».
«Μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο για την ευρωζώνη φαινόμενο, γίναμε πειραματόζωο σε μία μάχη της Ευρώπης και των διεθνών αγορών», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Η Ε.Ε. έδωσε την πολιτική και θεσμική της στήριξή. Στη μάχη απέναντι στην ψυχολογία της αγοράς υπήρξε το λιγότερο άτολμη».

Ας δούμε τι πιστεύουν και οι άλλοι για το ίδιο ζήτημα μέσα από άρθρα μεγάλων ευρωπαικών εφημερίδων

«Η Γερμανίδα καγκελάριος είναι προφανώς οργισμένη που της ζητούν να σώσει μια χώρα που έχει παραβιάσει όλους τους κανόνες της ΕΕ την ώρα που οι Γερμανοί φορολογούμενοι εξακολουθούν να υποφέρουν. Υπάρχει επίσης ισχυρή αντίσταση σε ένα τέτοιο σχέδιο εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού. Γιατί να εγγυηθεί η Γερμανία τους μισθούς των υπεράριθμων εκπαιδευτικών στην Ελλάδα την ώρα που η ανεργία ανεβαίνει στο Ζάαρλαντ;»

Απαντήστε συνέλληνες. Τι ξέρουν οι Γερμανοί από παιδεία; Εμείς είμαστε οι απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Θα μας πουν και πόσους εκπαιδευτικούς να έχουμε…

«Το πολυαναμενόμενο σχέδιο της Ευρώπης είναι λιγότερο ένα σχέδιο διάσωσης και περισσότερο μία θολή διακήρυξη προθέσεων», είναι η ετυμηγορία της στήλης Lex των Financial Times.
Σε άλλο δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας επισημαίνεται ότι «το Βερολίνο, που παραδοσιακά πληρώνει τους λογαριασμούς της ΕΕ, γνωρίζει καλά ότι το γερμανικό κοινό δεν πρόκειται να καλωσορίσει οποιαδήποτε πρωτοβουλία ανοιχτή στην ερμηνεία ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα “πληρώσουν το μάρμαρο” για δεκαετίες ελληνικής σπατάλης, χειραγώγησης των στατιστικών στοιχείων, διαφθοράς του δημόσιου τομέα και φοροδιαφυγής. «Δεν βοηθάμε έναν αλκοολικό με το να του δίνουμε άλλο ένα μπουκάλι σναπς», ήταν το χαρακτηριστικό σχόλιο εκπροσώπου του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

Τι να μας πει και ο γερμαναράς μεθύστακας που ο παππούς του χαιρετούσε τη σβάστιγκα θα έπρεπε να απαντήσουμε εμείς μεγαλόστομα σα γνήσιοι Ελληνάρες. Εξάλλου μας τα χρωστάνε αυτά οι Γερμανοί από την κατοχή, όπως είπε και κάποιος σοφός Ελληνόψυχος.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός λοιπόν δυσαρεστημένος από την ΕΕ… Καλό κι αυτό Έτσι μάθαμε στην Ελλάδα όμως. Ο κλέφτης πρέπει να φωνάξει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Έτσι γίνεται στο εμπόριο, στα σχολεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους δρόμους που οδηγούμε και περπατάμε, στις συναλλαγές μας, στην καθημερινότητά μας. Ο πιο θρασύς έχει το πάνω χέρι. Στο υπουργικό συμβούλιο βέβαια έκανε τα παράπονα ο Γιώργαρος ως γνήσιος τζάμπα μάγκας. Όχι στις Βρυξέλλες. Έυγε Ελλαδάρα. Πάρτους τα φράγκα τους καπιταλιστές. Φόρα το επαναστατικό σου μπολυζάκι ανέβα στο 3λιτρό σου και δωστους να φάνε τη σκόνη σου, που θα τολμήσουνε να μη μας σώσουνε…

DAMAGED GOODS ─ SEND THEM BACK

Από τον Chris Anart

With the recent opening of the new hypermodern Museum of Acropolis, of course, the issue of the Parthenon marbles gains a new momentum. Not that it has ever lost the edge, but now the last cynical and arrogant argument of dimwit curators of that weird place called The British Museum ceases to stand. Remember, the argument was that there were no adequate facilities at their original site that would guarantee their proper preservation and conservation. But, let’s take things from the beginning.

First of all, the very way in which Mr. Elgin acquired the marbles is doubtful. That is, it is not clear whether it was a legitimate purchase or just a poorly covered snatch. But, let’s assume that everything was legitimate. That brings us to the second usual point made about the late benefactor of global cultural tradition.

That second point is that Elgin actually saved the marbles from disaster. But, mind you, that couldn’t have been his intention, because he simply couldn’t know that the notorious shelling of the Parthenon was going to take place some years later. Unless, of course, one wants to add clairvoyance and prophecy to other amazing qualities and abilities this hero was attributed with. Now, that doesn’t stand simply because most of the marbles and statues that were left behind by Elgin did survive. Furthermore, he actually ruined them by having the top layers of the marbles scrubbed off with iron brushes. What can we say: they just weren’t white enough for Mr. Elgin’s taste.

Finally, even the argument — generally so appealing to the well-known British arrogance and cynicism — claiming that the locals (I hesitate to call them Greeks, since the continuation of Greek national identity is somewhat a point of contention among those same exquisite British scholars) do not have the knowledge or expertise to properly preserve the remnants of the culture the West claims to be the rightful hair to; even that argument remains quite shaky. They (the locals) did do, and are still doing quite a good job in protecting the Acropolis and other ancient monuments and sites from pollution and other perils they are exposed to nowadays.

  • One thing has to be said, though, and that is a big thanks to the Italians, the Brits, the Germans, the French and others who did their best to uncover, preserve and revive the legacy of ancient civilizations, especially Greek and Roman. However, given the comments and the “arguments” put forward by the curators of the British Museum — which were, of course, duly reported by the BBC, together with the malicious comments about the official opening of the Museum of the Acropolis — one seriously doubts whether they are the right people for the job.

I mean, given the lame arguments one wonders whether they ever did such a good job at preserving and conserving the legacy everyone in Europe is so proud of, or is it actually the legacy of Mr. Elgin that they preserve. For those comments and statements reveal a typical “Elginian” attitude, which could be summarized in this way: they (the marbles) are great, they are beautiful, I want them and I’m not giving them to anybody else. That seems to be the position behind the dimwit — and certainly extremely arrogant (as stupidity and stubbornness always are) — statement of one British Museum official that the marbles should stay separated so that their Greek side be visible in Athens and their universal meaning will still be observed in London.

Now, that seems to imply that Greece is not a part of the world but rather just a peculiar local community and place, whereas the British Museum holds a copyright on universal values and meanings. And all that by exhibiting artifacts from all over the world in a place called, not the World Museum, but exactly the British Museum. And, aside from a childish anal fixation on possession, that shows just how much the remnants of old British cultural colonialism are still alive and kicking in the Kingdom.

What are we supposed to think? That this is all somehow British art and architecture, and not Egyptian, Greek, Indian etc.? Well, if it’s not the colonial heritage and the nostalgia for it, there could be only one other reason for this stubbornness: the profit. Understandably and expectably, the profits of the British Museum are bound to drop should the marbles be returned, and we all know how much it hurts to lose money.

Another “argument” that could be heard from a lady curator of the Brit Museum was that the marbles could not be returned to their original location because they are not isolated single statues or works, but part of an ensemble, of a greater complex. Well, this clearly shows how these people totally miss the essential points of this matter.

· They have to be returned exactly because they are parts of a greater and absolutely integral work. That’s exactly why, dummy!

And that is the essential thing here: if you keep them separated (now that there is no infrastructural reason and no problem with the facilities or adequate expertise) their very essence will remain ruined and mutilated. Those marbles were made in a certain environment, they emerged from that specific soil and were meant to blend with the landscape and the configuration of their homeland. In other words, they lack their full meaning, value and sense as long as they are wrested from their original location. and, of course, nobody (be it an expert, a tourist or an art lover) could even begin to truly and properly appreciate this meaning, value and sense as long as the separation is in effect.

But, this goes without saying for anyone who knows anything at all about classical antiquity, about art, or about history and archeology. Ask any classicist and she will tell you that this and other great works of classical antiquity possess exactly that characteristic: they are incorporated in their immediate environment and they are fully functional as works of art only if and when they are completed with the soil they emerge from and the landscape (location, configuration) they are situated in. Only then and there are they complete and are what they really are.

· So, it is not — or at least should not be — a question of anybody’s national treasure, national legacy or right to possession of the marbles. (Hence, the question of whether they were looted or legally purchased is absolutely irrelevant.) It is a question of the universal cultural legacy of this planet. Therefore, the marbles will not be returned to the Greeks, nor taken away from the Brits. They were never theirs, or anybody else’s for that matter.

· The marbles will return to their home, their homeland and their origins, the only place they belong to and the only place that rightfully belongs to them.

Από τον Chris Anart

 

Ερώτηση πρώτη: Θυμάται κανείς τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο;

Απάντηση: Βεβαίως! Τι ερώτηση είναι και αυτή;

 

Ο Αλέξανδρος, ή ο Αλέξης όπως έγινε γνωστός στο πανελλήνιο, είναι αυτό το άτυχο παιδί που έπεσε θύμα της σιχαμένης φασιστικής αστυνομίας (προσοχή!όχι του εγκληματία που φορούσε τη στολή, αλλά μιας ολόκληρης βίαιης και διεφθαρμένης υπηρεσίας, μιας εγκληματικής οργάνωσης, που μόνο σκοτώνει, τρομοκρατεί και πιέζει τους πολίτες, τη νεολαία, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τους διανοούμενους και άλλα μέλη των προοδευτικών δυνάμεων αυτής της χώρας, και εμποδίζει την ελεύθερη ανάπτυξη και πρόοδο των ατόμων και τις κοινωνίας εν γένει!)

Ο Αλέξης ήταν (ή τουλάχιστον έγινε), όπως συνήθως λέμε, ένα δικό μας παιδί, ένας αξιότιμος και φιλότιμος νεαρός, ένα παιδί σαν τα άλλα δικά μας παιδιά. Έγινε και κάτι πολύ περισσότερο. Έγινε ο λόγος και η αφορμή για να εκφραστεί, επιτέλους, αυτή η νεότερη γενιά, να δείξει τι μπορεί να κάνει και τι έχει να προσφέρει σ’ αυτή τη φάση της ανάπτυξής της. Ο θάνατος του Αλέξη ήταν και μια θλιβερή ευκαιρία για μας τους υπόλοιπους να πάρουμε μια γεύση του μέλλοντος, να διαμορφώσουμε μια εικόνα (όσο θολή και αν είναι) του τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη γενιά.

Αλλά ας αφήσουμε το μέλλον προς το παρόν για να θυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν. Σε αυτό το παρελθόν, εντελώς φυσιολογικά, το αποτρόπαιο έγκλημα του τέτοιου (του αστυνομικού, εννοώ, αλλά δεν τολμώ να το πω) ήταν η τελευταία σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ξεκίνησε μια θύελλα αντιδράσεων, βίας και καταστροφών στις γειτονιές της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. (Τι να κάνουμε, όχι μόνο που είμαστε μακαρονάδες, αλλά έχουμε και το αίμα που «κυλάει και εκδίκηση ζητάει».)

Ο Αλέξης – ή καλύτερα και ακριβέστερα, ο θάνατός του – ήταν και είναι ένα σύμβολο μιας ολόκληρης νεολαίας, ένα φως που σηματοδοτεί την κατάσταση και τη φυσιογνωμία μιας ολόκληρης γενιάς με όλη της την απελπισία, με τις ανησυχίες της και τα αδιέξοδά της.

Επίσης, τα δυο συνθήματα που όλοι οι νεαροί επαναλάμβαναν ανεξαίρετα, αδιάκοπα και ανελέητα επί σχεδόν δυο μήνες – το περίφημο «μη σκοτώνετε το όνειρό μας!» και το «αφήστε μας να ονειρευόμαστε!» – μάλλον έστω και μερικώς είχε ως αναφορά και το σκοτωμό του Αλέξη, ο οποίος έτσι έγινε και το σύμβολο του ονείρου μιας ολόκληρης γενιάς, αν όχι το ίδιο το όνειρο. (Εδώ δεν έχουμε χώρο για την ανάλυση του τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει αυτό. Θα χρειαζόταν να κάνουμε μια σοβαρή ψυχανάλυση και μια κοινωνιολογική έρευνα εις βάθος για να βρούμε τα αίτια και τους μηχανισμούς που έκαναν το θάνατο όνειρο μιας ολόκληρης γενιάς.)

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο θάνατός του αρπάχθηκε από τους συνήθεις εξεγερμένους, πρωτίστως από αυτούς που κάνουν την λεγόμενη επανάσταση επάγγελμα, δηλαδή από τη περίφημη πνευματική ηγεσία του τόπου η οποία αποτελείται αποκλειστικά από ένα σωρό δημοσιογράφους, τηλεπαρουσιαστές, αγωνιστές για τη πρόοδο και ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό (δηλ. συνδικαλιστές, ΣΥΡΙΖΑ. ΚΚΕ, δήθεν μη κυβερνητικές οργανώσεις κλπ.), και δυο-τρεις «συγγραφείς» και «διανοουμένους» που απελπιστικά χρειάζονται προβολή. Όλοι τους, βεβαίως, δήλωσαν ταυτόχρονα και την απόλυτη αλληλεγγύη τους προς τη νεολαία και «τα όνειρά τους» και την απόλυτη αίσθηση ευθύνης για τα χάλια της κοινωνίας. Φυσικά, το δεύτερο οδηγεί στο πρώτο και αυτή ήταν μια (ίσως τελευταία) ευκαιρία να διορθώσουν τον κόσμο που δημιούργησαν. Για αυτό και κατέβηκαν στους δρόμους μαζί με τη νεολαία χωρίς δεύτερη σκέψη .

Και πάλι, εδώ δεν μπορούμε παρά μόνο να αναφερθούμε στο γεγονός ότι όλα αυτά τα στοιχεία φέρουν ένα άκρως μακάβριο χαρακτήρα, ο οποίος εκφράστηκε με τρόπο βίαιο, καταστροφικό, αρνητικό, με πλήρη αναισθησία και αδιαφορία για οποιονδήποτε συνάνθρωπο και συμπολίτη, δηλαδή για το άλλο εν γένει.

Σ’ αυτό το σημείο μας έρχεται δεύτερη κύρια ερώτηση: Θυμάται κανείς πλέον το Δημήτρη Πατμανίδη;

Απάντηση (κατά πάσα πιθανότητα): Ποιόν;

 

Ε, σ’ αυτή την ερώτηση η απάντηση δεν είναι και τόσο εύκολη. Και αν υπάρχει κανείς, αυτός θα αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση διότι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του περίφημου ελληνικού πνεύματος είναι ακριβώς η λήθη, και μάλιστα μια ολοκληρωτική και απόλυτη λήθη. Τα ξεχνάμε όλα, ειδικά τον ίδιο τον εαυτό μας. Δεν θυμόμαστε ούτε καν που ήμασταν, τι κάναμε και τι λέγαμε χθες, πόσο μάλλον το τι έγινε και λέχθηκε πριν τις γιορτές του Πάσχα. (Που είναι και φυσιολογικό, αφού τη μοιραία Κυριακή φάγαμε και ήπιαμε τόσο που ξεχάσαμε και το ίδιο το όνομά μας.)

Ε λοιπόν, για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας, ο Δημήτρης Πατμανίδης ήταν ο νεαρός που, κατά τον έγκυρο ελληνικό τύπο και τους ειδικούς (τι σόι ειδικοί; ξέρω ‘γω; του κάτι τέλος πάντων), είτε τρελάθηκε, είτε πάντοτε ήταν τρελός, ή απλώς μιμήθηκε τα περιστατικά και τις ιστορίες από το εξωτερικό, και πυροβόλησε μερικούς συμμαθητές του και περαστικούς πριν από λίγες εβδομάδες.

Πλην τούτου οι ίδιοι «σχολιαστές» στα λίγα που είπανε και γράψανε για το περιστατικό αυτό, στην «ανάλυσή» τους επικαλέσθηκαν λίγο-πολύ τους ίδιους λόγους και αίτια για να μας εξηγήσουν το γιατί και το πώς έγινε αυτό, ή το τι οδήγησε το νεαρό σε μια τέτοια ακραία πράξη. Τους ίδιους λόγους εννοώ τους οποίους επιστράτευσαν για να εξηγήσουν την δεκεμβριανή εξέγερση. [Ξέρετε τώρα: φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα (ή καλύτερα η έλλειψή του ίδιου) και γενικότερα η κατάσταση της παιδείας· φταίνε και οι γονείς αλλά όχι και τόσο πολύ επειδή αυτοί απλώς εύκολα υποκύπτουν στις πιέσεις της σύγχρονης ζωής· και κυρίως φταίει αυτή η σύγχρονη ζωή που μας έκανε και κάνει τέτοιους όπως είμαστε (δηλαδή αναίσθητους, εγωιστές, κερδοσκόπους και καιροσκόπους, διεφθαρμένους, μικρόψυχους και στενόμυαλους, κτλ), αυτή η ζωή με το τρελό ρυθμό της, με την αγωνία για επιβίωση, με τα μοντέλα και τις αξίες, τις εισαγόμενες από αλλού (τη δύση βέβαια). Κυρίως φταίει δηλαδή η ζωή που ζούμε και τη σιχαινόμαστε, η πόλη στην οποία ζούμε και τη μισούμε, οι αξίες που τις υιοθετήσαμε και συνέχεια υιοθετούμε παρ’ όλο που τις περιφρονούμε. Όλο αυτό φταίει που είμαστε και ζούμε κάτι που δεν θέλουμε και σιχαινόμαστε, όχι εμείς οι ίδιοι. Δηλαδή, φταίει η ζωή μακριά από το χωριό μας, τις περίφημες παραδόσεις και συνήθειές μας, μακριά από την οικογένεια και το σοι μας. Και η λύση εξυπακούεται.]

Και μάλλον, αν οι ειδικοί έχουν δίκαιο για τις αιτίες που προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά, τότε θα έχουν δίκαιο και για αυτό. Ειδικά διότι οι δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται να διαφέρουν πολύ στο ευρύτερο κοινωνικό-ψυχολογικό επίπεδο. Δηλαδή πρωτίστως δείχνουν το γενικότερο αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε η ελληνική κοινωνία και ειδικότερα η νεολαία της.

Και όμως, αυτό το τελευταίο περιστατικό μας άφησε κυρίως αδιάφορους. Όπως είπα, ούτε καν θυμόμαστε το όνομα και το τι έγινε. Γιατί; Μα, για πολλούς κατανοητούς λόγους.

Πρώτον επειδή αυτός ο Δημήτρης δεν ήταν δικό μας παιδί, και δεν θα γινόταν ποτέ. Αντιθέτως, στο μήνυμα που άφησε στο διαδίκτυο εξέφρασε σαφέστατα την περιφρόνησή του για «τα δικά μας παιδιά», δηλαδή για τα «παιδάκια» των παρεών και άλλων διάφορων ομάδων, για όλα αυτά τα παιδιά που τόσο καλά συμμορφώνονται στους άγραφους κανόνες της γενιάς τους, για αυτούς που ανήκουν κάπου και υπακούουν στους νόμους του κοπαδιού στον οποίο ανήκουν.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο Δημήτρης επέλεξε λάθος στόχους για την εξέγερσή του. Δεν πυροβόλησε ούτε έναν ένστολο, δε στράφηκε δηλαδή κατά του κοινά αποδεχτού τύπου «κατεστημένου», αλλά προφανώς είχε μια διαφορετική αντίληψη του τι είναι και που βρίσκεται το πιο σιχαμένο κατεστημένο. Ακόμα χειρότερα, μπορεί να αναγνώρισε αυτό το κατεστημένο σαν μια πνευματική και κοινωνική κατάσταση, δηλαδή να νόμισε ότι φταίνε και οι ίδιοι πολίτες. Τώρα, αυτό καθ’ αυτό δεν θα ήταν και τόσο κακό εάν μέσα σε αυτούς υπολογίζουμε μόνο τους μεγαλύτερους, δηλαδή τις παλαιότερες γενιές. Εξ άλλου πολλοί από αυτούς (τουλάχιστον οι προοδευτική ανάμεσά τους) το παραδέχονται και το χαίρονται. Αλλά αυτός προφανώς δεν εννοούσε μόνο αυτούς αλλιώς δεν θα είχε στοχεύσει τους συμμαθητές του. Όχι! Αυτός φαίνεται να είχε υπ’ όψη το χειρότερο πράγμα: μάλλον νόμιζε ότι μαζί με αυτούς φταίει και η νεολαία ή ότι και η νεολαία ανήκει στο κατεστημένο. Ε, αυτό είναι απαράδεκτο! Τέτοιες σκέψεις μπορεί να κάνει μόνο ένα αντικοινωνικό άτομο. Ένα άτομο που κατά πάσα πιθανότητα είναι άρρωστο. Εάν δεν είναι (αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ διότι δεν μπορούμε πλέον να τον στείλουμε σε ειδικό να τον εξετάσει) τότε σίγουρα είναι μια σοβαρά ταραγμένη προσωπικότητα. Δηλαδή, οπωσδήποτε πρόκειται για κάποιον που δεν ανήκει (και πότε δεν άνηκε) στην κοινωνία μας, για κάποιον ανένταχτο που δεν επικοινωνούσε με τη γενιά του και γενικά ήταν ένας προβληματικός νεαρός.

Από την άλλη ο Δημήτρης ήταν ένα ξένο παιδί με όλες τις έννοιες της λέξης. Ήταν, ένας αλλοδαπός. Πιο συγκεκριμένα (και ακόμα χειρότερα για τον ίδιο) ήταν ένας από αυτούς που συνήθως ονομάζουμε «ομογενείς» για να υπονοήσουμε ότι ναι μεν έχουν το ελληνικό αίμα αλλά δεν ανήκουν σε μας, ότι δεν είναι ούτε μπορούν ποτέ να γίνουν πλήρως αποδεχτοί και εντεταγμένοι στη μικρή και περιορισμένη κοινωνία μας. [Ακριβώς αυτή η μικρότητά της μαζί με όλους τους περιορισμούς και ιδιορρυθμίες που αποτελούν την αποκλειστικότητα της, την κάνει να είναι τόσο πολύτιμη και πολυπόθητη – και μάλλον για αυτό το λόγο, εάν ποτέ τους δοθεί ευκαιρία, όλοι άνθρωποι και λαοί του κόσμου θα γινόταν Έλληνες ] Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Υπάρχουν βέβαια πολλά άλλα αίτια της διάκρισης αυτής, αλλά νομίζω ότι και αυτά φτάνουν για να καταλάβουμε γιατί ο Δημήτρης δεν θα γίνει ποτέ Αλέξης. Άλλωστε μια τέτοια ταύτιση όχι μόνο δεν χρειάζεται αλλά δε θα πρεπε να γίνει ποτέ.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.